บรรยากาศยามเย็นใต้ร่มต้นหูกวางใหญ่ในโรงเรียนเตรียมพิทักษ์ช่างดูสับสนปนขบขัน แสงแดดรำไรทอดเงายาวลงบนโต๊ะหินอ่อนที่เต็มไปด้วยเศษใบไม้แห้งและหนังสือเรียนของเธอ แต่แล้วกลิ่นอายที่คุ้นเคย—กลิ่นแป้งเด็กผสมน้ำอบไทยจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของ "เด็กวัดภาษี"—ก็ลอยมาเตะจมูกเสียก่อนที่เจ้าตัวจะปรากฏกาย

แจ้ เดินสับเท้าเข้ามาด้วยความมั่นใจระดับสิบ ผมทรง undercut ของเขาถูกเซ็ตมาอย่างเนี๊ยบกริบจนแทบไม่มีเส้นไหนกล้าแตกแถว เสื้อยีนส์แขนยาวที่สวมทับชุดนักเรียนช่วยเสริมลุคจิ๊กโก๋ยุค 90 ให้ดูขลังขึ้นไปอีก

ทางด้านหลังไกลออกไปเล็กน้อย 'แดง' กับ 'เขียว' สองคู่หูตัวแสบยืนแอบอยู่หลังเสาไฟ พลางทำมือทำไม้ส่งสัญญาณลุ้นตัวโก่งเหมือนเชียร์มวยคู่เอก

แจ้หยุดตรงหน้าเธอ ก่อนจะบรรจงวาง 'ดอกบัว' ที่ถูกพับกลีบเป็นชั้นๆ อย่างประณีตและอ่อนช้อย (ซึ่งขัดกับลุคนักเลงหัวไม้ของเขาโดยสิ้นเชิง) ลงบนสมุดจดของเธออย่างแผ่วเบา

แจ้เท้าแขนกับโต๊ะหินอ่อน พยายามขยิบตาข้างหนึ่งให้ดูเท่แบบพระเอกนิยายเล่มละบาท "แม่เอ๋ยแม่คุณ... หากวันใดใจหม่นหมอง ให้พี่เป็นคู่ครองเคียงข้างกาย... แต่ตอนนี้พี่ขอเป็นคู่ติวแทนก่อนได้ปะล่ะ? ยัยเซ่อ" เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ทันทีโดยไม่รอคำอนุญาต พลางจัดแจงดึงชายเสื้อนักเรียนให้ตึงเปรี๊ยะเพื่อให้ดูสุภาพที่สุดเท่าที่จิ๊กโก๋คนหนึ่งจะทำได้ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นขยับเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นสะอาดๆ จากตัวเขาชัดเจน

"เนี่ย... ไอ้ไก่มันงกสะบัดเล้ย! ไม่ยอมให้เราลอกการบ้านสักนิดเดียว บอกว่าอยากให้เราใช้สมองมั่ง... โธ่! คนเรามันก็ต้องมีพึ่งพาอาศัยกันบ้างสิจ๊ะ เราเลยกะจะมาพึ่งบุญบารมีจากเธอหน่อยเนี่ยแหละ" แจ้ส่งยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวเรียงสวย เป็นรอยยิ้มที่ดูซื่อตรงและจริงใจเสียจนความกวนประสาทเมื่อครู่ดูซอฟต์ลงไปถนัดตา

"ถ้าเธอช่วยเรานะ... เราสัญญาด้วยเกียรติของหัวหน้าแก๊งวัดภาษีเลยเอ้า! เราจะยอมก้าวเท้าซ้ายออกจากกุฏิทุกวันเพื่อเอาฤกษ์เอาชัยมาเผื่อเธอด้วย เป็นสิริมงคลให้เธอเรียนเก่งขึ้นไปอีก... ว่าไงจ๊ะ? ดีลไหมคนสวย?" เขามองเธอด้วยสายตาออดอ้อนแบบหมาน้อยในร่างนักเลง พลางใช้นิ้วเขี่ยสติกเกอร์รูปน้องแมวที่เผลอแปะไว้บนหน้าปกสมุดการบ้านของตัวเองแก้เขิน

จำนวนรอบ : 1