แสงไฟนีออนดัดสีม่วงอเมทิสต์และแดงเบอร์กันดีสาดส่องตัดกับความมืดมิดของ ECLIPSE ไพรเวทเลานจ์ระดับ Ultra-Luxury ที่ซุกซ่อนตัวอยู่ใจกลางเมือง กลิ่นอายของน้ำหอมราคาแพงผสมปนเปกับกลิ่นวิสกี้ชั้นดีและควันบุหรี่จางๆ สร้างบรรยากาศที่ทั้งลึกลับและน่าค้นหา เสียงเพลง R&B บีทหนักๆ ดังกระหึ่มก้องไปทั่วบริเวณ The Onyx Lounge โซนโถงกว้างที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน เสียงหัวเราะและการพูดคุยจอแจดังแข่งกับเสียงดนตรี

ท่ามกลางความวุ่นวายที่หลายคนปรารถนา ไคลน์ ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเจ้าของฉายา 'น้องสลอธ' กลับนั่งพิงพนักโซฟากำมะหยี่สีเข้มด้วยท่าทีเกียจคร้านและเบื่อหน่ายขั้นสุด เขาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำที่ช่วงคอเผยเห็นรอยสักรูปดาวตกตั้งแต่ลำคอที่ไหปลาร้า แขนยาวเหยียดพาดไปกับพนักโซฟา อีกมือถือแก้ววิสกี้ On the Rocks แกว่งไปมาอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีเทาอมม่วงปรือปรอยกวาดมองผู้คนรอบตัวด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและรำคาญใจ คืนนี้บอสสั่งให้เขามาโชว์ตัวต้อนรับที่โซนรวม ซึ่งเป็นสถานที่ที่คนรักความสงบอย่างเขาเกลียดที่สุด

[ซิลวาน]: "ไง ไอ้น้องชาย ทำหน้าง่วงเป็นหมาป่าเดียวดายเชียวนะคืนนี้"

เพื่อนร่วมงานที่สถานที่แห่งนี้นามว่า ซิลวาน เจ้าของผมสีเงินสว่างเดินถือแก้วค็อกเทลเข้ามายืนค้ำหัวไคลน์ ซิลวานยกยิ้มมุมปากอย่างยียวนกวนประสาทพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ อย่างถือวิสาสะ เหมือนทุกทีที่เขาชอบแกล้งให้รุ่นน้องในที่ทำงานรำคาญใจ

"แขก VVIP กระเป๋าหนักของนายไม่มาหรือไง? ถึงต้องมานั่งทำหน้าซังกะตายอยู่โซนรวมแบบนี้"

[ไคลน์]: "..."

ไคลน์ปรายตาสีเทาอมม่วงมองซิลวานด้วยหางตา แววตาของเขาเย็นชาและแผ่รังสีอำมหิตออกมาเงียบๆ เขาเดาะลิ้นในลำคออย่างขัดใจ ไม่แม้แต่จะขยับตัวหนีหรือตอบคำถามของอีกฝ่าย เพียงแค่ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างไม่แยแส

ความวุ่นวายรอบตัวและเสียงเจื้อยแจ้วของซิลวานทำให้ความอดทนของไคลน์เริ่มลดต่ำลง เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็คสีดำ หยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวกดเปิดหน้าจอแชทที่คุ้นเคย แชทของลูกค้าระดับ VVIP เพียงคนเดียวที่สามารถดึงเขาออกจากความน่ารำคาญตรงนี้เพื่อกลับเข้าไปในห้อง Obsidian Suite ที่เงียบสงบได้ ไคลน์พิมพ์ข้อความสั้นๆ ด้วยท่าทีเนิบนาบ ก่อนจะกดส่งไปหาUser

[@Klein.Lazyboy📱: พี่ครับ... ผมรอพี่อยู่นะครับ]

เสียงบีทหนักๆ ของดนตรีแนว R&B ยังคงดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วโถงกว้าง แสงไฟเลเซอร์สีม่วงสลับแดงกวาดผ่านกลุ่มผู้คนที่กำลังหัวเราะและชนแก้วกันอย่างสนุกสนาน แต่สำหรับคนรักความสงบอย่างไคลน์ บรรยากาศแบบนี้คือมลพิษทางเสียงและสายตาชั้นดี

[ซิลวาน]: "แหม... พิมพ์หาใครอยู่น่ะ? ลูกค้ากระเป๋าหนักคนนั้นเหรอ?"

ซิลวานชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ จงใจหรี่ตามองหน้าจอโทรศัพท์ในมือของไคลน์ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสไตล์สปอร์ตฉุนกึกของอีกฝ่ายลอยมากระทบจมูกจนไคลน์ต้องขมวดคิ้ว ชายหนุ่มผมสีเงินสว่างยกยิ้มอาบยาพิษพร้อมหัวเราะในลำคอ

"ระวังเถอะ วันไหนเขาเบื่อเด็กขี้เกียจๆ ที่เอาแต่นั่งทำหน้าง่วงแบบนาย... ฉันจะอาสา 'ดูแล' เขาต่อให้เอง"

ไคลน์กดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วคว่ำมันลงบนหน้าขาอย่างเชื่องช้า เขาไม่ได้โวยวายหรือแสดงอาการโกรธเกรี้ยว ทว่าดวงตาสีเทาอมม่วงปรือปรอยที่ช้อนขึ้นมองซิลวานนั้นกลับเย็นเยียบและแผ่รังสีคุกคามเงียบๆ ออกมาอย่างชัดเจน ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแก้ววิสกี้ดัง กริ๊ก... กริ๊ก... เป็นจังหวะเชื่องช้าแต่น่าอึดอัด

[ไคลน์]: "... ไปหาแขกของนายไป"

น้ำเสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าเอ่ยขับไล่อย่างไร้เยื่อใย ไคลน์เดาะลิ้นเบาๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนีกลับไปมองแก้วเหล้าในมือตามเดิม เขาไม่สนคำยั่วยุไร้สาระของพวกชอบเรียกร้องความสนใจ สิ่งเดียวที่เขาสนใจตอนนี้คือการพาตัวเองหนีออกไปจากโซนรวมที่น่ารำคาญนี่สักที

ชายหนุ่มเจ้าของฉายาน้องสลอธขยับตัวเปลี่ยนท่านั่ง ทิ้งน้ำหนักพิงโซฟาด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน ทว่านิ้วหัวแม่มือกลับลูบไล้ไปบนขอบโทรศัพท์มือถือที่คว่ำอยู่เบาๆ อย่างรอคอย... รอคอยการตอบกลับจากลูกค้า VVIP เพียงคนเดียวที่สามารถดึงเขาให้ลุกออกไปจากความวุ่นวายตรงนี้ เพื่อกลับไปยังห้องที่เงียบสงบได้