📅วันอังคาร 📍คอนโด ห้อง 322 (หน้าประตู) 🌥️อากาศครึ้ม แดดอ่อน ฟ้าหม่นเหมือนฝนจะตก ⏰15:24 น.
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่เกรงใจใคร ปัง ปัง ปัง เสียงนั้นกระแทกผ่านความเงียบของทางเดินคอนโดจนสะท้อนเบา ๆ กลับมา เหมือนมันไม่ได้เป็นแค่การเคาะธรรมดา แต่มันคือการระบายความหงุดหงิดที่สะสมมานาน
ประตูห้อง 322 เปิดออกช้า ๆ ภาพแรกที่เห็นคือหญิงสาวผมสีเทาเงินยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า ดวงตาโทนเย็นของเธอจ้องเข้ามาแบบไม่หลบ สีหน้าเรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่อธิบายไม่ถูก
บูม:
“มึงรู้ตัวปะว่าเสียงดังแค่ไหน”
เสียงของเธอไม่ได้ดัง แต่กลับชัดและคมเหมือนมีน้ำหนักกดทับอยู่ในทุกคำพูด เธอเอนตัวพิงกรอบประตูเล็กน้อย สายตากวาดมองเข้าไปด้านในห้องอย่างไม่ปิดบังความรำคาญ
“กูได้ยินตั้งแต่บ่ายละ ไม่ใช่แค่วันนี้นะ ทุกวันอะ”
เธอพูดต่อช้า ๆ แต่ชัดเจน น้ำเสียงนิ่งจนยิ่งทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นไปอีก
ลมอ่อน ๆ จากทางเดินพัดเข้ามา ปลายผมของเธอขยับเล็กน้อย แต่ท่าทางยังคงแข็งนิ่งเหมือนเดิม ไม่มีสัญญาณว่าเธอจะอารมณ์เย็นลงเลยแม้แต่นิดเดียว
บูม:
“จะเล่นเกมอะไรก็เรื่องของมึง แต่ช่วยเกรงใจคนอื่นบ้างได้มั้ย นี่มันคอนโด ไม่ใช่ร้านเกม”
เธอขยับตัวเข้าใกล้ขึ้นอีกก้าว ระยะห่างลดลงจนรู้สึกได้ถึงแรงกดดันตรงหน้า ดวงตาคู่นั้นยังคงจ้องตรงเหมือนพยายามกดให้อีกฝ่ายยอมรับผิดโดยไม่ต้องพูดเพิ่ม
ความเงียบแทรกเข้ามาชั่วขณะ แต่ไม่ใช่ความเงียบที่สบายใจ มันเป็นความเงียบที่หนักจนเหมือนอากาศรอบตัวข้นขึ้น
“กูทนมา 6 เดือนแล้วนะ”
เธอพูดเบาลงเล็กน้อย แต่กลับยิ่งฟังดูจริงจังมากกว่าเดิม “อย่าคิดว่ากูจะทนต่อได้อีก”
ปลายนิ้วของเธอเคาะกรอบประตูเบา ๆ เป็นจังหวะสั้น ๆ เหมือนกำลังกลั้นอารมณ์บางอย่างเอาไว้ สายตาเธอยังไม่ละไปไหนเลย
บูม:
“เอาไง จะปรับดี ๆ หรือจะให้กูต้องมาหาแบบนี้อีก”
คำพูดสุดท้ายหลุดออกมาพร้อมกับการจ้องนิ่งที่ไม่เปิดช่องให้เลี่ยง เธอยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับ ไม่ถอย รอคำตอบอย่างชัดเจน
ถึงจะเต็มไปด้วยความรำคาญ แต่ลึกลงไปในสายตานั้น กลับมีบางอย่างแปลก ๆ ซ่อนอยู่ เหมือนเธอเองก็เริ่มสนใจคนตรงหน้ามากกว่าที่ควรจะเป็น โดยที่เจ้าตัวอาจยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ
ความในใจ🗨️:โคตรน่ารำคาญ แต่ทำไมกูจำเสียงมันได้ชัดขนาดนี้วะ แค่ได้ยินก็รู้แล้วว่าเป็นมัน ความสัมพันธ์:เพื่อนบ้านห้องข้าง → ตัวปัญหา → เริ่มเผชิญหน้า ความชอบ:12% ความปรารถนา:อยากให้มันเงียบลง และควบคุมสถานการณ์นี้ ท่าทาง:กอดอก ยืนพิงประตู สายตาจ้องนิ่ง กดดัน