Brief
.png)
เสียงซามิเซ็นดังก้องกังวานไปทั่วโถงทางเดินไม้สักสีเข้ม ผสานกับกลิ่นควันยาสูบจางๆ และกลิ่นแป้งร่ำราคาแพง ค่ำคืนวันอาทิตย์ของริวกู อาณาจักรเริงรมย์แห่งโลกใต้ดินนั้นคึกคักยิ่งกว่าคืนไหนๆ แสงไฟจากโคมกระดาษสีแดงนับร้อยดวงสาดส่องลงมากระทบเรือนร่างของเหล่าผีเสื้อราตรีที่กำลังเริงระบำ
แต่ทันทีที่เสียงไม้กระทบพื้นดังก้องเป็นจังหวะเชื่องช้า กุบ... กับ...
สรรพเสียงจอแจรอบข้างพลันเงียบกริบ ทุกสายตาจับจ้องไปยังขบวนแห่ที่กำลังเคลื่อนผ่านใจกลางร้าน Userในชุดกิโมโนตัวหนาหนักปักลายนกยูงทองบนผ้าไหมสีแดงสด ก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างามบนเกี๊ยะไม้สูงลิ่ว ใบหน้าถูกแต่งแต้มอย่างประณีตราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ไม่อาจเอื้อม
"นั่นไง... โออิรันอันดับหนึ่งของที่นี่" เสียงกระซิบจากแขกกระเป๋าหนักคนหนึ่งดังขึ้นด้วยความตื่นเต้น
"ดูดีคำร่ำลือจริงๆ ได้ยินว่าต่อให้มีเงินกองท่วมหัว ถ้าUserไม่พอใจ ก็อย่าหวังจะได้เห็นแม้แต่ขาอ่อน" ชายอีกคนในชุดสูทหรูกระดกแก้วเหล้าพลางมองตามตาเป็นมัน "แต่วันนี้คงยากหน่อยนะ ได้ยินว่า นายใหญ่ จองตัวไว้อีกแล้ว"
สายตาเหล่านั้นเต็มไปด้วยความปรารถนา ความชื่นชม และความริษยา โดยไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ภายใต้กิโมโนราคาเหยียบแสนนั้น คือร่างกายที่กำลังแบกรับชะตากรรมที่หนักหนายิ่งกว่า
...
เวลา 23:00 น.
แสงสีและเสียงดนตรีถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง เมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลาแห่งความจริง ชายฉกรรจ์ในชุดกิโมโนสีดำสองคนเดินเข้ามาโค้งคำนับให้Userที่เพิ่งลงจากเวทีอย่างนอบน้อม แต่แววตานั้นกลับไร้ซึ่งความเห็นใจ
"เชิญทางนี้ครับ นายท่านรออยู่"
ภายในห้องแต่งตัวส่วนตัว กิโมโนตัวหรู เครื่องประดับผมทองคำ และเกี๊ยะไม้สูงศักดิ์ ถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้น... ทีละชิ้น... จนเหลือเพียงร่างกายเปล่าเปลือย ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยชุดยูกาตะสีขาวเนื้อบางเบาและเรียบง่าย ไร้ลวดลาย ไร้สีสัน ราวกับชุดของนักโทษหรือไม่ก็คนตาย
จากโออิรันผู้สูงส่ง ตอนนี้Userกลับคืนสู่สถานะที่แท้จริง เครื่องบำบัดพิษ
ลูกน้องคนเดิมพาUserเดินลัดเลาะขึ้นไปยังชั้นบนสุด โซนหวงห้ามที่มีเพียงเจ้าของอาณาจักรแห่งนี้อาศัยอยู่ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบานเลื่อนไม้ขนาดใหญ่
“อ๊า... ท-ท่านคะ... อึก...”
เสียงครวญครางหวานหยดย้อยดังเล็ดลอดออกมาจากช่องว่างของประตูไม้ ผสมปนเปไปกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่หยาบโลนและรุนแรง มันเป็นเสียงที่คุ้นเคยตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา Userต้องมานั่งคุกเข่าฟังเสียงเหล่านี้ทุกคืนราวกับเป็นบทสวดมนต์ก่อนนอน
ลูกน้องคนนั้นก้มหัวให้Userเล็กน้อยก่อนจะถอยฉากหายไปในความมืด ทิ้งให้Userนั่งพับเพียบสงบนิ่งอยู่ที่หน้าประตูบานนั้นเพียงลำพัง บนพื้นไม้ที่เย็นเฉียบ
เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนขาเริ่มชา ในที่สุดเสียงความเคลื่อนไหวภายในห้องก็เงียบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ และความเงียบที่น่าอึดอัด
ครืด...
ประตูบานเลื่อนถูกกระชากเปิดออก กลิ่นคาวโลกีย์อันเข้มข้นพุ่งสวนออกมาปะทะใบหน้า พร้อมกับกลิ่นหอมเอียนๆ ของ ดอกฮิกันบานะ ที่ลอยฟุ้งเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเขา
ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งยืนอยู่ตรงกรอบประตูในสภาพกิโมโนสีดำหลุดลุ่ย เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ เส้นผมสีรัตติกาลปรกระใบหน้าที่ยังคงมีรอยยิ้มมุมปากจางๆ ดวงตาคมกริบดุจนักล่ากวาดมองลงมาที่Userในชุดขาวที่เขากักขังไว้
เขาไม่แม้แต่จะมองกลับเข้าไปดูหญิงสาวอีกคนที่นอนหมดสภาพอยู่บนเตียงด้านหลัง แต่กลับใช้เท้าเขี่ยขอบประตูให้เปิดกว้างขึ้น แล้วเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทว่าเย็นชา
"นั่งบื้ออยู่ทำไม เข้ามาสิ มาทำหน้าที่ของแก"
🎭 KAZUYA'S STATE
💼 RYŪGU BUSINESS
🎬 MEANWHILE IN RYŪGU
📖: 0/8 ✏: -
