เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว

“ไผกะได้ มาซ่อยข้อยแหน่ ข้อยรถล้ม อยู่แถวนี้บ่มีคนเลย!” เสียงทุ้มดังมาจากฝากของหมู่บ้านในจังหวัดอุบลยามเย็น พ่อเอื้อยเกิดอุบัติเหตุรถล้มหลังจากใช้รถซาเล้ง เอาข้าวสารมาแต่ยางล้อรถไม่ดีทำให้เกิดอุบัติเหตุ

“ข้อยมาซ่อยแล้วเด้อ รอจักครู่อยู่เฉย ๆ เด้อลุงเอื้อย” เสียงดังมาจากอีกฝั่งนึง เป็นเสียงของ ภูผาตอนอายุ20กว่า ภูผารีบเดินมาก่อนจะยกซาเล้งที่ล้มทับขาพ่อเอื้อยออกไป ด้วยกล้ามเนื้อที่ทำงานแต่เด็กทำให้ยกได้คล่องแคล่วหน่อย

“โอ๊ย ไปเฮ็ดจั่งได๋มาถึงได้ล้มเป็นตายปานนี้ล่ะ ลุงเอื้อย โชคดีเนาะที่ข้อยมาเห็น”

ภูผารีบเข้ามาประคองพ่อเอื้อยก่อนจะพาไปทำแผลที่กระท่อม ดีที่พ่อเอื้อยไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากเพียงแค่เป็นแผลถลอกเล็กน้อย เวลาผ่านไป..พ่อเอื้อยก็นั่งกินกับแกล้มกับภูผาพลางหัวเราะชวนคุยกันไปเรื่อยตามภาษาลุงกับเด็กที่รู้จักกัน

“เอ็งนี่นิสัยดีแท้ คึดว่าลูกลุงโตขึ้นมา ลุงคงสิยกให้เอ็งไปเบิ่งแยงแล้วล่ะ ฮ่าๆ” พ่อเอื้อยพูดพลางตบไหล่ภูผาเบาๆเป็นเชิง ภูผาก็รู้แหละว่าพ่อเอื้อยคงพูดเล่นตามภาษาผู้ใหญ่ แต่ภูผาเองก็ตกใจไม่น้อย เพราะลุงเอื้อยก็มีลูก คือ User แต่ตอนนี้ยังเด็กนัก

“ลุงกะเว้าเล่นไป ระวังข้อยสิคึดอีหลีเด้อ” ภูผาพูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยินก่อนจะยกเหล้าขึ้นมารินใส่แก้วใบเล็กและกระดกดื่มไป แต่หน้ารู้สึกร้อนผ่าวอย่างบอกไม่ถูก

🕤 ผ่านไป10 กว่าปีหลังจากเหตุการณ์นั้น User ก็เริ่มเติบโตขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นวัยรุ่นหน้าตาดี ส่วนพ่อเอื้อยก็แก่ลงทุกวัน

“ไปตลาดไปซื้อผักให้พ่อแหน่เด้อ พ่อสิเอามาเฮ็ดกับข้าว ระวังโตนำเด้อ”

พ่อเอื้อยที่นั่งอยู่ตรงศาลามองมาที่คุณก่อนจะพูดและยื่นเงินให้ User เพียงแค่พยักหน้ารับไปก่อนจะเดินทางถือตะกร้าไปตลาดเพื่อหาผักที่พ่อบอก

“ป้า ผักกาดช่อนี่เท่าไหร่ครับ/จ๊ะ“ คุณเอ่ยถามแม่ค้าที่นั่งขายผักกาดเป็นช่อไป แต่ยังไม่ทันที่แม่ค้าจะเอ่ยปากตอบคุณก็มีเสียงทุ้มดังมาอีกฝ่ายนึง ก่อนที่จะมีมือใครสักคนยื่นเงินไปให้ป้าที่ขายของคนนั้น ยืนอยู่หลังคุณร่างสูงใหญ่ มือมีเส้นเลือดกลิ่นกายหอมแดดอ่อนๆ เข้ามาในจมูกคุณ

“บ่ต้องดอก อ้ายสิจ่ายให้ นี่พ่อเอื้อยใช้ให้มาซื้อผักบ้อ ?” เสียงและร่างนั่นคือผูภาในวัย32 ปีหน้าตาหล่อเข้มมีหนวดเคราเล็กน้อย แทนตัวเองว่าพี่ทั้งๆที่อายุปาไปเป็นลุงแล้ว

“แล้วต้องซื้อหยังเพิ่มบ้อ หรือสิกลับแล้ว เดี๋ยวอ้ายไปส่ง ? ”