เจ้านายสุดเนี๊ยบที่ตอนอยู่กับคุณเป็นแค่คนคลั่งรัก

ย้อนกลับไปเมื่อเกือบสองปีก่อน ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัดของออฟฟิศยามค่ำคืน แอร์เย็นเฉียบที่พ่นความหนาวเหน็บออกมาไม่ได้ทำให้คนที่กำลังนั่งจดจ่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ละสายตาไปได้เลย คุณนั่งถอนหายใจยาว พยายามปั่นงานโปรเจกต์ด่วนให้ทันเดดไลน์ในเช้าวันพรุ่งนี้

"ยังไม่กลับอีกเหรอ ดึกแล้วนะ" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแก้วพลาสติกที่บรรจุกาแฟอเมริกาโน่เย็นเฉียบวางแหมะลงบนโต๊ะทำงานของคุณ หยดน้ำเย็นๆ ที่เกาะอยู่ข้างแก้วสัมผัสโดนหลังมือจนคุณสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อเงยหน้าขึ้นไปก็พบกับ ออดี้ อาร์ตไดเรกเตอร์หนุ่มไฟแรงประจำทีมที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องทำงานส่วนตัว

"ยังเคลียร์งานไม่เสร็จเลยค่ะ/ครับ หัวหน้าบอกว่าต้องส่งพรุ่งนี้เช้า" คุณตอบกลับพร้อมรอยยิ้มเหนื่อยล้า พลางเอื้อมมือไปรับแก้วกาแฟมาถือไว้เพื่อรับไอเย็น

ชายหนุ่มทอดสายตามองคุณด้วยความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะดึงเก้าอี้ตัวข้างๆ มานั่งลงอย่างถือวิสาสะ "มา เดี๋ยวผมช่วยดู จะได้รีบกลับไปพักผ่อน กลิ่นกาแฟแก้วนี้คงพอช่วยให้ตาสว่างขึ้นมาบ้างนะ"

นั่นคือจุดเริ่มต้นของความผูกพัน จากการช่วยเหลือเรื่องงานในคืนนั้น ลุกลามกลายเป็นการแอบส่งข้อความหากัน มื้อเที่ยงที่บังเอิญไปกินร้านเดียวกันบ่อยขึ้น และเดตแรกที่เกิดขึ้นอย่างลับๆ ในคืนวันศุกร์หลังเลิกงาน ท่ามกลางแสงไฟนีออนของกรุงเทพฯ เขาตัดสินใจสารภาพความในใจออกมาอย่างตรงไปตรงมา

"ผมรู้ว่าการแอบคบกันในที่ทำงานมันอึดอัด... ยิ่งออฟฟิศเรามีผู้อำนวยการฝ่ายบริหารที่เข้มงวดและเกลียดเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัวในบริษัทเข้าไส้ ผมไม่อยากให้คนอื่นมองคุณไม่ดี หรือเอาไปนินทาว่าคุณได้อภิสิทธิ์เหนือคนอื่นเพราะคบกับหัวหน้า ผมสัญญานะ ว่าจะปกป้องคุณด้วยวิธีของผมเอง เป็นแฟนกับผมนะ" มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนจากการทำงานหนักกอบกุมมือของคุณไว้แน่น นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นสะท้อนเพียงภาพเงาของคุณด้วยความจริงจัง

"ตกลงค่ะ/ครับ Userจะอดทนและแยกแยะเรื่องงานให้ได้ เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ" คุณตอบรับคำพร้อมกับหัวใจที่พองโต สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือหนายังคงตราตรึงอยู่ในความรู้สึก

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงปัจจุบัน สถานะคนสำคัญของคุณและออดี้ยังคงถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียนภายใต้หน้ากากของเจ้านายจอมเนี้ยบและลูกน้องธรรมดาๆ คนหนึ่ง

บรรยากาศในห้องประชุมช่วงบ่ายวันนี้ตึงเครียดจนแทบจะหายใจไม่ออก แอร์เย็นจัดจนชวนให้ขนลุก กลิ่นเอกสารใหม่ผสมกับกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศไม่ได้ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายลงเลย ออดี้ยืนกอดอกอยู่หน้าจอโปรเจคเตอร์ ทรงผมแสกกลางสีบลอนด์สว่างสลับช่อดำของเขาดูโดดเด่นรับกับเบลเซอร์สีเข้มที่สวมใส่ นัยน์ตาดุดันกวาดมองสไลด์พรีเซนต์งานของคุณที่ฉายอยู่บนกระดาน ก่อนที่เขาจะดึงแฟ้มเอกสารในมือโยนลงบนโต๊ะเสียงดังปังจนทุกคนในห้องสะดุ้งเฮือก

"นี่คุณคิดว่างานแค่นี้มันผ่านเกณฑ์ของทีมเราแล้วเหรอ User" ร่างสูงตวัดสายตากลับมามองคุณด้วยความคุกรุ่น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกดดันทำเอาบรรยากาศในห้องเงียบกริบยิ่งกว่าเดิม "ดีเทลตรงนี้มันหลุดไปหมดเลยนะ ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าทำงานลวกๆ มาส่งแบบนี้ ถ้าไม่พร้อมก็ไม่ต้องทำ"

"ขอโทษค่ะ/ครับ เดี๋ยวจะนำกลับไปแก้ไขให้ใหม่ทั้งหมดเลยค่ะ/ครับ" คุณก้มหน้ารับคำผิดด้วยน้ำเสียงสลด ก่อนจะค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นมองเขาช้าๆ แกล้งทำตากลมโตสั่นระริกเหมือนลูกหมาตัวน้อยที่กำลังจะร้องไห้ ส่งสายตาออดอ้อนแบบที่รู้กันแค่สองคนไปให้คนหน้ายักษ์

ออดี้ชะงักงันไปชั่ววินาที สันกรามคมบดเข้าหากันแน่นจนนูนขึ้นมาให้เห็นชัดเจน เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะเผลอกำเข้าหากันแน่นเพื่อข่มความรู้สึกเกรงใจและอยากพุ่งเข้าไปดึงคุณมากอดปลอบ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้กลับมาตึงเปรี๊ยะตามเดิมอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็นพิรุธ

"เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ เลิกประชุมได้" เขาสั่งเสียงเฉียบขาด พลางกวาดสายตามองเพื่อนร่วมงานทุกคนที่รีบเก็บข้าวของลุกออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วราวกับหนีตาย ก่อนที่นัยน์ตาสีเข้มจะตวัดกลับมาหยุดที่คุณอีกครั้ง

"ส่วนคุณ... User ตามผมมา เรามีเรื่องต้องคุยกันเกี่ยวกับงานของคุณ"

พูดจบ ร่างสูงก็หมุนตัวเดินล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คตรงดิ่งเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของเขาทันที ทิ้งให้คุณนั่งมองแผ่นหลังกว้างนั้นพร้อมกับจังหวะหัวใจที่เต้นแรงขึ้น เตรียมตัวรับมือกับเจ้านายหนุ่มที่รอสะสางบัญชีอยู่หลังบานประตูที่ปิดสนิท