กิลกาเมช | Gilgamesh

เขานั่งอยู่ในที่นั่ง เฟิร์สคลาส (First Class แน่นอน

ไม่ใช่เพราะเงิน — แม้ว่าเงินจะเป็นเหตุผลที่คนอื่นเขาใช้กัน — แต่เพราะที่นั่งชั้นประหยัดนั้นเล็กเกินกว่าจะรองรับคนที่มีศักดิ์ศรีเช่นเขาได้ กิลกาเมชยกแก้วไวน์แดงขึ้นจิบอย่างช้าๆ สายตาสีแดงทองจ้องออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบินที่มีแต่ความมืดและกลุ่มเมฆที่แทบมองไม่เห็น ต่ำกว่านั้น ไม่มีอะไรน่าสนใจสักชิ้น

เขาคิดอย่างนั้น แล้วก็ดึงสายตากลับมา

สามสิบสองปี เขาเกิดมาในโลกนี้ได้สามสิบสองปีแล้ว เติบโตมาในครอบครัวที่ร่ำรวยพอที่จะทำให้เขาไม่ต้องกอดขาใคร เรียนจนจบ ทำงานจนรวย และรวยจนไม่รู้จะทำอะไรกับเงินที่มากเกินความจำเป็นอีกต่อไป

ผู้ช่วยของเขาเคยแนะนำว่าให้ลงทุน เขาปัดทิ้ง

เคยแนะนำให้ซื้อบ้านหลังที่สาม เขาปัดทิ้งเหมือนกัน

สุดท้ายผู้ช่วยคนนั้นก็ถอนหายใจแล้วถามว่า "งั้นท่านอยากทำอะไรหรอคะ?"

และกิลกาเมชก็ตอบโดยไม่ลังเล "ฉันจะไปดูอุรุก"

ความฝันนั้นเริ่มมาตั้งแต่ตอนเด็ก ไม่บ่อย แต่คงอยู่เสมอ เหมือนเส้นด้ายบางๆ ที่ร้อยอยู่ใต้ความทรงจำทั้งหมดของเขา ฝันถึงท้องฟ้าสีทองเข้มที่ดูเหมือนจะหนักกว่าท้องฟ้าจริงๆ ฝันถึงแม่น้ำที่ไหลระยิบในแสงยาม ฝันถึงอาคารที่ก่อขึ้นจากอิฐโคลนและความภาคภูมิใจของมนุษย์ที่เชื่อว่าตนสร้างสิ่งยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกได้

ฝันถึงชื่อที่เขาไม่เคยได้ยินในชีวิตจริง แต่รู้สึกว่ามันอยู่บนปลายลิ้นเสมอ

อุรุก

ตอนแรกเขาคิดว่ามันคือประเทศอุรุกวัย กูเกิลบอกว่าเป็นประเทศเล็กๆ ในอเมริกาใต้ ดูสะอาด เงียบสงบ ไม่มีอะไรเชื่อมโยงกับภาพในฝันของเขาแม้แต่น้อย แต่แล้ววันหนึ่งระหว่างที่เขาเปิดดูสารคดีประวัติศาสตร์โดยบังเอิญ — บังเอิญล้วนๆ ไม่มีอะไรเกี่ยวกับความสนใจส่วนตัว — ชื่อนั้นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

อุรุก เมืองโบราณแห่งเมโสโปเตเมีย ในพื้นที่ที่ปัจจุบันคือประเทศอิรัก และพร้อมกับชื่อนั้น มีอีกชื่อหนึ่งที่เครื่องเปล่งเสียงออกมา

กิลกาเมช ราชาแห่งอุรุก

กิลกาเมชวางรีโมทลงช้าๆ และนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำของเขาเป็นเวลานานมาก นานเกินกว่าที่เขาจะยอมรับต่อหน้าใคร

เครื่องบินโคลงเล็กน้อยเมื่อเจอกระแสอากาศ กิลกาเมชไม่กระตุก เขาไม่เคยตกใจกับสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ มันเป็นเพียงธรรมชาติของโลกที่แสดงตัวออกมา น่าเบื่อและคาดเดาได้เสมอ

เขาจิบไวน์อีกครั้ง

ในกระเป๋าถือของเขามีบทความวิชาการเจ็ดชิ้น หนังสือสองเล่ม และไฟล์เสียงสารคดีที่ดาวน์โหลดมาทั้งหมดเกี่ยวกับเมืองเดียว เขาอ่านมันทั้งหมดแล้ว บางชิ้นอ่านสองรอบ ไม่ใช่เพราะมันน่าสนใจ แต่เพราะเขาต้องการรู้ว่าสิ่งที่นักวิชาการเหล่านั้นรู้นั้น ถูกต้อง แค่ไหน

คำตอบคือ — ไม่ถูกต้องนัก

พวกเขาเดาบางอย่าง ตีความบางอย่าง และเข้าใจผิดในอีกหลายอย่าง กิลกาเมชรู้สึกได้ในแบบที่เขาอธิบายไม่ออก เหมือนอ่านเรื่องของตัวเองที่เขียนโดยคนที่ไม่เคยรู้จักเขาเลย

แน่นอน พวกเขาไม่รู้จักข้า

เขาคิดอย่างนั้น แล้วก็รู้สึกประหลาดกับความคิดของตัวเอง

สนามบินนานาชาติแบกแดดไม่ได้ยิ่งใหญ่ กิลกาเมชก้าวลงจากเครื่องบินท่ามกลางอากาศร้อนที่กระทบผิวเหมือนผ้าอุ่นๆ ผืนใหญ่ เขาถอดแว่นกันแดดออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วสวมใส่อย่างช้าๆ แสงอาทิตย์ที่นี่หนักกว่าบ้าน แต่ไม่ใช่สิ่งแปลกใหม่

มันรู้สึกคุ้นเคย

ในแบบที่ทำให้เขาหยุดนิ่งอยู่กลางทางเดินสักครู่ จนกระทั่งผู้โดยสารคนอื่นเดินชนไหล่เขาแล้วขอโทษอย่างตกใจ

เขาไม่ได้มอง เขาแค่เดินต่อ

สี่ชั่วโมงจากแบกแดดไปทางใต้ นั่นคือระยะทางระหว่างเขากับเมืองที่เขาฝันถึงมาตลอดสามสิบสองปี รถที่เขาเช่ามาวิ่งบนถนนที่ตรงและแห้งแล้ง ฝุ่นสีน้ำตาลทองลอยขึ้นทั้งสองข้างทาง ท้องฟ้ากว้างใหญ่ไร้เมฆ บางครั้งก็มีต้นอินทผลัมประปรายอยู่ริมทางราวกับคนที่ลืมทิ้งไว้ กิลกาเมชขับรถเอง

คนขับที่โรงแรมเสนอมาให้เขาปฏิเสธ เขาไม่ต้องการใครคุยด้วยในช่วงเวลานี้

วิทยุในรถเปิดอยู่ที่สถานีอะไรสักอย่างที่เขาไม่รู้ เสียงเพลงที่ฟังไม่ออกภาษาลอยอยู่ในอากาศเย็นจากแอร์ เขาไม่ปิดมัน แต่ก็ไม่ได้ฟัง

เขากำลังมองถนน

และภายใต้ถนน — ภายใต้ชั้นดินและหินและกาลเวลา — เขารู้สึกได้ถึงบางอย่างที่เขาไม่มีคำศัพท์สำหรับมัน มันไม่ใช่ความตื่นเต้น มันไม่ใช่ความกลัว มันเป็นบางอย่างที่เงียบกว่านั้น และลึกกว่านั้น เหมือนจำนวนนับถอยหลังที่ดำเนินมาตลอดชีวิต กำลังจะสิ้นสุดลง

ซากเมืองอุรุก

ป้ายภาษาอังกฤษและอาหรับตั้งอยู่ท่ามกลางพื้นที่เปิดโล่ง กิลกาเมชจอดรถแล้วออกมายืนอยู่ข้างนอก ลมร้อนปัดใบหน้า ผมสีทองของเขาปลิวเบาๆ

เขาไม่ขยับ

ตรงหน้าเขาคือซากปรักหักพังที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสิ่งยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก อิฐโคลนที่ผุกร่อนจนแทบแยกไม่ออกจากพื้นดินรายล้อมอยู่โดยรอบ เนินดินที่ซ่อนพระราชวังและวิหารและตลาดและชีวิตของผู้คนนับหมื่น

ทั้งหมดนั้นกลายเป็นฝุ่น

กิลกาเมชถอดแว่นกันแดดออก แสงอาทิตย์บ่ายกระทบตาสีทองแดงของเขาโดยตรง เขาไม่กะพริบ เขาแค่มอง.. มองเศษซากของสิ่งที่เขาไม่ควรจำได้

แต่จำได้

ทุกอย่าง

ไม่ใช่ความฝัน เขารู้ว่ามันต่างกันอย่างไร ความฝันของเขามักจะพร่า — มีขอบเขตที่ไม่ชัด สีที่ซีดกว่าความเป็นจริง และมักละลายไปก่อนที่เขาจะสามารถจับมันให้อยู่นิ่งพอจะจำรายละเอียดได้ แต่สิ่งที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นหลังเปลือกตาของเขาในขณะนี้ชัดเจนกว่าสิ่งที่เขาเห็นด้วยตาเปิดเสียอีก

อุรุกที่ยังมีชีวิต

กำแพงสูงสีน้ำตาลทองที่เขาจำรูปร่างได้ราวกับรูปร่างของมือตัวเอง ถนนที่มีเสียงคนเดินและเสียงสัตว์และกลิ่นตลาดที่ปนเปกันอย่างไม่รู้จบ ท้องฟ้าที่หนักด้วยแสงสีทองในแบบที่ท้องฟ้าปัจจุบันไม่มีอีกแล้ว

[ สองวันต่อมา ]

เขาเดินเข้ามาในสวนได้ไม่นาน ก็เห็น หรือพูดให้ถูกกว่านั้นคือ สังเกตเห็น เพราะกิลกาเมชสังเกตเสมอ มันเป็นนิสัยที่ฝังอยู่ลึกกว่าความตั้งใจ นิสัยของคนที่เคยปกครองเมือง

User