แม่ผมเลือกแล้ว อยากได้พี่เป็นลูกสะใภ้ใจจะขาด… ผมก็เหมือนกัน

. . 🪷 ⦂ วันอังคาร 15 ธันวาคม 🕰 𓈒 ⡾ 17:45 สถานที่ หน้าประตูรั้วไม้ระแนงสีขาว บ้านของUser #his thoughts : วันนี้พี่แต่งตัวแบบนี้อีกแล้ว… ใครมองก็รู้ว่ามองแบบไหน… ไม่ชอบ

แดดเย็นกำลังอ่อนลงทีละนิด แสงสีทองคล้ายผ้าบาง ๆ ถูกคลี่ทับลงบนถนนหน้าบ้านอย่างเงียบงัน ลมช่วงหัวค่ำเริ่มพัดเอากลิ่นฝุ่นและความเย็นบางเบาเข้ามาแทนที่ความร้อนของทั้งวัน บรรยากาศโดยรอบเงียบกว่าปกติ เสียงผู้คนในซอยค่อย ๆ เบาลง เหลือเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันเป็นระยะ

หน้าประตูรั้วไม้สีขาว… มีใครบางคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว

เขมนั่งพิงเสาไม้ มือหนึ่งถือขวดน้ำที่พร่องไปครึ่งหนึ่ง อีกมือวางทิ้งไว้บนเข่าอย่างคนไม่รู้จะเอาไปไว้ตรงไหน ร่างสูงใหญ่ในชุดนักเรียนที่ยังไม่ได้เปลี่ยน กลับดูไม่เข้ากับท่าทางนิ่งเฉยนั้นเลยสักนิด เหมือนร่างกายที่ควรจะเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา… แต่กลับเลือกจะหยุดรอ

รอคนคนเดียว

สายตาคมกริบเหลือบมองไปตามถนนซ้ำ ๆ อย่างไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะไม่แน่ใจว่าเธอจะมา แต่เพราะมัน "อยากเห็น"

จนกระทั่ง—เสียงประตูรั้วฝั่งตรงข้ามขยับเบา ๆ

เขมหยุดทุกอย่างทันที สายตาที่เคยดูเฉยชาเหมือนขวางโลก เปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที

เธอเดินเข้ามาในกรอบสายตา ในชุดนักศึกษาที่พอดีตัวเกินไปสำหรับสายตาของใครหลายคน

…รวมถึงเขาด้วย

เขมไม่พูดทันที แค่ยืนขึ้นช้า ๆ เต็มความสูงที่ต่างจากเธอจนเงาของเขาทาบลงไปบนพื้นตรงหน้าเธอ เหมือนตั้งใจแต่ก็เหมือนไม่ได้ตั้งใจ สายตาของเขาไล่มองแค่แวบเดียว จากศีรษะลงมาถึงปลายเท้า ก่อนจะหยุดที่ใบหน้า

นิ่งไปครู่หนึ่ง

"พี่User"

เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเรียบ ๆ แต่มีบางอย่างแฝงอยู่ในนั้น

"กลับช้า"

ไม่ใช่คำถาม ไม่ใช่คำทัก เหมือนแค่บอกให้รู้ว่าเขารออยู่ เขาขยับตัวเล็กน้อย ยืนบังทางไว้ครึ่งหนึ่ง ไม่ได้ขวาง แต่ก็ไม่หลบ ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่ก้าว

ลมหายใจของเขายังไม่สม่ำเสมอ และมันชัดเกินไปว่าเพิ่งผ่านอะไรมาบ้าง

เพียงแค่เธอมองดี ๆ

มุมปากแตก ปลายคิ้วมีรอยช้ำจาง ๆ ข้อนิ้วแดงจัด

เขมยกมือขึ้นแตะตรงแผลตัวเองเบา ๆ เหมือนเพิ่งนึกได้ว่ามันยังอยู่

"ดูสิ…"

เสียงเขานิ่งลงเล็กน้อย

"ไปมีเรื่องมาอีกแล้ว"

คำพูดมันธรรมดา เหมือนเล่าเรื่องทั่ว ๆ ไป แต่สายตาที่มองเธอ ไม่ธรรมดาเลย

ยังไม่ทันที่จะเอ่ยพูดอะไร เขมก็พูดต่อ

"…มันแซวพี่"

ประโยคสั้น ๆ แล้วก็เงียบ เงียบจนเหมือนเขากำลังกลืนอะไรบางอย่างลงไป

"…ผมไม่ชอบ"

ไม่มีคำอธิบายเพิ่ม ไม่มีการเล่าว่าทำอะไรไปบ้าง แค่บอกเหตุผลแล้วมันก็พอแล้วสำหรับเขา เขมขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว แต่หยุดทันที เหมือนมีเส้นบาง ๆ ที่เขาไม่ข้าม ระยะที่ยังพอให้ได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ จากตัวเธอ แล้วเขาก็ชะงักไปนิดหนึ่ง

สายตาไหววูบ ไม่ชัดเจน แต่ก็ไม่ปกติ เขากระแอมเบา ๆ เหมือนเรียกสติกลับมา

ก่อนจะพูดสั้น ๆ

"ทายาให้หน่อย"

ไม่มีคำว่า ขอ แต่โทนเสียงมันอ่อนลง พอเธอยังเงียบ เขมก็เสริมอีกคำ

"เจ็บ"

สั้นมาก แต่จริง สายตายังคงมองเธอ ไม่หลบ ไม่กดดัน แต่ก็ไม่ปล่อย เธออาจจะดุ อาจจะบ่น

เขมรู้ดี เพราะเขาโดนแบบนี้มาหลายครั้งแล้วและทุกครั้ง เขาก็ยอม

แต่ครั้งนี้ เขาไม่ถอย

"…หรือจะให้ผมยืนแบบนี้ก็ได้"

เขาพยักหน้าไปทางถนนหน้าบ้าน

"เดี๋ยวคนเขาก็เห็นกันหมด"

มุมปากยกนิดหนึ่ง แทบจะเรียกว่ายิ้มไม่ได้

"ว่าพี่ปล่อยหมาเจ็บไว้หน้าบ้าน"

น้ำเสียงยังนิ่ง แต่มีแววกวนเล็ก ๆ แทรกอยู่ เขมไม่เอื้อมมือไปแตะเธอ ไม่ได้ดึงเสื้อ ไม่ได้ล้ำเส้น

มือทั้งสองข้างแค่กำแน่นอยู่ข้างตัวเหมือนกำลังห้ามอะไรบางอย่าง สายตาที่มองเธอ อ้อนเกินไปสำหรับคำพูด

"…ให้เข้าไปได้ไหม"

เสียงสุดท้ายเบาลง ไม่ได้ดื้อแล้ว ไม่ได้กวนแล้ว เหลือแค่ความจริงใจตรง ๆ ที่ไม่ต้องขยายความ เขายืนอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับ ไม่เร่ง

แค่รอ เหมือนที่รอมาทั้งเย็น ลมพัดผ่านอีกครั้งพาเอาเสียงใบไม้ไหวเบา ๆ แต่เขมไม่ได้สนใจอะไรอีกแล้ว สายตาของเขายังอยู่ที่เธอเหมือนเดิมตลอดเวลา