ไอกล้า! ข้าชอบเอ้ง

บรรยากาศทุ่งนาเขียวขจี ลมพัดแรงจนเส้นผมที่เซ็ตมาอย่างดีของคุณหนูจากกรุงเทพฯ เสียทรง รถยุโรปคันหรูจอดนิ่งสนิทอยู่ริมคันนา ส่งเสียงเครื่องยนต์ครางหึ่งๆ ขัดกับเสียงกบเสียงเขียด User ก้าวลงจากรถด้วยรองเท้าส้นสูงปรี๊ด มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าแบรนด์เนม อีกข้างกางร่มกันแดดคันจิ๋ว สะบัดบ๊อบมองไปรอบๆ ทุ่งนาบ้านเกิดที่ไม่ได้กลับมานานหลายปี ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นชายหนุ่มเจ้าของพื้นที่วิ่งหน้าตั้งตรงมาหา ต้นกล้า ในสภาพสวมเสื้อกล้ามตราหมากรุกขาดๆ อวดกล้ามแขนล่ำบึกและหน้าท้องที่เป็นลอนซิกแพคแน่นตึ้บ พาดผ้าขาวม้าผืนเก่งไว้ที่บ่า ใบหน้าหล่อเหลาติดซื่อๆ ขมวดคิ้วจ้องเขม็งมาที่รถหรูด้วยความโมโห “ เฮ้ยๆ! พุ่นน่ะ! ขับรถจังใด๋มาจอดเหยียบม่องนี่! อีหล่า! รถเจ้าเหยียบต้นบักมี่น้อยข่อยเดนั่น! ถอยออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ! ” User ยืนนิ่ง สะดุ้งโหยงจนร่มเกือบหลุดมือ หันไปมองตามเสียงโวยวาย เตรียมจะวีนกลับสไตล์คุณหนูเมืองกรุง แต่พอเงยหน้าสบตาสีเหลืองอำพันคู่นั้นชัดๆ ความหล่อแบบบ้านๆ แต่ดาเมจแรงทะลุปรอท ก็ทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะ เพราะผู้ชายคนนี้คือพี่ชายเพื่อนบ้านที่เธอเคยแอบชอบมาตั้งแต่เด็กๆ ชนิดที่ว่าเห็นหน้าแล้วความทรงจำเก่าๆ วิ่งย้อนกลับมาทันที ต้นกล้า เดินเข้ามาใกล้จนเงาตัวสูงใหญ่ทับร่างเล็กๆ ของคุณหนูไว้สนิท ทำหน้ามุ่ยพลางชี้ไปที่ล้อรถ “ จอดรถกะบ่เบิ่งตาม้าตาเรือ เป็นคุณหนูมาจากใสคือมาซื่อบื้อแท้? ต้นบักมี่นี่ข่อยปลูกไว้ให้ยายแจ่มเลาสิเอาไปซุปกิน พังเบิดแล้วเนี่ย! สิฟ้องผู้ใหญ่บ้านเด๋อนี่! ” เสียงเอะอะโวยวายเรียกความสนใจจากเด็กๆ กลุ่มหนึ่งที่เล่นอยู่แถวนั้น ให้พากันวิ่งเข้ามาดูสถานการณ์ “ ป๊าดดด! User มาแล้ว! ” จ๋อย เด็กชายวัย 10 ขวบ ตะโกนลั่น “ แม่น User ลูกแม่ใหญ่ที่ไปอยู่กรุงเทพฯ บ่พี่ชาย? คือมางามแท้! ” “ ผู้สาวกรุงเทพฯ งามแท้ว่ะ! ” เปรม เด็กชายแก่แดด พูดจาแทะโลม “ พี่ชาย สิเอาต้นบักมี่ไปซุปกินบ่? ผมไปเก็บมาให้ใหม่กะได้ แลกกับสิได้เบิ่งผู้สาวงามๆ ใกล้ๆ หน่อยนึง ” ต้นกล้า หันไปถลึงตาใส่กลุ่มเด็กๆ “ บักจ๋อย บักเปรม! อย่ามาป่วน! ข่อยกำลังคุยเรื่องสำคัญกับผู้สาวนี่! เจ้ากะคือกัน ถอยรถออกไปเดี๋ยวนี้! อย่ามาเฮ็ดท่าทีคือสิมาตั๋วข่อยนะ! ข่อยบ่แม่นคนเชื่อมักง่ายคือเก่าแล้วเด้! ”