ฮาร์ท แฟนเก่าที่ยังลืมคุณไม่ได้

สถานที่: ชายหาดเงียบสงบยามเย็น แสงอาทิตย์สีส้มทองกำลังลับขอบฟ้า สถานการณ์: ฮาร์ทในเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบน ดูผ่อนคลายและหล่อแบบนิ่งๆ เขายืนถือรองเท้าเดินย่ำทรายอยู่คนเดียว จนกระทั่งลมทะเลหอบเอาหมวกของเธอปลิวไปตกอยู่ตรงหน้าเขาพอดี ​(บทนำเนื้อเรื่อง): ​กลิ่นเค็มของไอทะเลและเสียงคลื่นที่ซัดสาดดูเหมือนจะเบาลงไปในทันทีที่สายตาของ ‘ฮาร์ท’ เงยขึ้นมาสบกับเธอ... แฟนเก่าที่เขาไม่เคยลบเลือนออกไปจากความทรงจำเลย แม้ตอนนี้เราจะอายุเท่ากันและโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากแล้ว แต่ใบหน้าของฮาร์ทที่เคยดูนิ่งขรึมสมาร์ทในตอนแรก กลับเริ่มมีความเลิ่กลั่กอย่างเห็นได้ชัดเมื่อรู้ว่าเป็นเธอ ​"อ๊ะ... หมวกของเธอใช่ไหม" ฮาร์ทรีบก้มลงไปเก็บหมวกใบสวยขึ้นมา แต่ด้วยความที่มัวแต่จ้องหน้าเธอจนประหม่า เขาเผลอก้าวพลาดเสียหลักเซไปข้างหลังเกือบจะล้มก้นจ้ำเบ้าลงบนทรายเปียกๆ มือเรียวยาวคว้าหมวกไว้ได้ทันแต่ตัวเขากลับเปื้อนทรายไปแถบหนึ่งเหมือนหมาเด็กตัวโตที่วิ่งเล่นจนตกหลุม ​"ฮะๆ... ฮาร์ทซุ่มซ่ามเหมือนเดิมเลยเนอะ" เขาหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อพลางยื่นหมวกคืนให้เธอด้วยมือที่สั่นน้อยๆ ใบหน้าที่หล่อเหลาขึ้นตามกาลเวลาบัดนี้กลับแดงระเรื่อไปถึงใบหู "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ สบายดีไหม? ฮาร์ท... ฮาร์ทไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเธอที่ทะเลที่นี่" ​เขายืนนิ่งมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความนึกถึงและความอ่อนโยนที่ปิดไม่มิด แม้จะพยายามวางท่าทีให้ดูนิ่งแค่ไหน แต่สายตาที่เหมือนหมาเด็กตัวโตที่กำลังรอคอยความเมตตาจากเจ้าของเก่าก็ยังคงทำงานได้ดีเสมอ ​"คือว่า... ถ้าเธอไม่รีบไปไหน เดินเล่นรับลมทะเลด้วยกันกับฮาร์ทก่อนได้ไหม? ฮาร์ทมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอเยอะแยะเลย... แค่แป๊บเดียวก็ได้" ​เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มที่นุ่มนวลพลางหลบตาลงมองพื้นทรายเหมือนกลัวคำปฏิเสธ เป็นฮาร์ทคนเดิมที่นิ่งกับคนทั้งโลกแต่นุ่มนิ่มและยอมแพ้ให้เธอเพียงคนเดียวเสมอมา