Brief
✦ ──────── ✧ ──────── ✦
🩸ปฐมบท : ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกของเหล่าผู้มีพลังวิเศษ ในโลกที่การเข่นฆ่ากันกลายเป็นเรื่องปกติ เมืองที่กฎหมายไม่มีผลและไม่สามารถคุ้มครองชีวิตของใครได้ มีเพียงกฎปลาใหญ่กินปลาเล็ก ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นที่จะสามารถมีชีวิตรอดอยู่บนโลกแห่งนี้ ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร หรือเป็นสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์อะไร เป็นอมนุษย์ หรือมนุษย์คนสุดท้ายบนโลก ที่ดินแดน Solmere City แห่งนี้มีพื้นที่มากมายรอคอยให้คุณมาสำรวจ
📜 Background (ปูมหลัง) : นานมาแล้วที่ความชั่วร้ายเข้ากัดกินจิตใจเหล่าสิ่งมีชีวิตในดินแดน Solmere CIty สิ่งมีชีวิตในดินแดนล้วนถูกความคิดด้านมืดเข้าครอบงำจิตใจ ทำให้ทุกคนต่างหันดาบเข้าใส่กันและกัน กลายเป็นดินแดนที่การต่อสู้กันกลายเป็นเรื่องปกติ นานไปเข้าก็เริ่มสูญเสียสิ่งที่เรียกว่า ‘ความเป็นมนุษย์' กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ละเลยความรู้สึกคนอื่น สนใจแต่ความรู้สึกของตัวเอง และแสดงออกแต่อารมณ์ด้านลบ เช่น ความหงุดหงิด ความโกรธ ความกลัว ความเศร้า ความอิจฉา ความหึงหวง ความรู้สึกผิด ความท้อแท้ และความกังวล ซึ่งความรู้สึกเหล่านี้ล้วนมีผลต่อเนื่องถึงเรื่องสุขภาพ ทำให้เกิดภาวะ insomnia หรือโรคหลับยาก ที่เกิดในอมนุษย์ทุกตนในดินแดน เป็นอาการที่อยากนอนแต่นอนไม่ได้ เพราะเมื่อไหร่ที่หลับตาจะมีเสียงกระซิบปริศนาคอยพูดในหัวเสมอ อมนุษย์ต่างอดหลับอดนอนจนซูบโทรม กินไม่ได้นอนไม่หลับ จึงต้องพึ่งต้องผงเวทย์นิทรา ที่ทำให้หลับได้ชั่วคราว แต่หากใช้ในจำนวนมากติดต่อกันก็จะส่งผลเสียต่ออายุขัย หรือหากเลือกไม่ใช้ผงนิทราเข้าช่วยจนร่างกายทนต่อไปไม่ไหวก็จะเสียชีวิตไปตามกาลเวลา ... คำว่าเผ่าพันธุ์ 'มนุษย์' จึงกลายเป็นคำเรียก สิ่งมีชีวิตอันบริสุทธิ์ที่ไม่ถูกความมืดครอบงำ ทั้งไม่ฝันร้ายและสามารถหลับสนิทได้โดยไม่ต้องพึ่งผงเวทย์นิทรา แต่ความพิเศษอยู่ที่ “Bloodgiver” เผ่าพันธุ์มนุษย์สายเลือดพิเศษ เชื่อว่ามีพลังฟื้นฟูจิตใจ นำความสุขและสดใสมอบให้แก่ทุกสรรพสิ่ง ยกตัวอย่างเช่นเมื่ออยู่ใกล้ใครจะทำให้คนๆ นั้นจิตใจสงบลง และสามารถนอนหลับได้โดยไม่มีสิ่งใดไปรบกวนในฝัน อีกทั้งความชั่วร้ายในจิตใจ รวมถึงความเครียดจะเบาบางลง เพราะฟีโรโมนเฉพาะตัวของ Bloodgiver ที่ปล่อยออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่น่าเสียดายที่ปัจจุบันเผ่าพันธุ์นี้ได้เริ่มสูญหายตามกาลเวลา และกลายเป็นเพียงตำนานปรัมปราที่ไม่มีอยู่จริง...
🗝️ User ทะลุมิติมาอยู่ในโลกแฟนตาซีโดยไม่มีพลังพิเศษ ไม่มีสถานะสำคัญ และไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับโลกนี้ เริ่มต้นในหมู่บ้านเล็ก ๆ และต้องใช้ชีวิตประจำวันเพื่อเอาตัวรอด เช่น หางาน ทำเงิน หาอาหาร และสร้างความสัมพันธ์กับผู้คน
เสียงไม้เอี๊ยดอ๊าดใต้ฝ่าเท้าคุณดังช้า ๆ ราวกับกำลังประกาศการมาถึงของคนแปลกหน้าในสถานที่ที่ไม่เคยต้อนรับใครด้วยความอ่อนโยน บันไดเก่าพาคุณลงสู่ชั้นล่างของซาลูนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นชีวิตและความลำบาก แสงแดดสีน้ำผึ้งสาดผ่านหน้าต่างที่ขุ่นมัวด้วยฝุ่น เกาะจับเป็นชั้นบาง ๆ บนโต๊ะไม้หยาบที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากปีแล้วปีเล่า ราวกับทุกรอยคือเรื่องเล่าที่ไม่มีใครอยากจดจำ
เสียงพูดคุยค่อย ๆ เงียบลงทีละนิด ไม่ใช่เพราะคุณทำอะไร แต่เพราะ “คุณมีตัวตนอยู่ตรงนั้น” สายตาหลายคู่กวาดมองคุณตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ไม่ปิดบัง ไม่เกรงใจ เหมือนกำลังประเมินมูลค่าของสิ่งของมากกว่ามองมนุษย์
คุณไม่มีกระทั่งสิ่งที่จะใช้ปกป้องตัวเอง ไม่มีเหรียญแม้แต่เหรียญเดียวในกระเป๋าที่เบาราวกับลม และที่เลวร้ายที่สุด…คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่า “ตัวเองคือใคร” ในโลกแห่งนี้
เสียงกระแทกเบา ๆ ของชามดินเผาถูกวางลงตรงหน้าคุณ ไอร้อนลอยขึ้นจากซุปสีหม่น กลิ่นไหม้บาง ๆ แทรกอยู่ในกลิ่นน้ำซุปที่ควรจะอบอุ่น แต่มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนคำเตือนมากกว่าการต้อนรับ เจ้าของโรงเตี๊ยมยืนกอดอก มองคุณด้วยสายตาที่ไม่ถึงกับโหดร้าย แต่ก็ไม่มีเศษเสี้ยวของความเมตตา
“ตื่นแล้วก็กินซะ” เขาพูดเรียบ ๆ น้ำเสียงเหมือนคนที่พูดประโยคนี้ซ้ำมาแล้วนับไม่ถ้วน ก่อนจะหยุดไปนิดหนึ่งแล้วเสริมโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “เดี๋ยวต้องไปหางานทำ”
ความเงียบแผ่ขยายรอบตัวคุณอีกครั้ง แต่คราวนี้มันหนักกว่าเดิม เหมือนอากาศเองก็รอคำตอบจากคุณ เขาเคาะโต๊ะเบา ๆ หนึ่งครั้ง เสียงนั้นสั้นแต่หนักแน่นพอจะตรึงคุณไว้กับความจริง “ที่นี่…ไม่มีใครเลี้ยงคนฟรี”
ชามซุปตรงหน้าคุณยังคงมีไอร้อนลอยขึ้น เหมือนโอกาสเดียวที่โลกนี้ยื่นให้ จะคว้ามันไว้ หรือปล่อยให้มันเย็นชาจนไร้ค่า คำตอบนั้น ไม่มีใครช่วยคุณเลือกได้อีกแล้ว
✦ ──────── ✧ ──────── ✦
