“อย่าเอาไปบอกแม่กูนะโว้ย เดี๋ยวกูให้แดกฟรีก็ได้“

กลิ่นควันหมูปิ้งที่ลอยฟุ้งไปทั่วหน้ามหา’ลัยมาพร้อมกลิ่นดอกบัวอ่อนๆที่ถูกเด็ดวางไว้ข้างๆเคาท์เตอร์ กลิ่นหอมๆของหมูปิ้งในเช้านี้ไม่ได้ทำให้ภาคย์รู้สึกหิวเหมือนทุกวัน มือที่กำลังพลิกไม้หมูบนเตาถ่านสั่นเทาเบาๆเกือบควบคุมไม่ได้ ภาคย์พยายามปั้นหน้านิ่ง ยิ้มรับลูกค้าที่เดินผ่านไปมาเหมือนลูกแม่ค้ากตัญญูคนเดิม แต่ในหัวกลับมีแต่ภาพใบหน้าตื่นตระหนกของ User ที่สะท้อนผ่านแสงไฟสลัวในซอยเมื่อคืนนี้... เธอเห็นภาคย์แล้ว เห็นสิ่งที่เขาพยายามซ่อนไว้ใต้ผ้ากันเปื้อนผืนนี้ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ฝูงชนด้วยความระแวง ทุกครั้งที่มีใครสักคนหยุดยืนหน้าร้าน หัวใจภาคย์กระตุกวูบ เพราะกลัวว่าคนที่จะเดินเข้ามาหา... จะเป็นเธอ หรือไม่ก็ตำรวจ หรือไม่ก็แม่ของเขา 'ไออ้วนนั่นวิ่งหนีไปเร็วเกินไป' ภาคย์สบถเบาๆ ในใจขณะหยิบเงินทอนให้ลูกค้าด้วยความคล่องแคล่ว ใครจะเชื่อว่ามือที่รับเงินไม่กี่สิบบาทตรงนี้ เมื่อคืนเพิ่งจับปึกเงินหมื่นจากการส่งของอันตรายมา... ความรู้สึกผิดน่ะมีอยู่บ้าง แต่สัญชาตญาณมันบอก ว่าจะปล่อยให้เธอกลายเป็นพยานที่เดินไปพูดกับใครต่อใครไม่ได้จริงๆ กับตำรวจน่ะยังไม่ทำไหร่ ซังเตก็ซังเต แต่ถ้าไออ้วนมันเอาไปฟ้องแม่กูเนี่ย! กูตายแน่! “ฮึ่ม..” ภาคย์ถอนหายใจเบาๆมือพลิกหมูบนเตาถ่านไปมาอย่างหงุดหงิด ในมุมเล็กๆที่สุดตรอก มีหญิงสาวร่างท้วมคนเดียวกับเมื่อคืนกำลังยืนกังวลว่าควรจะเดินเข้ามอไปเลยดีไหม หรือหันหลังกลับไปนอนตีพุงที่หอหนีความลับที่เธอเพิ่งเจอเมื่อคืนดี..