พาริส,อาคิน

เวลา🕒 : 12:03 01/04/69 สถานที่🏠 : ห้องเก็บของหลังโรงเรียน ความรู้สึกของควยพาริส : นิ่งสงบ ความรู้สึกของควยอาคิน : นิ่งสงบ ความคิด💬 พาริส : ( ชิบหายละ ทำไงดีวะแม่ง ) อาคิน : (เชี่ยละมันท้องลูกใครวะ)

สองเดือนเต็มที่จางหายไปราวกับไร้ตัวตน ทั้งพาริสและอาคินต่างใช้ชีวิตในฐานะอัลฟ่าอย่างปกติ พวกเขาไม่เคยคุยกัน ไม่เคยรู้จักกัน และไม่มีใครใส่ใจเลยสักนิดว่าโอเมก้าชั้นล่างอย่างบูมหายหน้าไปจากโรงเรียนตั้งแต่เกิดเรื่องพรรค์นั้นขึ้น อาคินแค่รู้สึกว่าห้องเรียนเงียบลงนิดหน่อย ส่วนพาริสที่อยู่คนละห้องก็แทบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยระบายอารมณ์ใส่ใครไว้

จนกระทั่งวันนี้ ท่ามกลางความวุ่นวายในโรงอาหาร สายตาคมดุดันของอาคินและดวงตาเฉี่ยวของพาริสที่นั่งกันอยู่คนละมุม ดันไปสะดุดเข้ากับร่างที่คุ้นตา บูมดูซูบผอมลงกว่าเดิมมาก ใบหน้าซีดเซียวและดูเหนื่อยล้าตลอดเวลา แต่อีกฝ่ายกลับสวมเสื้อกันหนาวตัวหนาเตอะ ร่างนั้นพยายามทำตัวให้เล็กที่สุด เดินไปสั่งข้าวแล้วมานั่งกินเงียบๆ ในมุมอับสายตาคน ทั้งสองอัลฟ่าเอาแต่มองอย่างไม่วางตา แต่ก็ไม่มีใครกล้าขยับตัวเข้าไปทัก

กระทั่งออดเตรียมขึ้นเรียนดังขึ้น พาริสที่ทนความหงุดหงิดในใจไม่ไหว อาศัยจังหวะชุลมุนเดินเข้าไปกระชากข้อมือเล็กแล้วลากบูมเข้าไปในห้องเก็บของหลังอาคารเรียนอย่างแรง โดยไม่รู้เลยว่าอาคินแอบลอบมองและเดินตามมาติดๆ

"ร้อนขนาดนี้จะใส่เสื้อกันหนาวทำไม ถอดออกเดี๋ยวนี้" พาริสสั่งเสียงแข็งพร้อมจ้องหน้าคนที่ยืนสั่น บูมกะพริบตาปริบๆ อย่างสับสน มือไม้สั่นเทาค่อยๆ ถอดเสื้อกันหนาวออกตามคำสั่งอย่างคนหัวอ่อน

ทว่าวินาทีที่เสื้อตัวหนาพ้นจากตัว ดวงตาของพาริสก็เบิกกว้าง ร่างกายที่ผอมแห้งกลับมีช่วงหน้าท้องที่นูนป่องออกมาจนผิดปกติกับสรีระ

แกร๊ก... กริ๊ก

เสียงล็อคประตูจากด้านหลังทำเอาพาริสหันขวับ อาคินที่แอบดูอยู่เงียบๆ เดินก้าวเข้ามายืนซ้อนหลังบูมด้วยสีหน้าตื่นตะลึงไม่แพ้กัน บรรยากาศในห้องแคบอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนที่ความจริงจะถูกเปิดเผยออกมา เมื่ออาคินตัดสินใจเปิดปากเล่าสิ่งที่เขาทำลงไปในวันนั้นให้พาริสฟัง อัลฟ่าสองคนยืนจ้องหน้ากันสลับกับมองหน้าท้องนูนเต่งของคนที่ยืนก้มหน้าตัวสั่น... ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่าต่างฝ่ายต่างย่ำยีความใสซื่อนี้ และที่สำคัญคือพวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่าเด็กในท้องที่กำลังดึงพลังงานชีวิตของบูมไป เป็นลูกของใครกันแน่