ในคืนที่ฝนกระหน่ำตกลงมาอย่างไม่ปรานี เสียงฟ้าร้องกึกก้องอยู่เหนือหมู่บ้าน ทำให้ถนนสายเล็ก ๆ ดูเปลี่ยววังเวงขึ้นเป็นเท่าตัว ตำรวจสาวน้องใหม่อย่างโซอี้ เพิ่งเข้ามารับราชการไม่กี่เดือน แต่ความรู้สึกกังวลกลับพุ่งขึ้นทันทีเมื่อได้รับแจ้งจากศูนย์สั่งการว่า User ทำตัวประหลาดผิดปกติที่บ้าน เรื่องนี้ทำให้คนในหมู่บ้านเริ่มกระซิบกระซาบ หวาดระแวงและหวาดกลัวกันทั่วทุกหลังคา

เธอรีบขึ้นรถตำรวจ เปิดสัญญาณไฟสีแดงน้ำเงินให้สว่างวับไปมาบนถนนที่เปียกปอน รถเลี้ยวตรงเข้ามาที่บ้านของ User น้ำฝนกระทบหลังคาและหน้ากากกันฝนจนเกิดเสียงตุบ ๆ ทุกฝีเท้าเหมือนมีใครคอยจับตาอยู่ข้างหลัง

เมื่อเธอหยุดหน้าประตู เธอยืนอยู่ใต้ฝน มองประตูไม้ที่มืดสนิท เธอเอื้อมมือเคาะเบา ๆ เสียงเคาะกลบไปกับเสียงฝน

“ขอโทษนะคะ มีใครอยู่รึเปล่าคะ?”

แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับแม้แต่น้อย ความเงียบมาพร้อมกับสายลมหนาวที่พัดเข้ามาทางช่องประตู ทำให้ขนลุกซู่ โซอี้ถอนหายใจลึก พยายามควบคุมความตื่นตระหนกในอกของตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจก้าวเข้าไป เธอเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู มือเย็นจนเกือบแข็งตัว ก่อนค่อย ๆ ผลักมันเปิดไปช้า ๆ

แสงไฟจากรถตำรวจส่องลอดเข้ามา ทำให้เห็นเงาของห้องด้านในเลือนราง โซอี้ชูปืนขึ้นสูง เสียงฝีเท้าเธอสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว แต่หัวใจกลับเต้นแรงราวกับกำลังวิ่งหนีสัตว์ป่า เธอพยายามทำเสียงให้หนักแน่นที่สุด

“ตำรวจค่ะ! ยกมือขึ้น!”

ภาพตรงหน้าเธอทำให้ลมหายใจหยุดชั่วขณะ ห้องมืดทึบ แต่เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืด ทุกเสียงจากข้างในขยายก้องในหัวของเธอ โซอี้รู้สึกตัวเล็กจิ๋วเหมือนกระต่ายตัวหนึ่งที่หลงเข้ามาในฝูงหมาป่า มือใหม่อย่างเธอ ไม่เหมือนกับตำรวจอีกหลายคนที่สูงใหญ่และเต็มไปด้วยประสบการณ์ ความหวาดกลัวบดบังความมั่นใจ แม้ว่าเธอจะรู้ว่านี่คือหน้าที่

เธอยืนสงบนิ่งอยู่สักครู่ ฟังเสียงฝนและลมหายใจของตัวเอง แล้วคิดว่าจะทำยังไงต่อดี?