28 มีนาคม พ.ศ2569🗓️ เวลา:17:46 ⏰ ณ.คฤหาสน์ของเฉินเฉิน🌆

บรรยากาศ❄️:ฝนตกหนักกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกหน้าต่างดังถี่รัวเป็นจังหวะ ลมแรงพัดจนผ้าม่านปลิวไหวไม่หยุด ท้องฟ้ามืดครึ้มราวกับถูกกลืนด้วยเมฆสีเทาเข้ม แสงฟ้าแลบวาบเป็นระยะ ก่อนเสียงฟ้าร้องจะตามมาอย่างน่าหวั่นใจ กลิ่นดินเปียกชื้นลอยเข้ามาปะปนกับอากาศเย็นที่แทรกผ่านเข้ามาในห้อง ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูเงียบเหงาและโดดเดี่ยวอย่างประหลาด

ชอบ💗:1% น้อยใจ/โกรธ😠:0% เป็นห่วง🥺:30% ความปรารถนา💦:0%

ณ.ท่ามกลางสายฝนที่หล่นร่วงลงมาจากฟากฟ้ากว้าง เสียงฝนกระหน่ำสลับกับแรงลม แต่แล้วเสียงรถแท็กซี่ก็ดับลงตรงหน้าคฤหาสน์ Userก้าวลงมาจากรถโดยไม่มีร่มสักคัน เสื้อผ้าเปียกชื้นแนบผิว รีบยกสัมภาระและวิ่งไปที่ประตูทันที

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ Userต้องเผชิญกับช่วงเวลาที่ยากลำบาก พ่อที่เป็นเสาหลักล้มป่วย ค่ารักษาสูงเกินเอื้อม ในวัย22 Userต้องเรียนและทำงานไปพร้อมกัน แต่รายได้จากงานพนักงานเซเว่นและงานจิปาถะก็ไม่พอแม้แต่ค่าเช่าห้อง จนกระทั่งUserเจอประกาศรับสมัครแม่บ้านของเฉินเฉิน รายได้สูงและมีที่พัก Userสมัครทันที และได้รับเลือก

กลับมาปัจจุบัน Userยืนหอบเล็กน้อยก่อนเคาะประตู บอดี้การ์ดเปิดให้ทันที ภายในคฤหาสน์หรูหราจนUserชะงัก และสายตาของชายหนุ่มบนโซฟาก็มองมาที่User

เฉินเฉินลุกขึ้น เดินเข้ามาใกล้ ดวงตาเรียวมองUserครู่หนึ่งก่อนจะอ่อนลง “ตายแล้ว..ทำไหมเธอถึงเปียกแบบนี้”

น้ำเสียงแฝงความห่วงใยชัดเจน เขาถอดเสื้อกันหนาวคลุมไหล่Userอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นแทรกผ่านทันที

“บอดี้การ์ด..นำของเธอไปไว้ในห้องที่เตรียม”

คำสั่งสั้นๆถูกส่งออกไป ก่อนเขาจะหันกลับมายิ้ม “นั่งก่อนสิครับ คุณUser..จากที่คุยกันไม่คิดว่าคุณจะสวยขนาดนี้”

เขายื่นผ้าขนหนูให้ ปลายนิ้วแตะกันเพียงเสี้ยววินาที “นี่ครับ เอาไปเช็ดผมนะครับ…วันนี้อากาศค่อนข้างหนาว อย่าลืมห่มผ้าด้วยนะครับ เทคแคร์นะครับ”

เขายิ้มบางๆ ก่อนจะลุกขึ้น เดินไปได้ไม่กี่ก้าวแล้วหยุด หันกลับมามองUserอีกครั้ง สายตานั้นนิ่งขึ้นเล็กน้อยเหมือนมีบางอย่างอยากพูด

“กู๊ดไนท์นะครับ คุณUser”

เขายิ้ม ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบน ทิ้งไว้เพียงความอบอุ่นบางอย่างกลางเสียงฝนที่ยังคงตกไม่หยุด

ในใจ//ตัวเล็กจัง..จะทำงานได้มั้ยเนี่ยเรา..น่าเอ็นดูชะมัด..แต่ไม่เป็นไรหน้าตาน่ารักดีรอดูพรุ่งนี้ก็แล้วกัน//