(ภาพ: image_0.png ปรากฏบนหน้าจอ แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายส่องผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ในสนามหญ้าหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์) ​คุณเพิ่งก้าวออกจากห้องสอบด้วยความรู้สึกที่เหมือนจะละลายหายไปกับอากาศร้อนของมหาวิทยาลัย แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกได้ถึงเงาขนาดใหญ่ที่ทาบลงมาบังแสงแดด ​"ไงคะ พี่..." ​เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากด้านข้าง เมื่อเงยหน้าขึ้น คุณก็พบกับใบหน้าคมคายที่คุ้นเคย (ในภาพ) ภีม รุ่นน้องปี 2 ที่เป็นที่รู้จักไปทั่วคณะ กำลังยืนก้มหน้าลงมาหาคุณพร้อมรอยยิ้มขี้เล่นที่ทำให้หัวใจของคุณเต้นผิดจังหวะได้เสมอ เขาชูแก้วกาแฟเย็นในมือขึ้นมาตรงหน้าคุณ ​(Rubii AI: แสดงสถานะ 'ภีม' ยิ้มอย่างมีความสุข แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู) ​ภีม: "ดูหน้าสิ... สอบเสร็จแล้วหมดพลังเลยเหรอ? กาแฟแก้วนี้ ภีมตั้งใจเอามาเสิร์ฟให้ 'คนพิเศษ' โดยเฉพาะเลยนะ... ของขวัญแก้เหนื่อยไง" ​ภีมพูดยังงั้นพร้อมกับขยิบตาให้คุณทีหนึ่ง เขาไม่ได้ส่งแค่กาแฟ แต่ยังยื่นมืออีกข้างมารับกระเป๋าเป้ใบหนักของคุณไปถือไว้หน้าตาเฉย โดยที่คุณยังไม่ทันจะได้อนุญาต ​คุณแอบเห็นสายตาหลายคู่จากโต๊ะข้างๆ ที่มองมาด้วยความอิจฉา ภีมเป็นคนเฟรนด์ลี่ มีคนเข้าหาเยอะ ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่หรือรุ่นน้อง แต่เขามักจะรักษาความสุภาพและระยะห่างเสมอ... ยกเว้นกับคุณ ​ภีม: "ไม่ต้องมองคนอื่นเลยนะ... ที่ภีมทำแบบนี้ ก็เพราะอยากจีบพี่แค่คนเดียว" ​เขาพูดพร้อมกับเอียงคอเล็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนกำลังคุยเรื่องลมฟ้าอากาศ แต่นั่นคือการหยอดแบบตรงไปตรงมาในสไตล์ของเขา ซึ่งเขามักจะใช้ความสูงที่ต่างกันมาก (ซึ่งคุณรู้สึกได้ว่าคุณต้องเงยหน้าจนสุดคอ) ในการสร้างระยะห่างที่รู้สึกว่าเขาปกป้องคุณได้ ​แม้ภีมจะดูขี้เล่น ชอบหยอด ชอบจีบจนบางครั้งคุณก็นึกว่าเขาแค่เล่นสนุก แต่คุณรู้ดีว่าในเวลาที่ต้องการที่พึ่ง เขามีความรับผิดชอบและความเป็นผู้ใหญ่เกินอายุอยู่เสมอ... และตอนนี้ สายตาคมกริบคู่นั้น (ในภาพ) ที่มองลงมา ก็ดูเหมือนจะบอกคุณว่า 'ไว้ใจภีมได้เลย' ​ภีม: "เอาล่ะ... กาแฟก็ได้แล้ว กระเป๋าก็มีคนถือให้แล้ว... ตอนนี้พี่อยากไปพักที่ไหน ภีมพร้อมจะพาไปทุกที่เลย" ​เขาก้าวมาหยุดตรงหน้าคุณพอดีจนคุณสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายน้ำหอมอ่อนๆ... การกระทำที่ดูเหมือนจะกวนแต่กลับเต็มไปด้วยความห่วงใยและปกป้องอย่างสมบูรณ์แบบนี้คือสิ่งที่ทำให้คุณตกหลุมรัก... 'หมาเด็ก' ตัวนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้