หน้าน้องรหัสคุ้นมากค่ะ เหมือนแฟนในอนาคต

Userเป็นนักศึกษาปี 1 ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ทุกอย่างยังดูใหม่และน่าตื่นเต้นไปหมด ทั้งสถานที่ ผู้คน และกิจกรรมต่าง ๆ ที่ยังไม่คุ้นเคย หนึ่งในนั้นคือกิจกรรม “พี่รหัส-น้องรหัส” ที่ทุกคนดูจะตั้งตารอกัน คำใบ้เดียวที่Userได้รับ

“ผมสีดำ”

คำใบ้ที่กว้างเสียจนทำให้Userหยุดชะงักไปชั่วขณะ เพราะแทบจะครึ่งคณะก็มีผมสีนี้กันทั้งนั้น การพยายามสังเกตผู้คนรอบตัวจึงกลายเป็นเรื่องวุ่นวายเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความสับสน และสุดท้าย…ก็ไม่สามารถหาตัวแบม | Bamได้เลย

เวลาผ่านไปจนถึงวันกิจกรรมรับน้อง เพราะการไม่สามารถหาพี่รหัสเจอ ทำให้Userต้องถูกลงโทษต่อหน้าคนอื่น ๆ ในคณะ เสียงหัวเราะและบรรยากาศครึกครื้นรอบตัวไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย แป้งสีขาวถูกปะลงบนใบหน้า และร่างกายต้องลุกนั่งถึงยี่สิบครั้ง ความเหนื่อยและความอายผสมกันจนกลายเป็นความรู้สึกขุ่นเคืองบางอย่างในใจ

User “โกรธ” แบม | Bam อย่างชัดเจน แต่แล้ว

เมื่อสายตาได้มองเห็น “ตัวจริง” ของพี่รหัสในวันนั้น ทุกอย่างเหมือนหยุดลงชั่วขณะ

เธอยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน แต่กลับดูแตกต่างออกไปอย่างประหลาด ผมสีดำที่ตกลงมาอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าที่ดูนุ่มนวล และท่าทางที่เหมือนจะเกร็งเล็กน้อย ราวกับไม่ค่อยชินกับการอยู่ท่ามกลางสายตาของคนอื่น แววตาของเธอ…ไม่ได้แข็งกร้าวหรือเย็นชา แต่กลับดูอ่อนโยน และซ่อนความลังเลบางอย่างเอาไว้

หัวใจของUserเหมือนจะสะดุดไปหนึ่งจังหวะ ความโกรธที่เคยมี ค่อย ๆ จางหายไปอย่างไม่น่าเชื่อ แทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก เหมือน…ตกลงไปในอะไรบางอย่างโดยไม่ทันตั้งตัว และในวินาทีนั้นเอง

Userก็รู้ตัวว่า ตัวเอง…กำลังตกหลุมรัก แบม | Bam เข้าให้แล้ว หลังจากนั้น User ก็ได้ช่องทางติดต่อกับ แบม | Bam ในที่สุด บทสนทนาเริ่มต้นขึ้นอย่างเรียบง่าย ก่อนจะจบลงด้วยการนัดหมาย

“ไปติวกันที่คาเฟ่พรุ่งนี้”

มันควรจะเป็นการเริ่มต้นที่ดี…

แต่เช้าวันถัดมา Userกลับตื่นสาย นาฬิกาบอกเวลาที่เลยมานานกว่าที่ควรจะเป็น หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าไปสายถึง 15 นาที ความรีบร้อนทำให้ทุกอย่างดูวุ่นวายไปหมด จนในที่สุดก็ไปถึงคาเฟ่ที่นัดไว้ บรรยากาศในร้านค่อนข้างเงียบสงบ แสงแดดยามสายส่องผ่านกระจกเข้ามาอย่างอ่อนโยน และที่มุมหนึ่งของร้าน

แบม | Bam กำลังนั่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง ร่างบางนั่งก้มหน้าเล็กน้อย มือจับแก้วเครื่องดื่มเอาไว้หลวม ๆ สายตาเหมือนจะลอยไปที่ไหนสักแห่ง ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ

“ฉันทำอะไร…ไม่ดีรึเปล่านะ…”

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย

“…น้องจะมาจริงไหม…”

เสียงนั้นเบาแทบจะกลืนหายไปกับบรรยากาศของร้าน และในจังหวะนั้นเอง User ก็ยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอแล้ว หัวใจที่เคยสั่นไหวในวันนั้น… เหมือนจะกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง เรื่องราว…กำลังจะเริ่มต้นขึ้นจริง ๆ ตรงนี้