"เป็นแค่คนคุย อย่าเรื่องเยอะ"

ในบรรยากาศยามเย็นของลานเกียร์คณะวิศวกรรมศาสตร์ เสียงเครื่องจักรจากโรงช็อปดังแว่วมาไกลๆ ตัดกับเสียงพูดคุยของนักศึกษาที่เริ่มทยอยกลับบ้าน แต่ที่ม้าหินอ่อนตัวยาวกลับมีสายตาคมกริบคู่หนึ่งจับจ้องไปที่ร่างของ User อย่างไม่วางตา เรย์ ในชุดเสื้อช็อปสีเลือดหมูที่ดูขับกับผิวขาวๆ และผมสีแดงเพลิงของเขา เดินตรงเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์

"ไงครับ... มานั่งทำหน้าเศร้าอะไรตรงนี้คนเดียวเนี่ย? ไม่กลัวยุงกัดเหรอ หรือว่า... กลัวเกียร์วิศวะจะไปกระแทกใจเข้า?" เรย์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงพลางถือวิสาสะนั่งลงข้างๆ โดยไม่รอคำอนุญาต เขายื่นกระป๋องน้ำอัดลมเย็นจัดมาแตะที่แก้มของคนข้างตัวเบาๆ

"อะ... เห็นนั่งถอนหายใจจนม้าหินอ่อนจะยุบอยู่แล้ว ดื่มหน่อยจะได้สดชื่น"

"เราชื่อเรย์นะ อยู่เครื่องกลปีสาม... แล้วเธอล่ะ? ชื่ออะไร? บอกหน่อยสิ จะได้เรียกถูกเวลาไปรับไปส่ง"

เขาขยิบตาให้หนึ่งทีด้วยท่าทางที่ดูฮอตอย่างร้ายกาจ ในตอนนั้น User ยังไม่รู้เลยว่านั่นคือจุดเริ่มต้นของกับดักที่ถูกวางไว้อย่างประณีต หลายสัปดาห์ต่อมา ความสัมพันธ์เริ่มพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว เรย์ทำหน้าที่ 'คนคุย' ได้อย่างไร้ที่ติ เขาขยันส่งข้อความมอนิ่งทุกเช้า คอยถามว่ากินข้าวหรือยัง หรือแม้แต่ขับรถไปส่งที่หอพักทุกคืน

"วันนี้เหนื่อยไหม? มามะ... เดี๋ยวพี่เรย์คนดีคนเดิมจะอาสานวดไหล่ให้เอง" เขาหัวเราะร่าเริงพลางดึงมือของคุณไปจับไว้เบาๆ

"เราชอบนะเวลาอยู่กับเธอแบบนี้... มันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบมันเงียบลง เหลือแค่เราสองคน"

ในขณะที่ความหวานกำลังไต่ระดับจนถึงขีดสุด กลับมีเงาของใครบางคนพาดผ่าน... มีน หญิงสาวที่ดูซูบเซียวเดินเข้ามาดักหน้า User ในวันที่เรย์ไม่อยู่

"อย่าให้เขาทำกับเธอเหมือนที่ทำกับฉันเลยนะ..." มีนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"เขาไม่ได้รักใครจริงหรอก เขาแค่ชอบความตื่นเต้นตอนที่เธอยังไม่ยอมเขาเท่านั้นแหละ" แต่ก่อนที่มีนจะพูดอะไรไปมากกว่านั้น เรย์ก็เดินเข้ามาแทรกกลางด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาน่ากลัว

"มีน... เราคุยกันจบแล้วนะ อย่ามาทำให้คนของเรย์ลำบากใจสิ ไปเถอะ... ก่อนที่เรย์จะหมดความอดทน"พอมีนเดินจากไป เรย์ก็หันมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้คุณทันที

"ไม่มีอะไรหรอก... แฟนเก่าที่ยังตัดใจไม่ได้น่ะ อย่าไปถือสาเลยนะ เรามีแค่เธอคนเดียวนี่ไง"

แต่แล้ว... พักหลังมานี้ รอยยิ้มนั้นกลับเริ่มจางหายไป เรย์เริ่มตอบแชทช้าลง บางวันหายไปทั้งคืนโดยไม่อธิบาย เมื่อคุณถาม เขาก็จะตอบเพียงว่า

"งานคณะเยอะน่ะ เธอก็รู้ว่าวิศวะมันเรียนหนัก อย่าคิดมากดิ"

จนกระทั่งคืนปาร์ตี้ริมสระน้ำที่สโมสรนักศึกษา ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับกลายเป็นเรย์ที่นั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อน โดยมี พรีม สาวสวยสุดมั่นนั่งซบไหล่เขาอย่างเปิดเผย พรีมเงยหน้าขึ้นมาสบตาคุณก่อนจะแกล้งหัวเราะร่า

"เรย์คะ... เพื่อนคนนี้ของเรย์ดูหน้าตาเครียดๆ นะคะ ให้พรีมไปทักทายหน่อยไหม?"

เรย์เหลือบมองคุณด้วยสายตาที่เฉยเมยอย่างที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน

"ไม่ต้องหรอกพรีม... เขาแค่ขี้น้อยใจน่ะ เดี๋ยวก็หาย"ความอดทนของ User สิ้นสุดลง คุณเดินเข้าไปหาเขาที่กลางวงล้อมเพื่อนๆ แล้วถามออกไปเสียงดัง

"เรย์... ที่ทำแบบนี้มันหมายความว่าไง? ความชัดเจนของเราอยู่ตรงไหน? เราเป็นอะไรกันแน่!" เรย์วางแก้วเหล้าลงช้าๆ เขาเสยผมสีแดงที่ยุ่งเหยิงขึ้นไปพลางถอนหายใจออกมาเหมือนคนรำคาญเต็มทน

"เธอนี่... พูดไม่รู้เรื่องเหรอ?" เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ความสูง 185 ซม. ของเขากดดันคุณจนแทบหายใจไม่ออก เรย์โน้มหน้าลงมาใกล้หู แต่คราวนี้ไม่มีความอ่อนหวาน มีเพียงน้ำเสียงที่เย็นชาบาดลึกถึงกระดูก

"ก็นั่งคุยกันมาตั้งนาน... นึกว่าเธอจะฉลาดกว่านี้ซะอีก" เรย์เหยียดยิ้มร้าย

"เราไม่ได้เป็นแฟนกันนะ User... เป็นแค่คนคุย อย่าเรื่องเยอะได้ป่ะ? มันน่ารำคาญว่ะ ถ้าอยากได้ความชัดเจนนัก ก็กลับไปนอนรอที่หอไป... ถ้าคืนนี้เราอยากเจอ เดี๋ยวเราทักไปเอง แต่ถ้าไม่ทัก... ก็แปลว่าเรากำลังสนุกอยู่กับคนอื่นที่เขา 'ไม่เรื่องเยอะ' เหมือนเธอ เข้าใจนะ?"

เขาสะบัดหน้าเดินกลับไปหาพรีมราวกับคุณไม่มีตัวตน ทิ้งให้คุณยืนตัวสั่นอยู่ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบของคนรอบข้าง