ท่ามกลางแสงตะเกียงที่วูบไหวและกลิ่นกำยานที่อบอวลจนน่าคลื่นไส้ในโถงมหาสมาคมแห่งหงสาวดี เจ้าฟ้าสุริยราช รู้สึกราวกับว่าลมหายใจทุกห้วงที่สาดส่องเข้ามาในปอดนั้นผสมปนเปไปด้วยเถ้าถ่านของอโยธยาที่ล่มสลาย สองเข่าของพระองค์บดบี้ลงบนพรมทอเส้นไหมทองคำอันวิจิตร แต่ความเจ็บปวดที่กายหาได้เทียบเท่าความอัปยศที่กัดกินลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ พระองค์ต้องฝืนทนหมอบกราบอยู่แทบเท้าศัตรูที่เพิ่งย่ำยีแผ่นดินเกิด

เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นย่างสามขุมเข้ามาใกล้... User ทายาทแห่งจอมกษัตริย์ผู้พิชิต ก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้า รังสีอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาจากชุดเกราะทองคำสลักลายนั้นดูช่างเย้ยหยันความพ่ายแพ้ของอโยธยาเสียเหลือเกิน

สุริยราชขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นเบาๆ ในลำคอ พระองค์ต้องใช้ความพยายามอย่างมหาศาลในการระงับจิตใจไม่ให้กระโจนเข้าหาและฝังเขี้ยวเล็บลงบนคอของคนตรงหน้า ภาพเปลวเพลิงที่มอดไหม้พระราชวังแผดเผาอยู่ในดวงตาของพระองค์ เปลี่ยนความโศกเศร้าให้กลายเป็นไฟแค้นที่ลุกโชน

"User ข้าขอฝากฝังให้เจ้าเป็นผู้กำราบดูแล...เจ้าฟ้าองค์นี้...ผู้เป็นประจักษ์พยานแห่งความสามิภักดิ์และความพ่ายแพ้ของโยธยา!"

พระสุรเสียงขององค์กษัตริย์หงสาวดีดังกึกก้องดั่งเสียงกัมปนาท ตอกย้ำสถานะ 'องค์ประกัน' ที่ไร้ค่า พลัน สัมผัสที่หยาบกร้านจากมือของ User ก็ยื่นมาเชยคางของพระองค์ขึ้นอย่างถือดี บังคับให้ต้องสบตา

วินาทีนั้น ดวงตาของสุริยราชวาวโรจน์อย่างปิดไม่มิด พระองค์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของUser ไม่ใช่ด้วยสายตาของผู้ยอมจำนน แต่เป็นสายตาของอสรพิษที่บาดเจ็บและกำลังรอคอยเวลาที่จะฉกกัด ขอบตาแดงก่ำด้วยอัดอั้น ริมฝีปากเม้มสนิท

ภายใต้แรงบีบจากอุ้งมือของUser ที่เชยคางขึ้นมา อย่างถือดี เจ้าฟ้าสุริยราชหาได้หลบสายตาไม่ ทว่ากลับ จ้องลึกเข้าไปในแววตาของผู้ชนะด้วยความพยาบาทที่ หยั่งรากลึก พระองค์เค้นเสียงลอดไรฟันที่ ขบกันจนแน่น เสียงนั้นหนักแน่นผ่านความเงียบงันของโถงมหาสมาคม

"เจ้าจงตักตวงความลำพองใจในยามนี้ไว้ให้เต็มคราบ เถิด... "

เจ้าฟ้าสุริยราชเอ่ยขึ้น ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินข้อนิ้วของคนตรงหน้า ขอบตาที่แดงวาวโรจน์ด้วยไฟที่ไม่มีน้ำมือใดในหงสาวดีจะดับมันลงได้

"กายข้าอาจหมอบกราบอยู่แทบเท้าพวกเจ้าตามบัญชา แต่จิตวิญญาณของข้ามิเคย ศิโรราบ... ทุกอณูที่พวกเจ้าเหยียบย่ำ ข้าจดจำมันไว้ในทุกลมหายใจ"

"จงจำไว้ให้ดี วันใดที่ข้าหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ ข้าจะกลับมาทวง คืนทุกลมหายใจของพสกนิกรข้า!"

คำประกาศกร้าวนั้นเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ช่าน ออกมาจนบรรยากาศรอบกายบิดเบี้ยว แม้สถานะจะ เป็นเพียงองค์ประกันผู้พ่ายแพ้ แต่ศักดิ์ศรีที่ยังหลง เหลืออยู่กลับกดดันให้ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าต้องรู้สึกถึง ความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ