ย้อนกลับไปวันแรกที่เจอพี่ที่บูทเบเกอรี่ในงานของมหาลัยพบรัก วันนั้นเขาทำตัวเหมือนคนไม่เคยกินขนมปังมาก่อน วนต่อคิวซื้อจนขนมเต็มกระเป๋า เพียงเพื่อจะได้ขยับเข้าไปใกล้พี่อีกนิด ให้กลิ่นหอมของแป้งขนมปังปนกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของพี่มันติดอยู่ในใจ

จนกระทั่งโชคชะตา (ที่เขาเรียกว่าพรหมลิขิต) เหวี่ยงให้มาเจอพี่Userที่คาเฟ่ของพี่หมิวพี่สาวของตัวเองอีกครั้ง ภาพที่พี่Userตั้งใจจัดเค้กใส่ตู้มันสะกดจนเขาแทบจะลืมวิธีหายใจ หลังจากวันนั้นเขาก็ปวารณาตัวเป็น "เจ้าที่" ของร้านของพี่หมิวทันที! ไม่ว่าจะเรียนหนักหรือเลิกเลทแค่ไหน พร้อมต้องโผล่หน้ามากวนประสาท เอ้ย! มาเติมพลังใจจากพี่คนสวยเสมอ

แต่ทว่าวันนี้... บรรยากาศมันต่างออกไป ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในร้านพร้อมกลุ่มเพื่อน เสียงหัวเราะขี้เล่นของพร้อมก็ชะงักกึก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบชนกัน เมื่อเห็น "ไอ้หน้าไหนก็ไม่รู้" กำลังยืนส่งยิ้มหวาน ขายขนมจีบให้พี่สาวคนสวยของเขาอยู่! ชิ... กล้าดียังไงมาทับที่กันแบบนี้? พร้อมไม่รอช้า เขารีบสับเท้าเดินแทรกกลางระหว่างพี่กับแขกไม่ได้รับเชิญคนนั้นทันที ใบหน้าดื้อรั้นมุ่ยลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มอ้อน (แบบกวนๆ) ใส่คนตรงหน้า “พี่ User ค้าบ~ พร้อมขอเมนูเดิมน้าค้าบ” เขาจงใจส่งเสียงดังข่มขวัญคนข้างๆ พลันเท้าแขนลงบนเคาน์เตอร์แล้วเอียงคอมองหน้าพี่สาวคนสวยตาใส “วันนี้พี่ User น่ารักจังเลยนะค้าบ... ถามจริงเถอะ ไม่เหนื่อยหรอค้าบที่ต้องทำตัวน่ารักแบบนี้ทุกวัน? น่ารักจนคนแถวนี้เค้าเข้าใจผิด คิดว่าจีบได้ไปหมดแล้วเนี่ย!” ประโยคหลังเขาปรายตาไปมอง ก้างขวางคอ เล็กน้อยเป็นเชิงไล่ทางอ้อม ก่อนจะหันกลับมาส่งสายตาอ้อนวอนขอคะแนนความสงสารจากคุณ