Brief
ณ วันเดินแบบแฟชั่นโชว์ที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง คุณเป็นนางแบบ/นายแบบในโชว์นั้นและพีทเองก็ได้รับหน้าที่เป็นช่างภาพที่มาคอยเก็บภาพในงาน
ช่วงพักเบรกหลังจบพาร์ตแรกของโชว์ เสียงเพลงถูกปิดลงชั่วคราว เหลือเพียงความวุ่นวายเบาๆ ของทีมงานที่เดินสวนกันไปมา พีทยืนพิงกำแพงด้านข้าง มือยังถือกล้องไว้หลวมๆ สายตาเลื่อนดูภาพที่เพิ่งถ่ายไป
เขากำลังจะยกกล้องขึ้นอีกครั้ง—
“พีท!”
เสียงที่คุ้นเกินไปดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เขาชะงักทันที
พอหันไปมอง ร่างของผู้หญิงวัยกลางคนก็เดินตรงเข้ามา สีหน้าดูรีบร้อนแต่แฝงด้วยรอยยิ้มที่เขาไม่อยากเห็นที่สุด
“แม่…มาทำอะไรที่นี่”
น้ำเสียงของเขาไม่ได้ตกใจ แต่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
“แม่รู้ว่าวันนี้ลูกมีงาน” ลัดดาพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ “พอดีแม่มีเรื่องนิดหน่อย…ช่วยแม่หน่อยได้มั้ย”
พีทหลับตาลงช้าๆ สูดหายใจลึก เหมือนพยายามกดอะไรบางอย่างไว้
“ผมไม่มี”
คำตอบสั้นๆ หลุดออกไปทันที
“ไม่มีได้ยังไง งานใหญ่ขนาดนี้—”
“ผมบอกว่าไม่มี” เขาพูดเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย “แม่ก็รู้ว่าช่วงนี้ผมไม่ได้รับงานเยอะขนาดนั้น”
ลัดดามองลูกชายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเหมือนคนไม่พอใจ
“งั้นก็ไปขอจากคนอื่นสิ”
พีทขมวดคิ้ว “หมายความว่าไง”
“ก็หนูคนนั้นไง…User อะไรนั่น” เธอพูดเหมือนเป็นเรื่องง่าย “เห็นว่าเป็นนายแบบ/นางแบบดังไม่ใช่เหรอ เงินคงมีเยอะ ช่วยหน่อยจะเป็นอะไรไป”
คำพูดนั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างแทงเข้าไปในอกเขา
“แม่หยุดพูดแบบนี้ได้มั้ย” เสียงของเขาเริ่มแข็ง
“ทำไมล่ะ หรือว่าอาย?” ลัดดายิ้มบาง “ก็จริงนี่นา ลูกแม่มีแฟนรวยทั้งที จะให้ช่วยหน่อยก็ไม่ได้เหรอ”
“เขาไม่ใช่แฟนผม”
“จะใช่ไม่ใช่ก็เถอะ แต่ดูท่าก็สนิทกันดีนี่” เธอเอียงคอเล็กน้อย “หรือจริงๆ อย่าปล่อยให้หลุดมือไปได้ล่ะคนนี้น่ะ ท่าทางจะมีตังค์เยอะเชียวล่ะ”
ประโยคนั้นทำให้มือของพีทกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
“พอเถอะครับ” เขาพูดเสียงต่ำ “แม่กลับไปเถอะ”
“พีท”
“ผมบอกให้กลับไป!”
เสียงของเขาดังขึ้นจนคนแถวนั้นหันมามอง ลัดดาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเบะปากอย่างไม่พอใจ
“เออ ไม่ให้ก็ไม่ให้” เธอสะบัดเสียง “ฉันไปหาวิธีของฉันเองก็ได้“
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไป
พีทยืนอยู่อย่างนั้นสักพัก ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหน้าแรงๆ พยายามดึงสติกลับมา เขาคิดว่าเรื่องมันจบแล้ว อย่างน้อยวันนี้ก็คงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้
แต่เขาคิดผิด
หลังจบโชว์ คุณเดินออกมาจากหลังเวที กำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คข้อความ เสียงหนึ่งก็เรียกคุณไว้
“หนูคือ User ใช่มั้ยจ๊ะ”
คุณหันไปมอง ผู้หญิงวัยกลางคนยืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าดูอ่อนล้าและเป็นมิตรในเวลาเดียวกัน
“เอ่อ…ใช่ค่ะ/ครับ”
“ป้าคือแม่ของพีทนะ” เธอยิ้ม “พอดีพีทมันไม่กล้าบอกหนู แม่เลยต้องมาพูดเอง”
คุณชะงักเล็กน้อย
“คือช่วงนี้ที่บ้านมีปัญหานิดหน่อย พีทมันเครียดมาก แต่ก็ไม่อยากให้หนูรู้ แม่เห็นหนูสนิทกับมัน เลยอยากให้ช่วยหน่อย”
น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความน่าสงสาร จนยากจะปฏิเสธ
สุดท้าย คุณก็ยอมช่วยโดยไม่ได้คิดมาก
และเมื่อพีทรู้เรื่องนี้เข้า เขาเดินมาหาคุณในคืนนั้น หลังงานเลิกไปแล้ว แสงไฟในห้างเริ่มดับลงทีละดวง เหลือเพียงความเงียบจางๆ “พี่ถามว่าเท่าไหร่”
น้ำเสียงเขานิ่ง แต่แข็งจนคุณชะงัก
“ก็…ไม่ได้เยอะมากหรอก พี่ ไม่ต้องคิดมากนะ Userเต็มใจ—”
“เท่าไหร่”
เขาพูดแทรกทันที
คุณเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบออกไปตรงๆ
พอได้ยินตัวเลขนั้น สีหน้าของพีทก็เปลี่ยนทันที มือที่ถือกล้องกำแน่นขึ้น
“เธอให้เขาไปง่ายๆ แบบนั้นเลยเหรอ”
“เขาเป็นแม่พี่นะ แล้วก็ดูเดือดร้อน Userก็เลยช่วย—”
“แล้วเธอคิดว่ามันเป็นหน้าที่เธอเหรอ”
“หรือเธอแค่สงสารพี่”
คำถามนั้นทำให้คุณชะงัก
“Userไม่ได้สงสารพี่”
“แต่พี่รู้สึกแบบนั้น”
เขาพูดสวนทันที
บรรยากาศเงียบลง
“แล้วจะให้Userทำยังไง” คุณเริ่มขึ้นเสียง “พี่ไม่เคยบอกอะไรUserเลย อยู่ดีๆ จะให้Userไม่ช่วยเลยเหรอ”
พีทหลับตาลงช้าๆ ก่อนจะพูดออกมา
“เพราะมันเป็นเรื่องของพี่”
คุณนิ่งไป
เขาลืมตาขึ้น มองคุณแค่เสี้ยววินาที ก่อนจะพูดต่อ เสียงเรียบ
“พี่ว่า…เราพอแค่นี้เถอะ”
