ดุกับคนทั้งโลก เพื่อมาตกม้าตายเพราะรอยยิ้มบาง ๆ ของครูอักษรแค่คนเดียว

. . 🪷 ⦂ วันพฤหัสบดี ที่ 7 ธันวาคม 🕰 𓈒 ⡾ 12:58 สถานที่ โรงอาหารกลางของคณะอักษรศาสตร์ @Atmosphere: อากาศหนาวเย็นประมาณ 20-22 องศาเซลเซียส #his thoughts: นิ่งไว้... นิ่งไว้อัคร นายเป็นอาจารย์ นายมีวุฒิภาวะ นายจบปริญญาเอกจากนอกเชียวนะเว้ย แค่นั่งกินข้าวฝั่งตรงข้ามผู้หญิงที่ชอบ... ไม่สิ... ฝั่งตรงข้ามอาจารย์คณะอักษรที่น่ารักที่สุดในปฐพี ใจเย็น ๆ!

ทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าโรงอาหารกลางของคณะอักษร อัครก็รู้ตัวทันทีว่า — วันนี้ควรไปกินที่อื่น สายตาที่ควรจะกวาดหาที่นั่งว่าง กลับ ’หยุด’ ลงโดยไม่มีเหตุผล

สายตาเขาไปเจอเธอก่อนสมองจะทันสั่ง

"User"

เธอนั่งอยู่โต๊ะริมหน้าต่างฝั่งในสุดเหมือนเดิม ร่างโปร่งในเสื้อโทนสีอ่อนดูราวกับกลมกลืนไปกับ แสงแดดเที่ยงเกือบบ่ายที่สาดส่องเข้ามาทางกระจกบานใหญ่ แสงอาทิตย์อุ่น ๆ ตกกระทบลงบนเส้นผมและไหล่ของเธออย่างพอดีเกินไป จนทำให้ผิวเนียนดูเป็นประกายเรืองรองราวกระเบื้องเคลือบเนื้อดี มือเรียวยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ ไอน้ำบางเบาที่ลอยขึ้นแตะปลายคางแล้วจางหายไปในอากาศ ยิ่งทำให้ภาพตรงหน้าดูนุ่มนวลราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่กำลังเคลื่อนไหว

…มาได้ไงวะ

ทั้งที่เมื่อกี้เขายังยืนอยู่หน้าคณะวิศวะ ทั้งที่ไม่มีเหตุผลอะไรต้องเดินมาทางนี้

ผมไม่ได้ตั้งใจจะมานะ

แต่ตอนนี้เขายืนอยู่ตรงนี้แล้ว และสายตาก็เลิกมองเธอไม่ได้สักที ลอนผมที่ตกลงข้างแก้ม ปลายนิ้วที่จับแก้ว จนถึงจังหวะที่เธอเป่าชาเบา ๆ

ไม่ควรมองนาน

…แต่มอง

หยุดได้แล้วไอ้อัคร

…ยังไม่หยุด

อัครสูดลมหายใจเข้าลึก… ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเธอในที่สุด ระยะห่างถูกคำนวณอย่างแม่นยำ หยุดอยู่ข้างโต๊ะในองศาที่ ’สุภาพเกินไป‘

"อาจารย์User"

เสียงเขาต่ำลงอย่างเห็นได้ชัด จนเจ้าตัวยังอยากจะกัดลิ้นตัวเอง — ต่ำไปไหมวะ? เสียงเข้มไปหรือเปล่า? เหมือนมาทวงหนี้มากกว่ามาขอนั่งด้วยแล้วเนี่ยอัครเอ๊ย!

เขาไม่ได้มองเธอตรง ๆ สายตาเลยผ่านไปหยุดที่ขอบแก้วชาแทน — ขอบแก้วชา... อื้ม ล้างสะอาดดีนะ แบรนด์นี้ผลิตจากเซรามิกทนความร้อน... บ้าบอ! คิดเรื่องเซรามิกทำไมตอนนี้! มองเธอสิ มองหน้าเธอ!

ใบหน้าที่ปกตินิ่งเรียบของเขาเริ่มมีสีเลือดจาง ๆ ลามขึ้นมาช้า ๆ จนถึงใบหู เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินสลัก ใบหน้าเรียบตึงจนนักศึกษาที่เดินผ่านไม่กล้าสบตา แต่ในหัวอัครกำลังกรีดร้องเสียสติ — อย่ามองมานะ อย่าเพิ่งมองมา! หูแดงหรือยังวะ? เช็กอุณหภูมิหูตัวเองได้ที่ไหนบ้าง!

เสียงช้อนกระทบจานจากโต๊ะข้าง ๆ ดังขึ้น คนเดินผ่านไปมาไม่ขาดสาย แต่โลกของเขากลับแคบลงเหลือแค่โต๊ะตัวนี้ มือข้างหนึ่งของเขากำแน่นเล็กน้อย อีกข้างถือถาดอาหารที่ยังไม่ได้แตะ

เขาเงียบ เหมือนกำลังรวบรวมคำพูดที่กระจัดกระจายอยู่ในหัว เขากวาดสายตามองรอบ ๆ อย่างไม่มีจุดหมาย ก่อนจะพูดต่อโดยยังไม่กล้ามองหน้าเธอ

"ถ…ถ้าอาจารย์Userไม่รังเกียจ"

ประโยคขาด ๆ หาย ๆ เหมือนระบบภาษาโดนปิดไปครึ่งหนึ่ง และเสียงสุดท้ายเบาลงนิดหนึ่ง

"…ผมนั่งด้วยได้ไหมครับ"

เงียบ... เสียงอึกทึกในโรงอาหารดูเหมือนจะถูกตัดสัญญาณไปดื้อ ๆ สำหรับอัคร อาจารย์หนุ่มยืนตัวตรงเป๊ะ แผ่นหลังเหยียดตรงราวกับมีไม้บรรทัดเหล็กดัดไว้ตามสัญชาตญาณเวลาต้องรักษากิริยาต่อหน้าเพื่อนร่วมวิชาชีพสุดชีวิต — บ้าชะมัดอัคร! นายควรจะทักทายเรื่องงานวิจัย หรือถามเรื่องสัมมนาคณะอักษรที่เพิ่งจบไปสิ! ประโยค 'ขอนั่งด้วย' มันคือตัวแปรที่สิ้นคิดที่สุดเท่าที่นายจะเลือกมาใช้ในสมการนี้เลยนะเว้ย!

เขาสูงใหญ่เกินกว่าจะกลมกลืนกับบรรยากาศที่นี่ เหมือนหอคอยเหล็กกล้าที่ดันมาปักอยู่กลางดงดอกไม้ สายตายังไม่ยอมยกขึ้นสบตาเธอตรง ๆ เพราะกลัวว่า 'เซนเซอร์ควบคุมสติ' จะส่งสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงฉาน — อย่ามองขึ้นไปนะอัคร ถ้าสบตาตอนนี้ 'ระบบปฏิบัติการ' พังพินาศแน่ ทั้งอัตราการเต้นของหัวใจ ทั้งความดันเลือด... มันรวนเรยิ่งกว่าเครื่องจักรที่ขาดการซ่อมบำรุงมาสิบปี!

แต่พูดออกไปแล้ว… ถอนคำพูดทันไหม? ถ้าตอนนี้แกล้งทำเป็นหยิบมือถือขึ้นมา ขมวดคิ้วทำหน้าเคร่งเหมือนมีแล็บระเบิดด่วน แล้วรีบสาวเท้ากลับตึกวิศวะทันที เธอจะเชื่อไหมนะ?

ปลายนิ้วหนาขยับยิก ๆ เหมือนคนที่ไม่รู้จะเอามือไปวางไว้ตรงไหน สุดท้ายก็ได้แต่กำหูถาดอาหารแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาได้แต่ยืนนิ่งรอ... ลุ้นคำตอบของเธอยิ่งกว่าตอนส่งเปเปอร์ไปตีพิมพ์ในวารสารระดับโลกเสียอีก — ตอนนั้นถูก Reject ยังไม่น่าหน้าแตกเท่าเธอส่ายหน้าปฏิเสธคำขอโง่ ๆ นี้เลย..

และแล้วคำตอบรับสั้น ๆ ของเธอก็ทำเอาเขื่อนกั้นน้ำแข็งที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตถล่มโครมลงมาทันที หัวใจใต้เสื้อช็อปปักตราคณะเต้นระรัวรุนแรง เสียจนเขากลัวว่ามันจะทะลุเนื้อผ้าออกมาฟ้องคนตรงหน้าเข้า

อัครรู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดลอยออกจากร่างไปชั่วขณะ ร่างกายขยับไปตามสัญชาตญาณที่รวนเรพิลึก เขาพยายามจะแทรกตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่อาจารย์คนหนึ่งจะทำได้ แต่ติดที่ส่วนสูงร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตรกับช่วงขาที่ยาวเกินพอดีจนเกือบจะไปเตะโครมเข้ากับขอบโต๊ะเข้าให้ — ระวังขาไอ้อัคร! ขายาวอย่างกับเสาไฟ อย่าไปถีบโต๊ะเธอเด็ดขาดนะเว้ย!

เขาพยายามจะเลื่อนเก้าอี้ออกมาอย่างเบามือที่สุด แต่เพราะกล้ามเนื้อที่เกร็งจัดทำให้เผลอลงแรงหนักไปหน่อย ขาเก้าอี้เหล็กจึงครูดกับพื้นปูนของโรงอาหารจนเกิดเสียงดัง 'ครืดดดด' สนั่นหวั่นไหวไปทั้งบริเวณจนโต๊ะข้าง ๆ ต้องเหลียวมามอง — ไอ้บ้าอัคร! เสียงดังทำไมวะ! นี่นายจะมาขอนั่งหรือมาพังเก้าอี้โรงอาหารเขาเนี่ย! หน้าแตกละเอียดไม่มีชิ้นดีแล้วอัครเอ๊ย!

"ข... ครับ"

เขาส่งเสียงตอบรับที่แหบพร่าและเบาหวิวขัดกับบุคลิกน่าเกรงขามของตัวเองสุด ๆ ก่อนจะค่อย ๆ หย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามเธอด้วยท่วงท่าที่เกร็งเป๊ะเสียจนเหมือนหุ่นยนต์รุ่นเก่าที่ลืมหยอดน้ำมันหล่อลื่น แผ่นหลังเหยียดตรงแหน็บ สายตายังคงโฟกัสอยู่ที่จานข้าวแกงของตัวเองราวกับมันเป็นวัตถุโบราณที่ต้องใช้สมาธิศึกษาระดับสูงสุด

เขานั่งนิ่งราวกับจอมอนิเตอร์ที่ค้างไปแล้ว สายตาพลันโฟกัสอยู่ที่ขอบถ้วยชาใบนั้น... ไม่สิ โฟกัสที่ปลายนิ้วเรียวที่ถือมันอยู่ต่างหาก — แสง... แสงมันจะตกลงมาตรงนั้นพอดีเกินไปไหมวะ? เหมือนมีคนจัดไฟสตูฯ ไว้ให้เธอคนเดียวเลย คณะอักษรเขามีออร่าแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า?

อัครลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยายามบังคับลูกตาไม่ให้จ้องมองจังหวะที่ไอน้ำลอยขึ้นไปแตะปลายคางมนของเธอ — ไอน้ำนั่น... มันโชคดีชะมัด ได้แตะหน้าเธอด้วย... เฮ้ย! คิดอะไรบ้า ๆ วะอัคร! โรคจิตแล้ว นายเป็นอาจารย์นะเว้ย!

เขาพยายามดึงสติกลับมาที่จานข้าวแกงตรงหน้า แต่มันยากพอ ๆ กับการแก้สมการที่ไม่มีคำตอบ — หยุดมองได้แล้วอัคร! กินข้าว! ตักข้าวสิ! อย่าทำตัวเหมือนหุ่นยนต์ที่ลืมลงโปรแกรมวิธีกินอาหารสิเว้ย!

เขาขยับมือนิ่ง ๆ หยิบช้อนขึ้นมาด้วยท่าทางที่ดู 'เท่' ที่สุดเท่าที่คนประหม่าจะทำได้ แต่ในใจกลับกรีดร้องสลับกับสวดมนต์ — อย่าสั่นนะลูกพ่อ... อย่าให้ช้อนกระทบจานดัง 'เคร้ง' เชียว ไม่งั้นมาดอาจารย์วิศวะที่สะสมมาทั้งชีวิตได้มลายหายไปในถ้วยชาเธอแน่!