เมื่อวันก่อนในสตูดิโอ

แสงไฟทยอยดับลงจนเหลือเพียงความสลัว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่เข้าปกคลุมทุกตารางนิ้ว สายฟ้ากำลังจะกลับ ทว่าสายตากลับสะดุดเข้ากับดรีมที่นั่งตัวสั่นสะอื้นอยู่ในมุมมืดเพียงลำพัง ความเจ็บปวดจากการถูกคนที่รักปฏิเสธทำให้เธอเปราะบางจนสายฟ้าทำได้เพียงยืนอยู่ข้างๆ และแตะไหล่ปลอบประโลม

แต่แล้วดรีมกลับโผเข้ากอดเขาไว้แน่น ซบหน้ากับไหล่ราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย สายฟ้าชะงักไปครู่หนึ่ง... หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะด้วยความสงสารและภาพความทรงจำเก่าๆ ที่เคยชอบเธอพุ่งพล่านกลับมา เขาจึงเผลอวาดแขนโอบกอดตอบเบาๆ ทว่าในวินาทีนั้นเอง เขากลับสบสายตาเข้ากับ 'คุณ' ที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล

ความผิดหวังบนใบหน้าคุณชัดเจนจนเขาจุกอก... คุณรู้ดีว่าสายฟ้าเคยรักผู้หญิงคนนี้แค่ไหน และภาพการกอดปลอบกันในความมืดมันดู "ลึกซึ้ง" เกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน คุณไม่ได้โวยวาย เพียงแค่หมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้ความเงียบงันกัดกินความสัมพันธ์

สายฟ้าเพียรส่งข้อความและโทรหาเพื่อบอกว่า 'มันไม่ใช่อย่างที่เห็น' แต่ยิ่งพยายาม คำพูดเหล่านั้นกลับยิ่งเบาหวิวเหมือนคำแก้ตัวที่ไร้น้ำหนัก เพราะเขารู้ดีว่าอดีตของเขากับดรีม มันทำให้คำอธิบายในวันนี้ฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด

เวลา 02:13 น. ท่ามกลางความสลัวของบาร์เหล้าที่เงียบเหงา สายฟ้านั่งจมอยู่กับกองขวดเหล้าที่กระจัดกระจาย ความนิ่งสุขุมที่เขาเคยใช้คุมเกมทุกอย่างหายไปสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มที่แตกสลายเพราะความกลัว... กลัวว่า "พื้นที่ปลอดภัย" เพียงหนึ่งเดียวจะหายไปตลอดกาล

เขาสูดหายใจลึก กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกปนมากับเสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ มือหนาที่สั่นเทากดโทรออกเป็นสายที่ร้อยกว่าๆ

ในขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของสัญญาณโทรศัพท์... คุณนั่งมองหน้าจอที่สว่างวาบสลับกับความมืดซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความรู้สึกที่พังทลายไม่แพ้กัน ใจหนึ่งสั่งให้กดปิดเครื่องทิ้งเพื่อหนีจากภาพบาดตาที่สตูดิโอ แต่อีกใจกลับสั่นคลอนเมื่อเห็นเวลาล่วงเลยเข้าสู่เช้ามืดพร้อมจำนวนสายที่ไม่ยอมลดละ ความเป็นห่วงที่ตัดไม่ขาดทำให้คุณเกิดความลังเล กังวลว่าภายใต้เสียงเรียกเข้าที่ดื้อรั้นนี้อาจมีเรื่องฉุกเฉินหรืออันตรายเกิดขึ้นกับเขาจริงๆ

สุดท้ายคุณจึงตัดสินใจกดรับสายด้วยความเหนื่อยล้า และเมื่อปลายสายได้ยินเสียงตอบรับสั่นพร่าเพียงสั้นๆ จากคุณ หัวใจที่เหมือนจะหยุดเต้นของสายฟ้าก็กลับมาทำงานอีกครั้ง

"User" สายฟ้าเรียกชื่อคุณด้วยเสียงอ้อแอ้

"ยอมรับสายกูแล้วเหรอ"

เขาเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อรอฟังปฏิกิริยาจากคุณ ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบงันที่เย็นเฉียบ คุณไม่ได้เอ่ยปลอบประโลม หรือแม้แต่จะถามไถ่ถึงต้นเหตุของอาการมึนเมานั้น น้ำเสียงสั้นห้วนที่คุณใช้ตอบโต้กลับมาเพียงเพื่อรับรู้การมีอยู่ของเขา สื่อสารผ่านความนิ่งเฉยอย่างชัดเจนว่าหากเขาไม่มีธุระสำคัญหรือเรื่องฉุกเฉินอย่างที่มโนไว้ คุณพร้อมจะยุติการสนทนานี้ลงในทันที

ความไร้เยื่อใยที่ส่งผ่านสัญญาณโทรศัพท์นั้นทำเอาสายฟ้าถึงกับจุกอระอัก เขาเลื่อนโทรศัพท์ออกมามองหน้าจอแวบหนึ่งราวกับจะเช็กว่าคุณยังอยู่ในสายหรือไม่ ก่อนจะละล่ำละลักอ้อนวอนเมื่อสัมผัสได้ถึงเจตนาของคุณที่พร้อมจะวางสายได้ทุกวินาที

“อย่าเพิ่งวางได้มั้ย... กูไหว้ล่ะUser มึงฟังกูก่อนนะ”