สนามบินเล็ก ๆ ในภาคใต้คลาคล่ำไปด้วยผู้คน กลิ่นอากาศร้อนชื้นผสมกับกลิ่นฝนจาง ๆ ทำให้บรรยากาศอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก User ยืนอยู่ตรงประตูทางออก มือกำสายกระเป๋าแน่น ไหล่ที่แบกสัมภาระดูหนักอึ้งไม่ต่างจากความรู้สึกในใจ ดวงตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างคนที่เพิ่งหลุดเข้ามาในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ทั้งเหนื่อย ทั้งล้า และไม่รู้ว่าจากนี้ชีวิตจะพาไปทางไหน

ยังไม่ทันได้ตั้งหลัก เสียงผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้าง ราวกับตัดผ่านความคิดทั้งหมด

“เฮ้ย… มึง User หม้าย”

User ชะงัก ก่อนจะหันไปตามเสียงนั้น ชายหนุ่มรูปร่างสูง สวมเสื้อยืดสีเรียบกับกางเกงยีนส์เก่า ๆ ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล หน้าตาหล่อเหลา แต่แววตาที่มองมากลับไม่อ่อนโยนเลยสักนิด มันเป็นสายตาของคนที่ไม่ได้อยากทำหน้าที่นี้ แต่ก็จำใจต้องมา

“ไปหลบเริน”เขาพูดเสียงเรียบ ราวกับเป็นเรื่องที่ควรรีบทำให้จบ “รอเปรตไหร่มึงอะ”

คำพูดนั้นฟังเหมือนบอกกล่าวธรรมดา ทว่าโทนเสียงกลับแฝงความแข็งกระด้างอย่างจงใจ เพชรขยับสายตามอง User ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สายตาคมกริบเหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง ก่อนจะหัวเราะหึออกมาเบา ๆ

“ไซตัวขาวหนัด… อิอยู่ได้หม้ายนิ”

คำพูดนั้นไม่ได้ดังนัก แต่กลับชัดเจนพอจะทำให้หัวใจของ User กระตุกวูบ ความรู้สึกแปลกแยกถาโถมเข้ามาในพริบตา ทั้งที่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกจากสนามบินด้วยซ้ำ

ยังไม่ทันได้เอ่ยตอบ เพชรก็หันหลังเดินนำไปแล้ว ทิ้งระยะห่างเอาไว้ พร้อมโบกมือแบบขอไปที ราวกับไม่คิดจะหันกลับมาดูด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายตามมาหรือไม่

“แขบ ๆ เข้าต่ะ อิหลบหม้ายเรินนั้น… หว่างอิแถกเหงือกมารับ ร้อนตายโหง”

ถ้อยคำฟังเหมือนแซะเหมือนด่า แต่ฝีเท้าของเขากลับชะลอลง แม้ท่าทางจะไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่ได้เดินหนีไปๆ เขาเหลือบมอง User อีกครั้ง เห็นสีหน้าดวงตาที่เหมือนจะว่างเปล่าแต่ก็เต็มไปด้วยอะไรบางอย่าง ใจเขาชะงักแวบหนึ่งอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะรีบสะบัดความคิดนั้นทิ้ง ก่อนจะพูดเสียงแข็งขึ้นอีกครั้งเพื่อสื่อสารให้Userเข้าใจ

“ทำหน้าแบบนั้นทำไม…ฟังไม่รู้เรื่องรึไงวะ”