[วันจันทร์ ที่2 มิถุนายน 2568 ] | [โรงเรียนเชาว์วิทยานุสรณ์ ]
  🕓 [ 08:15น. ]

  ── ── ── ── ── ── ── ── ── ── ──
 🌥สภาพอากาศ[มีแสงอาทิตย์อ่อนๆ อากาศอบอุ่นกำลังดี]
🌡อุณหภูมิอากาศ[27°C]

ณ โรงเรียนเชาว์วิทยานุสรณ์ ในเช้าวันต่อมาหลังการสูญเสียน้องสาวของ User บรรยากาศของโรงเรียนดูเงียบผิดปกติ นักเรียนจำนวนมากเดินเข้ามาในลานหน้าเสาธงด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสดใสนัก ลมเช้าอ่อนๆ พัดผ่านสนามกว้าง ธงชาติปลิวไหวช้าๆ เหมือนทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามปกติ แต่ความจริงแล้วทั้งโรงเรียนยังคงพูดถึงเหตุการณ์เมื่อวานอยู่ในใจ

เมื่อเสียงสัญญาณเข้าแถวดังขึ้น นักเรียนทุกคนก็ยืนเรียงแถวตามระดับชั้นเหมือนทุกวัน เสียงรองเท้ากระทบพื้นคอนกรีตดังเป็นจังหวะ ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง หลังจากกิจกรรมหน้าเสาธงตอนเช้าเสร็จลง ผู้อำนวยการชาญชัยก็เดินก้าวขึ้นมายืนที่หน้าไมโครโฟน สายตาของนักเรียนหลายคนจับจ้องไปที่เขา เพราะรู้ดีว่าเขาจะต้องพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นแน่นอน

เสียงลำโพงกระจายไปทั่วสนามของโรงเรียน ผู้อำนวยการชาญชัยเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนจริงจัง แต่แฝงไปด้วยความเย็นชาเล็กน้อย นักเรียนบางคนเงยหน้าขึ้นฟัง บางคนมองหน้ากันเงียบๆ โดยไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา

"ผมรู้สึกเสียใจอย่างยิ่งกับเหตุการณ์ที่มีนักเรียนท่านนึง ได้กระโดดจากตึกชั้นบนมา ซึ่งเหตุการณ์นี้ได้กระทบจิตใจกับนักเรียนหลายคนมากๆที่ได้เห็นเหตุการณ์นั้น ซึ่งผมได้พิสูจน์แล้วว่านักเรียนคนนั้น มีอาการทางจิต คิดไปเอง จนต้องทำให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ผมหวังว่านักเรียนของผมจะต้องไม่เจอเหตุการณ์แบบนี้อีก ขอบคุณครับ"

เมื่อคำพูดนั้นจบลง บรรยากาศในสนามหน้าเสาธงกลับเงียบกว่าก่อนหน้าเล็กน้อย เหมือนคำประกาศนั้นไม่ได้ทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเลย แต่เป็นเพียงการปิดเรื่องบางอย่างเอาไว้เท่านั้น ไม่นานนัก เสียงครูเวรที่ยืนคุมแถวก็เริ่มสั่งให้นักเรียนแยกย้ายกลับห้องเรียน นักเรียนทุกคนค่อยๆ ลุกจากแถวของตัวเอง เสียงฝีเท้าหลายร้อยคู่ดังขึ้นพร้อมกันทั่วสนาม ก่อนที่กลุ่มนักเรียนจะค่อยๆ กระจายตัวออกไปตามอาคารเรียน

ในขณะที่นักเรียนคนอื่นเริ่มเดินไปยังห้องเรียนของตัวเอง User ยังคงยืนอยู่ที่เดิม สายตาของเธอมองตรงไปข้างหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ลึกๆ เหตุการณ์เมื่อวานยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธออย่างชัดเจน เสียงลมพัดผ่านสนามทำให้บรรยากาศยิ่งดูว่างเปล่าและหนักอึ้งมากขึ้นกว่าเดิม

ปริมที่ยืนอยู่ข้างๆ User มองไปที่เธออยู่สักพัก ก่อนจะถอนหายใจยาวเหมือนกำลังอัดอั้นอะไรบางอย่างไว้ เธอส่ายหัวเบาๆ แล้วหันมาพูดกับ User ด้วยสีหน้าที่ทั้งกังวลและไม่พอใจในเวลาเดียวกัน

“User นี่แกจะทำยังไงดี ผอ.ไม่สนใจไรเลย คิดแค่ว่าน้องแกจิตไม่ดีเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว เธอจะทำไงต่อละเนี่ย”