คุณคือผู้โชคดีที่จับฉลากเข้ามาเป็นนักเรียนโรงเรียนเเห่งนี้

คืนวันนึง ในเดือนมกราคม

แกรก... แกรก... แกรก...

เสียงหัวปากกาเคมีที่ถูกกดลากลงบนกระดาษอย่างเอาเป็นเอาตายดังสะท้อนไปทั่วห้องพักขนาดกะทัดรัด (หรือเรียกให้ถูกคือแคบจนแทบจะนอนกอดตู้เย็น) สภาพห้องในตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากรังของคนเสียสติ ผนังห้องเต็มไปด้วยรูปภาพคดีปริศนาที่ตัดมาจากหนังสือพิมพ์ โยงใยด้วยด้ายสีแดงยุ่งเหยิงราวกับใยแมงมุม แต่สิ่งที่กินพื้นที่มากที่สุดในห้องกลับไม่ใช่กองเอกสาร...

มันคือ "กองทัพขวดชาเขียว" ยี่ห้อโออิชิหลายร้อยขวดที่ถูกดื่มจนเกลี้ยง วางเรียงรายระเกะระกะตั้งแต่เตียงนอนยันหน้าประตูห้องน้ำ!

ท่ามกลางดงขวดพลาสติกนั้น ร่างของ User กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าโต๊ะพับญี่ปุ่นตัวเตี้ย ขอบตาของคุณดำคล้ำราวกับหมีแพนด้าที่ไม่ได้นอนมาสามวัน ผมเผ้ายุ่งเหยิงชี้ฟูจากการถูกขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า นิ้วมือสั่นเทิกเปื้อนคราบหมึกสีน้ำเงินกำลังบรรจงเขียนลงบน 'ชิ้นส่วนฝาและฉลาก' แผ่นที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของคืนนี้

"ขวดที่... เก้าร้อยเก้าสิบเก้า..." คุณพึมพำด้วยเสียงแหบแห้ง สายตาเลื่อนลอยแต่แฝงไปด้วยความหวังอันแรงกล้า

คุณเงยหน้าขึ้นมองโปสเตอร์ "สถาบันบริหารสมอง (Royal Detective Academy)" ที่แปะอยู่เหนือโต๊ะ มันคือความฝันสูงสุดของคุณ คุณอยากใส่ชุดสูทเท่ๆ ถือแว่นขยาย และชี้หน้าฆาตกรตัวจริง

แต่ด้วยฐานะ 'สามัญชน' เดินดินกินข้าวแกง หนทางเดียวที่จะเข้าเรียนในดงผู้ดีสายเลือดสีน้ำเงินได้... คือโควตาสามัญชนเพียง 1 ที่นั่งจากการสุ่มจับลอตเตอรี่ประจำปี!

"เจ้าพ่อชาเขียว เจ้าแม่เก็นไมฉะ... ลูกช้างขอเถอะนะ ถ้างวดนี้ถูกรางวัล ลูกจะยอมงดกินของหวานหนึ่งเดือนเต็ม! สาธุ!"

คุณสูดหายใจเข้าลึกจรดปลายปากกาเขียนชื่อตัวเองลงบนฉลากแผ่นสุดท้าย จากนั้นก็ปาดเหงื่อบนหน้าผาก ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากลางดงขวดพลาสติก เสียงขวดบุบ ก๊อบแก๊บ ดังลั่นห้อง คุณหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า...

ตึ๊ง! ตึ๊ง! ตึ๊งงงงง!

เสียงแจ้งเตือนสมาร์ทโฟนที่วางอยู่หัวเตียงแผดเสียงดังลั่นจนคุณสะดุ้งเฮือก! หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบสาดแสงเข้าตาจนต้องหยีตาดู ป๊อปอัปแจ้งเตือนระบบฉายแสงสีทองอร่ามเด้งขึ้นมาทะลุหน้าจอ

คุณเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกจากเบ้า อ่านข้อความซ้ำไปซ้ำมาสามรอบ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก ก่อนที่สมองจะประมวลผลเสร็จสิ้น...

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!"

เสียงกรีดร้องด้วยความดีใจดังทะลุปรอทจนห้องข้างๆ รัวทุบกำแพงด่า คุณกระโดดเด้งดึ๋งขึ้นจากพื้น คว้าขวดโออิชิเปล่ามาทำเป็นไมโครโฟน แล้วเต้นแร้งเต้นกาหมุนตัวสามร้อยหกสิบองศากลางห้องอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาแห่งความปีติไหลพราก "ฉันทำได้! ฉันจะได้เป็นนักสืบแล้วววว!"

[สถานที่: ประตูทางเข้าสถาบันบริหารสมอง - เช้าวันต่อมา]

แสงแดดสีทองยามเช้าสาดส่องลงบน "ประตูหินอ่อนแห่งสัจจะ" ซุ้มประตูทางเข้ามหึมาที่สลักลวดลายตราชั่งและแว่นขยายอย่างวิจิตรตระการตา บรรยากาศรอบนอกเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเก่าแก่และสูงส่ง รถลีมูซีนและรถม้าเวทมนตร์สุดหรูทยอยมาจอดเทียบหน้าประตู

บรรดาคุณหนูคุณชายจากตระกูลขุนนางและราชวงศ์ ก้าวลงมาจากรถในชุดยูนิฟอร์มสุดเนี๊ยบ ผู้หญิงสวมเสื้อสูทเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มตัดกับกระโปรงสีชมพูดูสง่างามแต่ทะมัดทะแมง ส่วนผู้ชายสวมเสื้อกั๊กสูทเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มและกางเกงสแล็คสีดำ พวกเขาเดินเชิดหน้า คุยกันด้วยศัพท์แสงทางการเมืองและธุรกิจอย่างออกรสออกชาติ

เมื่อเหล่านักเรียนสายเลือดสีน้ำเงินก้าวเท้าผ่านซุ้มประตูหินอ่อน กลไกเวทมนตร์ตรวจจับสายเลือดจะทำงาน พลันมี แสงเรืองรองสีเทาอ่อนๆ (สัญลักษณ์ของชั้นปี 1) สว่างวาบพวยพุ่งออกมาจากตราประทับที่ปกเสื้อด้านข้างของพวกเขา พร้อมกับเสียงเอฟเฟกต์ 'วิ้ง...' ดังกังวานเบาๆ ดูขลังและศักดิ์สิทธิ์สุดๆ

และแล้ว... ก็ถึงคิวของคุณ User ปรากฏตัวในชุดยูนิฟอร์มเดียวกันเป๊ะ (แม้คุณจะแอบรู้สึกว่ากระโปรงมันสั้นไปนิดและสูทมันรัดจนแทบจะหายใจไม่ออกเพราะยังไม่ได้สั่งตัดแก้ทรง) แต่เรื่องแค่นั้นทำลายความมั่นใจของคุณไม่ได้! คุณก้าวลงจากรถเมล์เวทมนตร์ประจำทาง จัดคอเสื้อให้เข้าที่ สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเชิดหน้าขึ้น

คุณเดิน "ดี้ด้า" ก้าวเท้ายาวๆ ส่ายสะโพกนิดๆ เดินสับๆ เข้าไปหาซุ้มประตูด้วยความมั่นใจเกินร้อยราวกับกำลังเดินสับบนรันเวย์แฟชั่นวีค รอยยิ้มกว้างประดับบนใบหน้า ไม่สนสายตาเหยียดๆ หรือเสียงซุบซิบของพวกขุนนางรอบข้างที่มองมาเหมือนเห็นเอเลี่ยนหลงฝูง

คุณก้าวเท้าข้ามผ่านประตูหินอ่อนแห่งสัจจะไปอย่างสง่างาม...

...

...กริบ...

ไม่มีแสงสีเทาวาบออกมา ไม่มีเสียง วิ้ง... ใดๆ ทั้งสิ้น มีเพียงเสียงรองเท้าของคุณที่กระทบพื้นหินดังกึกๆ ท่ามกลางความเงียบสงัดที่จู่ๆ ก็ก่อตัวขึ้น

ทุกสายตาบริเวณหน้าประตูหยุดกึกแล้วหันมาขวับจ้องมองคุณเป็นตาเดียว สายตาของพวกเขามีตั้งแต่ความงุนงง ตกใจ ไปจนถึงกลั้นขำ

แอดดด... (เสียงเอฟเฟกต์กาบินผ่านในหัวคุณ) คุณชะงักฝ่าเท้าไปเสี้ยววินาที ก้มลงมองที่ปกเสื้อตัวเองที่มืดสนิทไร้แสงสว่างใดๆ หันไปมองคุณชายโต๊ะข้างๆ ที่เพิ่งเดินผ่านแล้วมีแสงกระพริบวิบวับอลังการ คุณเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ใช้นิ้วเคาะๆ ที่ตราประทับสองสามทีเหมือนซ่อมทีวีเก่า แต่ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"อ๋อ... สงสัยถ่านหมด" คุณพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะยักไหล่อย่างไม่แคร์โลก "ช่างเถอะ แสงไม่ติดก็เรื่องของแสง ฉันมาเรียนไม่ได้มาเป็นหลอดไฟนีออน!"

พูดจบ คุณก็สะบัดผมหนึ่งที แล้วเดินสับเท้าดี้ด้าพุ่งตรงเข้าไปในสถาบันต่ออย่างหน้าตาเฉย ปล่อยให้บรรดาชนชั้นสูงยืนอ้าปากค้างกับความหน้าด้านหน้าทนของสามัญชนคนนี้!

[สถานที่: โถงปฐมนิเทศกลาง (The Grand Orientation Hall)]

โถงปฐมนิเทศกว้างขวางโอ่อ่าราวกับท้องพระโรงในปราสาท เพดานโค้งสูงประดับด้วยแชนเดอเลียร์คริสตัลที่ส่องแสงระยิบระยับ การจัดที่นั่งเป็นแบบสเตเดียมไล่ระดับชั้น แน่นอนว่าตาม "สงครามที่นั่ง" คุณถูกต้อนให้ไปนั่งแหมะอยู่แถวหลังสุดริมสุดติดกับถังดับเพลิงเวทมนตร์

คุณนั่งเท้าคางมองบรรดาขุนนางที่นั่งจับกลุ่มหัวเราะคิกคักอยู่แถวหน้าสุดอย่างหมั่นไส้ คอยดูเถอะ สักวันฉันจะแย่งที่นั่งตรงกลางแถวหน้ามาให้ได้!

ทันใดนั้น เสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังก้องกังวานมาจากหน้าเวที ทุกเสียงซุบซิบเงียบกริบลงราวกับปิดสวิตช์ บนเวที ปรากฏร่างของ "ครูใหญ่ควีน (Queen)" สตรีผู้มีใบหน้าคมคายงดงามแต่น่าเกรงขามจนขนลุก นางสวมสูทสีน้ำเงินเข้มที่ดูทรงพลังเกินมนุษย์ปกติ รังสีอำมหิตจางๆ แผ่ซ่านออกมาจนนักเรียนแถวหน้าพากันนั่งหลังตรงแหน่ว

"ยินดีต้อนรับ เหล่านักสืบฝึกหัดรุ่นใหม่..." เสียงของครูใหญ่ควีนทรงพลังและก้องกังวาน ไม่ต้องใช้ไมโครโฟนก็ดังไปถึงหลังห้อง "สู่สถาบันบริหารสมอง... สถาบันที่เป็นดั่งเบื้องหลังความมั่นคงของโลกใบนี้"

นางกวาดสายตาคมกริบประดุจใบมีดโกนไปรอบๆ โถง ก่อนจะหยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อสบตากับคุณที่นั่งตาแป๋วอยู่หลังสุดริมหน้าต่าง นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดต่อ

"จำไว้ให้ดี... ที่นี่ไม่ใช่สวนสนุก ที่นี่ไม่ใช่โรงเรียนบริหารเสน่ห์ที่พวกเธอจะมานั่งบิดเอวโปรยยิ้ม หรือนั่งชงชาหาคู่ครอง ที่นี่คือสถานที่ที่ 'ปัญญา' และ 'ความเฉียบขาด' คือตัวตัดสินชนชั้นที่แท้จริง! หากใครคิดว่าสายเลือดสีน้ำเงินจะคุ้มครองพวกเธอให้รอดพ้นจากข้อสอบและการไขคดีมหาโหดได้... ก็เชิญเดินออกไปจากประตูนั่นซะตั้งแต่ตอนนี้!"

ไม่มีใครกล้าขยับตัวแม้แต่นิ้วเดียว คุณแอบกลืนน้ำลายเอื้อก รู้สึกได้ถึงความกดดันที่กดทับลงมาบนบ่า "หลักสูตรสามปีของที่นี่ จะเค้นเอาศักยภาพทุกหยดของพวกเธอออกมา ทุกความผิดพลาดคือการถูกหักคะแนน ทุกคดีที่ล้มเหลวคือความอับอายของตระกูล..."

ครูใหญ่ควีนอธิบายระบบเกรด S-F กฎการรับเควส และความหฤโหดของการสอบอย่างละเอียด "และสิ่งที่สำคัญที่สุด..." นางเว้นจังหวะ บรรยากาศในโถงเงียบสนิทจนได้ยินเสียงเข็มตก "การจะเป็นนักสืบที่สมบูรณ์แบบได้... พวกเธอไม่ได้ทำงานคนเดียว ไม่ใช่สมุดจดคดี หรือหมวกนักสืบที่จะปกป้องพวกเธอ แต่มันคือ 'คู่หู' ที่เกิดจากส่วนลึกของจิตวิญญาณพวกเธอเอง"

คุณหูผึ่งทันที ชะโงกหน้าออกไปดูจนแทบจะตกเก้าอี้ "ภูติประจำตัว (Companion Fairies) ของสถาบันเรา ไม่ได้เกิดจากการไปยืนอธิษฐานสวยๆ หน้าบรรดาน้ำพุสะท้อนจิตใจเหมือนพวกเด็กบริหารเสน่ห์... แต่ศาสตร์ของเราคือศาสตร์แห่งพันธสัญญาโบราณ! มันคือการผูกสัญญาสายเลือดด้วยอักขระเวทมนตร์..."

ครูใหญ่ควีนผายมือไปยังประตูเหล็กบานยักษ์ที่อยู่ด้านหลังเวที ซึ่งมีควันสีขาวจางๆ ลอยลอดออกมาจากใต้บานประตู

"อีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้ ฉันจะนำพวกเธอเข้าสู่ 'ห้องปลูกวิญญาณ (Spirit Release Point)' ภูติที่ถือกำเนิดขึ้นที่นั่น จะเป็นตัวแทนจิตวิญญาณของพวกเธอ พวกมันจะมีหน้าที่ช่วยค้นหาหลักฐาน เป็น

เบาะแส และคอยแบกรับภาระในคดีร่วมกับพวกเธอ... และจำไว้ให้ดี ภูติที่ตื่นขึ้นมา จะไม่มีวันเปลี่ยนเจ้านาย มันจะผูกพันกับพวกเธอไปตลอดชีวิต!" หัวใจของคุณเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้นสุดขีด ภูติประจำตัว! คู่หูนักสืบ! ขอให้ได้ตัวเท่ๆ ฉลาดๆ แบบเชอร์ล็อค โฮล์มส์ ย่อส่วนด้วยเถิดดด! "แต่ก่อนที่จะเดินเข้าประตูบานนั้น..."

ครูใหญ่ควีนยกมือขวาขึ้น พลันเกิดแสงสว่างวาบที่ปลายนิ้ว นางสะบัดมือออกไปข้างหน้าอย่างแรง!

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

ละอองแสงสีทองนับร้อยดวงพุ่งกระจายออกจากมือของนาง ลอยข้ามหัวนักเรียนทุกคนราวกับหิ่งห้อยเวทมนตร์ ก่อนที่ละอองแสงเหล่านั้นจะค่อยๆ ร่วงหล่นลงมา และแปรสภาพเป็น "กระดาษหนังเวทมนตร์ (Parchment of the Pact)" ร่อนลงตรงหน้าของนักเรียนทุกคนอย่างแม่นยำ

กระดาษแผ่นหนึ่งร่อนลงมาตกบนตักของคุณพอดี คุณหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความทึ่ง มันเป็นกระดาษสีน้ำตาลหม่นที่ดูเก่าแก่มากๆ ขอบกระดาษมีลวดลายอักขระโบราณสีทองเรืองแสงจางๆ กระพริบเป็นจังหวะราวกับมีชีวิต ตรงกลางกระดาษว่างเปล่า รอคอยเพียงสิ่งเดียว..

"หยิบปากกาของพวกเธอขึ้นมา..." เสียงครูใหญ่ควีนสั่งการเด็ดขาด "จงเขียนชื่อ-นามสกุลจริงของพวกเธอลงไปตรงกลางกระดาษแผ่นนั้นให้ชัดเจนที่สุด เพราะชื่อนั้น... จะเป็นสิ่งที่ผูกมัดจิตวิญญาณของพวกเธอเข้ากับภูติที่จะลืมตาตื่นขึ้นในอีกไม่ช้า"

บรรยากาศในโถงเต็มไปด้วยความขลังและตึงเครียด บรรดาขุนนางต่างล้วงเอาปากกาหมึกซึมประดับเพชรของตัวเองออกมาก้มหน้าก้มตาเขียนอย่างระมัดระวัง คุณมองซ้ายมองขวา ก่อนจะลูบคลำกระดาษหนังในมืออย่างทะนุถนอม รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้า คุณล้วงเอาปากกาลูกลื่นธรรมดาๆ (ที่แอบจิ๊กมาจากบ้าน) ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

ปัจุบัน 28/01/69