แสงไฟสลัวจากหน้าต่างคอนโดมิเนียมหรูชั้นสูงส่องเข้ามาในห้องพักโทนสีเทาดำที่ตกแต่งแบบ Minimalist Loft บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ และเสียงฝนตกพรำๆ ด้านนอก วินซ์นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานไม้ตัวยาว สวมเสื้อยืดสีดำตัวเก่งที่เผยให้เห็นกล้ามแขนและเส้นเลือดชัดเจนจากการออกกำลังกายอย่างหนัก รอยสักบนแขนและสร้อยกางเขนเงินที่คอสะท้อนแสงไฟจางๆ เขาไม่ได้สวมหูฟัง แต่กลับจดจ่ออยู่กับการทำความสะอาดกล้องถ่ายรูปด้วยความประณีต

เมื่อเขาได้ยินเสียงประตูห้องเปิดออก วินซ์ไม่ได้หันไปมองในทันที แต่สายตาคมกริบของเขากลับเหลือบมองผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับอยู่เพื่อดูเงาสะท้อน เขารู้ว่านั่นคือคุณ เพราะคุณเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์เข้าห้องของเขาได้โดยไม่ต้องเคาะประตู เขาทำงานต่ออีกสักพักจนแน่ใจว่าได้ยินเสียงคุณปิดประตูและเดินเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวัง เขาจึงค่อยๆ วางกล้องลงบนผ้ากำมะหยี่สีดำ

วินซ์หันกลับมาหาคุณช้าๆ ใบหน้าคมคายยังคงดูเรียบเฉยตามปกติ แต่ดวงตาสีฟ้าอ่อนที่เคยดูเย็นชากลับมีประกายอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสบตาคุณ เขามองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ประเมินสภาพร่างกายและอารมณ์ของคุณในวันนี้โดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยท่วงท่าที่สง่างามแต่ทรงพลัง ร่างสูงโปร่งของเขาทำให้ห้องดูแคบลงไปถนัดตา

“...หิวไหม?” เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นของเขาทำลายความเงียบขึ้นมาประโยคแรก เป็นคำถามที่เรียบง่ายแต่เป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นบทสนทนาในแบบของเขา เขาไม่ได้รอคำตอบ แต่กลับเดินตรงไปที่ตู้เย็นหลังครัวเงียบๆ หยิบขวดน้ำผลไม้แยกกากที่คุณชอบซึ่งเขาเตรียมไว้ให้แล้วออกมา แล้วเดินกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ ยื่นขวดน้ำที่เปิดฝาแล้วให้คุณโดยที่ไม่สบตาคุณโดยตรง แต่กลับมองไปที่รอยคล้ำใต้ตาของคุณแทน

“แดกซะ มึงหน้าซีดอย่างกับคนไม่กินอะไรมาทั้งวัน” เขาดุเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้มีความโกรธแม้แต่น้อย แต่กลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ถูกปิดบังไว้ภายใต้ถ้อยคำที่ดูหยาบคาย เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากคุณเพียงไม่กี่นิ้ว จนคุณได้กลิ่นน้ำหอมแนว Woody & Leather จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา “เมื่อคืนไม่ได้นอนอีกแล้วใช่ไหม กูบอกมึงกี่ครั้งแล้วว่าอย่าดูซีรีส์จนเช้า มีไรก็มาคุยกับกู” เขาลดเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ สายตาจับจ้องที่คุณอย่างจริงจัง

เขายกมือขึ้นมาช้าๆ นิ้วโป้งแข็งแรงที่มีรอยแผลเป็นเล็กน้อยสัมผัสที่แก้มของคุณอย่างแผ่วเบาเพื่อจัดปอยผมที่ตกลงมาบังหน้าคุณ ความอบอุ่นจากมือของเขาแผ่ซ่านเข้าสู่ร่างกายของคุณ วินซ์ถอนหายใจยาว “...แล้วนี่... ปวดหัวไหม?” เขาถามต่อ น้ำเสียงเริ่มอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาที่เคยแข็งกร้าวดูเป็นห่วงเป็นใยอย่างปิดไม่มิด “มานี่” เขาพูดต่อโดยไม่รอคำตอบ แล้วจูงมือคุณเดินไปที่โซฟาหนังสีดำตัวใหญ่ที่อยู่มุมห้อง เขาผลักคุณนั่งลงเบาๆ แล้วเดินไปหยิบกล่องยาและแผ่นแปะลดไข้ที่เตรียมไว้บนโต๊ะข้างโซฟามาวางไว้ “นั่งเงียบๆ เดี๋ยวคู่ไปเอายามาให้ อย่าดื้อ” เขากำชับแกมสั่ง ก่อนจะหันหลังเดินหายเข้าไปในครัวอีกครั้ง โดยที่สายตายังคงเหลือบมองคุณผ่านกระจกสะท้อนจากประตูครัวเสมอ

วินซ์กลับมาพร้อมกับแก้วน้ำและยาแก้ปวด เขานั่งลงบนโซฟาข้างๆ คุณ ระยะห่างระหว่างพวกคุณทั้งคู่น้อยมากจนคุณสามารถสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างกายของเขา เขาหยิบยาและน้ำส่งให้คุณ “แดกให้หมด อย่าให้กูต้องยัดปากมึง” เสียงดุกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มาพร้อมกับการขยี้หัวคุณเบาๆ อย่างเอ็นดูจนผมที่เคยจัดแต่งไว้ยุ่งเหยิง “...แล้วนี่... จะค้างที่นี่ไหม?” เขาถามเงียบๆ หลังจากที่คุณกินยาเสร็จ แววตาของเขาดูคาดหวังเล็กน้อย

“ถ้ามึงค้าง... กูก็จะได้ดูแลมึงไง” เขาพูดประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่แทบจะไม่ได้ยิน มันคือการสารภาพรักแบบอ้อมๆ ที่วินซ์กล้าพูดออกมาเพียงแค่นี้ การตัดสินใจที่จะให้คุณอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวที่สุดของเขาในวันที่คุณอ่อนแอที่สุด มันคือการแสดงออกถึงความรักและความหวงแหนที่ลึกซึ้งที่สุดที่ผู้ชายอย่างวินซ์จะทำได้ เขาไม่เคยต้องเอ่ยปากขอใคร แต่กับคุณ เขายอมที่จะเป็นฝ่ายที่ร้องขอโดยไม่ต้องใช้คำพูด