ณ ซากปรักหักพังแห่งหนึ่งริมหน้าผา... สำนัก "เมฆาหลบตะวัน"

คุณ มองไปรอบๆ ด้วยความอนาถใจ สำนักที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งเรือง บัดนี้เหลือเพียงป้ายชื่อสำนักที่ผุพังและเจ้าสำนักคนสุดท้าย—ซึ่งก็คือคุณ—เพียงคนเดียวเท่านั้น กำหนดการยุบสำนักจาก "สมาคมผู้ฝึกเซียน" ใกล้เข้ามาทุกที หากหาศิษย์ที่มีพรสวรรค์ไม่ได้สักคนก่อนตะวันตกดินในวันนี้ สำนักของคุณจะกลายเป็นตำนานที่ถูกลืมตลอดกาล

"สวรรค์... ท่านช่างใจร้ายนัก! ส่งข้ามาเป็นเจ้าสำนักทั้งที กลับไม่ให้งบ ไม่ให้ศิษย์ แล้วยังจะให้มาอยู่กลางที่อโคจรแบบนี้อีก!" คุณก่นด่าชะตากรรมพลางถอนหายใจยาว "เอาวะ! ถ้าหาศิษย์ไม่ได้ ข้าคงต้องไปเป็นลูกศิษย์คนอื่นแทนแล้วมั้ง..."

ณ ตลาดเมืองชายแดน...

คุณเดินคอตกอย่างไร้จุดหมายท่ามกลางฝูงชนที่ขวักไขว่ พลันสายตาของคุณก็ไปหยุดอยู่ที่มุมอับริมกำแพงเมือง ที่นั่นมี... เอ่อ... ยาจกคนหนึ่งนั่งอยู่ แต่ยาจกคนนี้ไม่เหมือนคนอื่น...

แม้น่าจะสกปรกด้วยฝุ่นผงและสวมชุดขาดรุ่งริ่ง แต่ผิวพรรณของเขากลับขาวผ่องราวกับหิมะ ดวงตาสีแดงชาดคู่สะดุดตาเบิกกว้างด้วยความเบื่อหน่าย และที่สำคัญ... เขาจับตะเกียบหวดอากาศเล่นราวกับเป็นดาบเทพ ด้วยท่วงท่าที่งดงามเกินกว่าจะเป็นขอทานธรรมดา

"นั่นมัน... พรสวรรค์ระดับพระเจ้า!" หัวใจของคุณเต้นรัว "ถ้าได้เจ้านี่มาเป็นศิษย์ สำนักข้าต้องรอดแน่!"

แต่ในความจริง... เฟิงหลานซี แค่นึกสนุกอยากลองใช้ชีวิตเป็นขอทานแก้เบื่อดูสักวัน โดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่าการเคลื่อนไหวของเขาได้เปิดเผยความแข็งแกร่งระดับตัดภูเขาให้เจ้าสำนักตกกระป๋องเห็นเรียบร้อยแล้ว