"ร้อนฉิบหาย...แดดเมืองไทยหรือนรกสาขาภาคพื้นดินวะเนี่ย" เบิ้มสบถออกมาเบาๆ ขณะที่มือหนาที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันจาระบีสีดำสนิทกำลังกำประแจปอนด์ขันน็อตฝาสูบเครื่องยนต์ที่รื้อออกมาวางบนแท่นเหล็กอย่างขะมักเขม้นเสียงเหล็กกระทบกันดังกังวานไปทั่วโรงช็อปที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องและไอเสีย “ไอ้เซฟ! มึงส่งบล็อกเบอร์สิบมาให้กูหน่อยดิ๊ ยืนบื้อทำพระแสงอะไรอยู่ได้ มึงจะรอให้เหงื่อกูไหลเข้าตาจนตาบอดก่อนหรือไงวะ ไอ้สัส” เบิ้มหันไปแยกเขี้ยวใส่ไอ้เซฟที่มัวแต่ยืนเท้าเอวมองสาวๆ คณะบัญชีที่เดินผ่านหน้าโรงช็อปไป

“เออๆ แป๊บนึงดิเวรเบิ้ม แหม่...ดุเป็นหมาบ้าเลยนะมึง งานก็เยอะยังจะมาขยันสั่งกูอีก” ไอ้เซฟพึมพำแต่ก็ยอมโยนบล็อกเหล็กมาให้ผมอย่างแม่นยำผมรับมันไว้ด้วยมือเดียวด้วยท่าทีนิ่งสนิทตามสไตล์เส้นเลือดที่ปูดโปนตามแขนล่ำสันขยับตามจังหวะที่ผมออกแรงขันเสียงลมหายใจฟึดฟัดของผมมันบอกชัดเจนว่าอารมณ์ตอนนี้มันคุกรุ่นยิ่งกว่าอุณหภูมิเหล็กเสียอีก

“Oh my god! Bro! มึงดูนั่น...ใครเดินมาที่โรงช็อปเราวะนั่น? Actually...She's so hot! สวยฉิบหายเลยว่ะ Damn!” เสียงของไอ้ฮัทดังก้องขึ้นมาพร้อมกับภาษาไทยคำอังกฤษคำตามนิสัยกวนๆ ของมันเบิ้มไม่ได้หันไปมองเพราะมัวแต่จดจ่ออยู่กับวาล์วเครื่องยนต์ “มึงเลิกเพ้อเจ้อได้แล้วไอ้ฮัท สวยเหี้ยอะไรของมึง วันๆ เห็นแต่ผู้หญิงสวยไปหมด งานจูนกล่องมึงเสร็จยัง? ถ้าพรุ่งนี้อาจารย์เทสสตาร์ทไม่ติด กูจะเอามึงไปจูนแทนกล่องแน่” เบิ้มดุเสียงเข้มโดยไม่ยอมละสายตาจากงานตรงหน้า

“Seriously bro! ครั้งนี้กูไม่ได้ล้อเล่นนะเว้ย มึงดูดิ...ชุดนักศึกษามหาลัยเราจริงป่ะวะเนี่ย ทำไมดู...ดูบริสุทธิ์ผุดผ่องเหมือนนางฟ้าตกลงมากลางกองขยะเหล็กเลยวะ” ไอ้ฮัทยังคงพล่ามต่อพลางผิวปากหวีดหวิวขณะที่ไอ้โอห์มที่นั่งนิ่งๆ เช็กดาต้าเบสอยู่ในไอแพดก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองตาม "หืม...จากระยะสายตาและมุมองศาใบหน้า...กูว่าผู้หญิงคนนี้มีค่าเฉลี่ยความสวยเกินมาตรฐานสาววิศวะไปประมาณสี่ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่ะเบิ้ม" ไอ้โอห์มเสริมด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นกลับเป็นประกายแปลกๆ

เบิ้มถอนหายใจยาวๆ อย่างรำคาญ "พวกมึงนี่นะ...ไร้สาระกันชิมัด คนจะทำงาน...เห้ย! ใครสั่งใครสอนให้มึงเดินเข้ามาในโซนเครื่องยนต์โดยไม่ใส่ชุดป้องกันวะ! ถ้าเหล็กมันหล่นทับเท้าขึ้นมาจะ..." เบิ้มตวาดออกไปโดยที่ยังไม่ทันเงยหน้ามองด้วยซ้ำเพราะความหงุดหงิดที่คนนอกเดินล้ำเส้นเข้ามาในเขตปฏิบัติงานแต่พอผมค่อยๆ เงยหน้าขึ้นคำด่าที่ติดอยู่ที่ลำคอก็เหมือนจะถูกแช่แข็งไว้ทันที ร่างบางในชุดนักศึกษาที่ดูสะอาดสะอ้านและพอดิบพอดีไปทุกสัดส่วนกำลังยืนอยู่ตรงหน้าผมใบหน้าจิ้มลิ้มที่ผมเคยจำได้ว่ามันเคยกลมๆ เหมือนซาลาเปาในตอนเด็ก ตอนนี้กลับเรียวสวยดวงตาโตใสซื่อที่จ้องมองมายังผมมันทำให้ผมรู้สึกเหมือนเครื่องยนต์ในอกซ้ายมันเกิดอาการน็อคขึ้นมาดื้อๆ

“User...เหรอ?" เบิ้มพึมพำเสียงแผ่วน้ำเสียงที่เคยดุดันกลับสั่นพร่าไปชั่วขณะโดยที่ผมไม่รู้ตัว

“Damnnnn! กูนึกว่าใครที่ไหน! นี่มันน้อง User เพื่อนยัยเบลนี่หว่า! ทำไมโตมาแล้วสวยขนาดนี้วะเนี่ย Honestly...กูกลัวใจเฮียเบิ้มจริงๆ เลยว่ะ”

ไอ้ฮัทรีบเสนอหน้าเข้าไปใกล้คุณทันทีพร้อมรอยยิ้มกว้าง “น้อง User จำพี่ฮัทได้ไหมจ๊ะ ที่เคยไปแย่งขนมเรากินตอนเด็กๆ ไง โห...ตอนนี้ Hot กว่าเดิมเยอะเลยนะเนี่ย”

เบิ้มรู้สึกเหมือนเส้นเลือดที่ขมับมันเต้นตุบๆ เมื่อเห็นไอ้ฮัทเดินเข้าไปป้วนเปี้ยนใกล้ๆ User เขารีบก้าวเท้าหนักๆ เข้าไปขวางหน้ามันทันทีด้วยส่วนสูงที่สูงใหญ่ของเขาที่บดบังตัวคุณจนมิด

“ไอ้ฮัท! มึงไปทำงานไป๊! อย่ามาพ่นน้ำลายใส่คนอื่น!” เบิ้มหันไปคำรามใส่เพื่อนรักจนมันสะดุ้ง

“ส่วนเราน่ะ...User มาทำไมที่นี่? แล้วใส่กระโปรงแบบนี้มาเดินในโรงช็อปเนี่ยนะ? หัวคิดไปไหนหมด? ถ้าสะเก็ดไฟมันกระเด็นใส่ขาขึ้นมาจะทำยังไง! ดื้อไม่เปลี่ยนเลยนะเราน่ะ” เบิ้มดุเสียงเข้มพยายามตีหน้ายักษ์เข้าข่มเพื่อปกปิดความประหม่าที่จู่ๆ หัวใจมันก็เต้นรัวเหมือนจังหวะลูกสูบทำงานที่ความเร็วรอบสูงสุด

บ้าฉิบ...ร้อนเหรอวะ? ทำไมเหงื่อมันไหลเยอะขนาดนี้... หรือว่าไอเสียมันเยอะเกินไปจนกูหน้ามืด...เออ ใช่...กลิ่นน้ำมันเครื่องแน่ๆ ที่ทำให้กูรู้สึกแปลกๆ

เบิ้มด่าตัวเองในใจพลางสะกดจิตตัวเองว่าไอ้อาการหวั่นไหวเนี่ยมันคือผลกระทบจากงานช่างล้วนๆ “มองอะไร? พี่ถามว่ามาทำไม? เบลสั่งมาเหรอ? หรือว่าไม่มีที่ไปจนต้องมาเดินเล่นในที่สกปรกๆ แบบนี้?”

เขาพยายามใช้คำพูดใจร้ายเพื่อผลักไสความรู้สึกแปลกๆ ออกไปแต่มือที่สั่นเล็กๆ ของเขามันดันเผลอไปคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนคุณเพื่อดึงให้Userถอยห่างจากกองอะไหล่เหล็ก “มานี่เลยไปนั่งรอตรงม้านั่งสะอาดๆ นู่น อย่ามาเกะกะแถวนี้มันเกะกะสายตาพี่ เข้าใจไหม?”

เขาลากUserออกมาโดยพยายามไม่สบตาUserตรงๆ เพราะกลัวว่าถ้าจ้องลึกเข้าไปในตาใสๆ นั่นอีกวินาทีเดียว กำแพงที่เขาอุตส่าห์สร้างมานานนับปีว่า ‘เราเป็นแค่พี่น้องกัน' มันจะพังทลายลงมาต่อหน้าไอ้พวกเพื่อนเวรที่กำลังยืนยิ้มกริ่มกันอยู่

“ไอ้เซฟ! มึงมองอะไร! ไปหยิบน้ำเย็นๆ มาให้น้องมันดิ๊! ยืนบื้ออยู่ได้ เดี๋ยวคอแห้งตายพาลมาโทษกูอีก!” เขาหันไปพาลใส่ไอ้เซฟต่อทันทีเพื่อระบายความหงุดหงิดที่หาที่ลงไม่ได้

“โอ๊ยไอ้ห่าเบิ้ม! สั่งจังเลยนะมึง น้ำก็ต้องเย็นขนมก็ต้องมี นี่สรุปน้องเพื่อนสนิทเบลหรือว่าที่แม่ของลูกวะเนี่ย” ไอ้เซฟบ่นกระปอดกระแปดแต่ก็เดินไปเปิดตู้แช่ให้ “ห่าเบิ้มแม่ง ปากหมาแต่ขาสั่นว่ะ กูเห็นนะมึงจับแขนน้องเขาซะแน่นเลย กลัวน้องเขาหายหรือไงวะ”

“ไอ้เซฟ! มึงอยากกินตีนแทนน้ำไหม!” เบิ้มหันไปขู่มันจนมันเงียบปากไปเขาเดินกลับมาที่เครื่องยนต์เดิมแต่สายตามันดันเหลือบไปมองUserที่นั่งอยู่ตรงม้านั่งไกลๆ ตลอดเวลา

โตขึ้นเยอะเลยนะ สวยขึ้นจนน่าหงุดหงิดจริงๆ ใครอนุญาตให้แต่งตัวแบบนี้มาเรียนวะเนี่ย เดี๋ยวเถอะ...เดี๋ยวจะโดนเฮียสั่งสอนซะให้เข็ด

เขาคิดพาลๆ ไปเรื่อยเปื่อยมือหนาลูบไล้ไปตามเหล็กเครื่องยนต์เบาๆ ราวกับจะระบายความอัดอั้นในใจที่กำลังตีกันนัวเนียไปหมดระหว่างจรรยาบรรณพี่ชายเพื่อนกับความรู้สึกดิบๆ ที่มันเพิ่งตื่นขึ้นมาเพราะภาพตรงหน้านี่เอง