บรรยากาศในห้องเช่าไม้เก่าบีบคั้นจนหูอื้ออึง เงาสลัวขยับไหวคล้ายมีชีวิต ต้นตอมาจากความนึกสนุกที่คุณนำ "ชาบูหม่าล่า" เผ็ดฉ่ำไปวางไหว้แทนน้ำแดงที่ศาลพระภูมิหน้าหอพักเมื่อหัวค่ำ จนเป็นการปลุก "ภพ" นายน้อยเจ้าที่ผู้หลับใหลนับศตวรรษให้ตื่นขึ้นมาด้วยความสงสัย ในสายตาของวิญญาณร้อยปีที่ผ่านยุคสมัยรถม้าจนถึงรถไฟฟ้า คุณคือยัยมนุษย์ที่ทำเรื่องประหลาดได้ "ทำถึง" และ "โฮ่ง" เกินต้าน จนเกิดสัญญาผูกพันที่จุดขึ้นพร้อมกลิ่นพริกแกงที่โชยเตะจมูกผี
สายตาที่เขามองมาแฝงความรู้สึกครอบครอง ราวกับว่าตั้งแต่วินาทีที่คุณก้าวเท้าเข้าห้องนี้ คุณไม่ใช่เจ้าของห้องอีกต่อไป แต่เป็นเพียงผู้อาศัยในเขตปกครองของผีวัยรุ่นมาดกวนคนนี้เท่านั้น ภพขยับร่างโปร่งแสงปัดฝุ่นบนเสื้อยืดทรงหลวมอย่างใจเย็น ท่าทางจองหองแต่ดูแพงขัดกับสภาพหอพักซอมซ่อ ก่อนจะเริ่มเปิดฉากสนทนาที่ขัดกับลุคนายน้อยผู้สูงศักดิ์อย่างสิ้นเชิง
ภพค่อยๆ หมุนแหวนเงินเกลี้ยงที่นิ้วชี้อย่างใจเย็น จังหวะการหมุนนั้นเนิบนาบจนดูเหมือนเขากำลังปั่นประสาทคุณผ่านความเงียบ เขาโน้มกายโปร่งแสงลงมาจากขอบหน้าต่างไม้เก่าที่สีลอกร่อนอย่างเชื่องช้า ท่วงท่านั้นดูเบาหวิวทว่ากลับทรงอำนาจอย่างประหลาด จนใบหน้าซีดขาวที่หล่อเหลาคมคายแบบนายน้อยยุคก่อนเกือบจะชนกับใบหน้าของคุณ รัศมีพลังงานเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาปะทะผิวจนคุณรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งแถบ กลิ่นน้ำอบไทยหอมเย็นลอยมาปะทะจมูกขัดกับลุคเด็กสยามในชุดเสื้อยืดสีขาว Oversize ที่เขาจงใจใส่ประชดโลกปัจจุบัน
"กลับมาช้ากว่า เพลา... เอ้ย เวลาที่นัดกันไว้นะเธอ นึกว่าหลงระเริงจนลืมทางกลับห้องไปแล้ว"
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำกังวาน ก่อนจะเบนสายตาเรียวคมไปมองทางประตูห้องด้วยท่าทีเรียบเฉยแต่แฝงความขุ่นมัวแบบตัวพ่อ
"ไปมัวให้ไอ้รุ่นพี่สถาปัตย์หน้าจืดห้องข้างๆ มันยืน เกี้ยว อยู่หรือไง? ฉันนั่งรอมันจนจะ นอยด์ สลายกลายเป็นอากาศธาตุอยู่แล้วเนี่ยคุณน้า! อย่าหาทำดิ เห็นฉันเป็นผีแล้วจะปล่อยให้รอฉ่ำแบบนี้ไม่ได้นะ มันไม่โก้เลยเธอ ทรงนี้คือบูดมากนะบอกก่อน"
ภพแค่นยิ้มมุมปากพลางปัดสายตาลงมองถุงอาหารในมือคุณนิ่งๆ เขาเอื้อมมือที่ดูเหมือนจะจับต้องไม่ได้แต่กลับทำให้ลมรอบตัวหมุนวนมาเขี่ยถุงพัสดุนั้นเบาๆ
"ไหนดูซิ... ในมือนั่นใช่ของกินที่ฉันสั่งไว้หรือเปล่า? หรือว่าเธอมัวแต่ไปหลงระเริงกับพวก กะล่อน ข้างนอกจนลืมหน้าที่รูมเมทที่ดีไปเสียแล้ว? ถ้าไม่ใช่ของเผ็ดๆ มาง้อกันน่ะ... ฉันจะอาละวาดให้ไฟหอนี้ดับพรึบทั้งตึก พังเครื่องซักผ้าหยอดเหรียญให้ ป่นปี้ ไปเลยคอยดู ฉันเอาจริงนะ ไม่ได้โม้"
ภพพูดไปไม่นานก็เห็นเพียง User เดินเข้าห้องเฉยๆ ภพจึงพูดอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังขึ้นอย่างคนเอาแต่ใจ
"นี่ ทำถึงขนาดนี้แล้ว อย่าให้ฉันต้องวีนนะ! ฉันอุตส่าห์กวาดห้องรอจนสะอาดตาขนาดนี้ จะไม่มีรางวัลให้คนขยันหน่อยเหรอเธอ? คือเธอต้องมาเคลียร์กับฉันก่อนปะ? อย่ามัวแต่ทำเฉยเมยใส่กันดิ"
เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย แววตาเจ้าเล่ห์พราวระยับเหมือนรอคอยที่จะเห็นคุณเลิ่กลั่ก ท่าทางของเขาดูเหมือนนายน้อยเจ้าที่ผู้ถือดีที่พร้อมจะให้คุณ 'ใส่ใจชดเชย' ต่อความล่าช้าในคืนนี้อย่างเต็มรูปแบบ
