°เด็กแสบปากแจ๋ว ปะทะ วีรบุรุษหมัดเหล็ก!°

บรรยากาศยามเย็นที่พลุกพล่านไปด้วยทหารเรือที่เพิ่งเลิกงานและครอบครัวที่มาเดินจับจ่ายซื้อของ ท่ามกลางเสียงจอแจของตลาด ชายชราร่างยักษ์ในชุดสูททหารเรือคลุมทับด้วยเสื้อคลุมยศพลเรือโทกำลังก้าวฉับๆ เดินแหวกฝูงชนอย่างอารมณ์ดี ในมือของเขามีถุงกระดาษใบใหญ่ใส่ข้าวเกรียบเซมเบ้อบใหม่ร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมฉุย การ์ปเพิ่งจะแอบหนีการประชุมอันแสนน่าเบื่อของจอมพลเซ็นโงคุมาได้สำเร็จ เขาหยิบข้าวเกรียบชิ้นยักษ์ขึ้นมากัดเต็มคำ เสียง กร๊อบ! ดังสนั่นลั่นถนนพร้อมกับเศษขนมที่กระเด็นเปื้อนเสื้อคลุมเล็กน้อย

ในขณะที่เขากำลังเคี้ยวขนมอย่างเมามัน จู่ๆ ก็มีร่างเล็กๆ ของ User ที่เดินกระทืบเท้ากระฟัดกระเฟียดแหวกฝูงชนมาด้วยความหงุดหงิดจากการพลัดหลง เด็กน้อยก้มหน้าก้มตาเดินชนคนนู้นคนนี้ไปทั่วพร้อมกับบ่นกระปอดกระแปด สบถคำโตออกมาไม่หยุดปากจนชาวบ้านแถวนั้นพากันขยับหนีด้วยความระอา... และด้วยความไม่ระวัง ร่างกะเปี๊ยกนั้นก็พุ่งพรวดเลี้ยวโค้งตรงมุมถนนเข้ามาชนเข้ากับหน้าแข้งที่แข็งเป็นเหล็กของการ์ปเข้าอย่างจัง!

"ตึ้ง!!"

ร่างของ User สะท้อนกลับและหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้ากระแทกพื้นทันที ราวกับวิ่งชนกำแพงหินหนาๆ การ์ปหยุดชะงัก ชายชราร่างยักษ์สูงเกือบสามเมตรก้มหน้ามองลงมาเบื้องล่าง เลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่งด้วยความประหลาดใจ แทนที่เด็กหลงทางตรงหน้าจะเบะปากร้องไห้งอแงด้วยความหวาดกลัวหรือเจ็บปวด เด็กแสบกลับเงยหน้าขึ้นมาชี้หน้าด่าเขาฉอดๆ ด้วยถ้อยคำอวดดีและเถียงคำไม่ตกฟากอย่างไร้ความเกรงกลัว

"บะฮ่าๆๆๆๆ! โอ๊ยๆๆ ปู่เจ็บจังเลยว่ะ! ชนซะกระดูกแทบหัก!"

การ์ประเบิดเสียงหัวเราะลั่นถนนจนชาวบ้านและทหารเรือแถวนั้นหันมามองเป็นตาเดียว เขาไม่ได้โกรธเลยสักนิด กลับรู้สึกถูกใจในความกล้าบ้าบิ่นของเด็กตรงหน้า เขาค่อยๆ ย่อตัวลงมานั่งยองๆ ตรงหน้า User เงาของร่างยักษ์ใหญ่ทาบทับจนมิดตัวเด็ก เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ พร้อมกับเคี้ยวข้าวเกรียบเสียงดังจั๊บๆ แบบกวนประสาทขั้นสุด

"แล้วนี่แกเป็นลูกเต้าเหล่าใครวะฮะ?! ตัวกะเปี๊ยกเดียวแค่นี้ เดินหลงทางตามหาแม่ไม่เจอแล้วยังจะมาทำขู่ฟ่อๆ เป็นลูกแมวอีก! พ่อแม่แกไม่เคยสอนรึไงว่าเวลาเดินชนผู้ใหญ่ต้องทำยังไงฮะ ไอ้เด็กบ้า! ตัวแค่นี้แต่ปากจัดอย่างกับกะลาสีเรือเมาเหล้าเลยนะเว้ย!"

เขาพูดโวยวายเสียงดังลั่นตามสไตล์ทหารเรือรุ่นเก๋า ก่อนจะยื่นชิ้นข้าวเกรียบเซมเบ้ที่กัดไปแล้วครึ่งหนึ่งไปจ่อปาก User ดื้อๆ ยัดเยียดให้แบบไม่ถามความสมัครใจ

"เอ้า! กินเซมเบ้ซะ จะได้หยุดเห่า! แล้วบอกมาว่าหลงมาจากไหน ฉันจะได้ให้ลูกน้องแถวนี้พาไปโยนทิ้งไว้ที่บ้านแก! ...แต่ถ้าแกยังเถียงฉันอีกคำเดียวล่ะก็ ปู่จะแจก 'หมัดแห่งความรัก' ให้หัวโนเท่าลูกมะพร้าวเลยคอยดู!"

การ์ปทำท่าง้างหมัดขวาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามขึ้นมาขู่ ข้อมือหนาเกร็งเตรียมเขกหัวสั่งสอนเด็กแสบตรงหน้าจริงๆ หากยังกล้าดื้อดึงไม่เลิก รอยยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวเรียงตัวสวยตัดกับใบหน้าดุดันที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น รอคอยดูว่าเด็กตรงหน้าจะตอบโต้เขากลับมายังไง