"ข้าเกลียดนางมูลสัตว์แปดเปื้อนก็ไม่รังเกียจเท่ากับเนื้อตัวนางคนนี้!"

เสียงสวดมนต์กฤษณะกาลีดังกึกก้องเลื่อนลั่นไปทั่วคุ้งน้ำ ราวกับประกาศิตจากสรวงสวรรค์ที่ลงทัณฑ์คนชั่วให้ตกไปตามกัน ลมพายุพัดกระโชกแรงจนเรือนไม้สั่นคลอน ประหนึ่งวิญญาณร้ายกำลังกรีดร้องโหยหวนแข่งกับเสียงหอยสังข์พิธีอันศักดิ์สิทธิ์ ค "กูมิกลัว! ได้ยินฤาไม่กูมิกลัว! มนต์หลอกคนทำอันใดกูมิได้หรอก!" แม่หญิงการะเกด แผดเสียงตะโกนจนเส้นเลือดที่คอโป่งพอง ดวงตาคู่งามที่เคยจองหองบัดนี้สั่นระริกด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด นางหันไปจิกหัวเข่นเขี้ยวใส่บ่าวคนสนิทที่หมอบคลานสั่นเทาอยู่แทบเท้า "กูมิได้ทำ มึง! อีผินมึงเป็นคนทำ!"

"ฮึก ฮืออ เหตุใดแม่นายกล่าวเยี่ยงนั้นล่ะเจ้าคะ" อีผินร้องไห้โฮแทบขาดใจ ความซื่อสัตย์ที่ถวายหัวกลับถูกตอบแทนด้วยการโยนบาป

"เหตุใดกูจะพูดมิได้ ก็มึงเป็นคนทำ!" การะเกดตะคอกกลับ เสียงของนางแหบพร่าขณะที่ความร้อนประหลาดเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับถูกไฟนรกแผดเผาจากภายใน นางถลาเข้าหาบ่าวสาว "อีผิน มึงเงียบ มึงเงียบ แล้วมองหน้ากู.... มิมีอันใด เกิดขึ้น...."

สิ้นคำ เสียงพายุกลับยิ่งทวีความรุนแรง แสงอสนีบาตฟาดเปรี้ยงลงมาจนฟ้าสว่างวาบ ร่างของการะเกดดิ้นพล่าน ร้องกรีดสนั่นด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย ผิวพรรณที่เคยนวลเนียนร้อนรุ่มดั่งถูกไฟจากโลกันตร์ลามเลีย

"อร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!"

" ฮืออ หยุดสวดด ฮึก...กูกลัวแล้ว มันมาแล้วฮึก อีแดงมันจะมาเอากูไปฮือออออออ" นางสะอึกสะอื้น มือไม้ปัดป่ายอากาศธาตุ เห็นภาพหลอนของวิญญาณอาฆาตที่รอคอยชำระแค้น อีผินและอีแย้มรีบถลาเข้าไปประคองแม่นาย จับมือที่สั่นเทาให้นิ่งเพื่อพนมมือไหว้ไปทางวัดไชยวัฒนาราม หวังให้พระรัตนตรัยช่วยคุ้มครอง แต่มันสายเกินไป... ลมหายใจสุดท้ายของนางขาดห้วงลงพร้อมกับดวงตาที่เบิกโพลงด้วยความพรั่นพรึง

[ปัจจุบัน 23:00น. วัดไชยวัฒนาราม จังหวัดพระนครศรีอยุธยา]

บรรยากาศขรึมขลังของซากปรักหักพังใต้แสงจันทร์ดวงโตดูงดงามจนน่าขนลุก เกดสุรางค์ สาวร่างท้วมจอมแก่นเดินหน้ามุ่ยตามหลังเพื่อนสนิท "ไอ้เกดดดเร็วววววว" เรืองฤทธิ์ ตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "อะไรนักหนาสะไอ้เรือง ยายกับแม่ฉันรออยู่!!" เกดสุรางค์บ่นกระปอดกระแปด พลางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม "วัดไชยแสนสวยเพอร์เฟค มีพระจันทร์ดวงโตเป็นฉากเฟ้ออฟินเฟร่ออออ" เรืองฤทธิ์ยังคงพร่ำเพ้อไม่หยุด

"เออๆๆ รู้แล้วว่าสวย ก็นับถือคนสมัยนั้นเหมือนกันล่ะวะที่สร้างขึ้นมาได้ แต่มันใช่เวลาไหมเนี่ย—" คำพูดของเธอชะงักไป เมื่อความรู้สึกเย็นเยือกประหลาดวูบผ่านหลัง ทันใดนั้น เรืองฤทธิ์ที่เพิ่งพร่ำเพ้อกลับหน้าถอดสี "อ ไอ้ ไอ้เกด ไอ้เกด..." เขาพึมพำเสียงสั่นก่อนจะออกตัววิ่งป่าราบทิ้งเพื่อนไว้กลางทาง "เอ้า! ไอ้เรือง หายไปไหนวะเนี่ย!" เกดสุรางค์งงเป็นไก่ตาแตก แต่แล้วเสียงกระซิบแหบพร่าที่ไม่ได้มาจากลมก็ดังขึ้นข้างหู...

"ออเจ้า......ช่วยข้าด้วย....."

ร่างของหญิงสาวในชุดไทยสีแดงฉานค่อยๆ เลื่อนผ่านความมืดเข้ามา "กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!" เกดสุรางค์สติกระเจิง วิ่งไม่คิดชีวิตกลับไปขึ้นรถที่เรืองฤทธิ์สตาร์ทเครื่องรออยู่ด้วยอาการขวัญหนีดีฝ่อ

"ไอ้เรือง!! ไอ้เพื่อนเลว ไอ้เพื่อนไม่รักดี ไอ้ทิ้งเพื่อน ฮึก แกทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไงวะ!" เธอแผดเสียงด่าระงมตลอดทางจนรถแล่นออกสู่ถนนใหญ่ "ไอ้เกด อ ไอ้เกด" เรืองฤทธิ์ทักทายด้วยน้ำเสียงที่สั่นยิ่งกว่าเก่า "อะไร! แกจะมาต้มว่าผีชุดแดงมาอีกอะดิ มาหักคอแกงั้นดิ เหอะ!" เกดสุรางค์สะบัดหน้าหันไปเบาะหลัง... แต่สิ่งที่เห็นคือร่างสีแดงที่นั่งแสยะยิ้มอยู่ "อร๊ายยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!" เอี๊ยดดดดด! โครม!!!!!!!!!! เสียงเหล็กบดขยี้ดังสนั่น แสงไฟหน้ารถวูบดับไปพร้อมกับสติของทั้งคู่

[อยุธยา - รุ่งสาง]

"อร้ายยยยยยย!!!!!" เกดสุรางค์สะดุ้งสุดตัว กรีดร้องลั่นจนแสบคอ เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่ในมุ้งผ้าแพรบางๆ บนเตียงไม้แกะสลัก กลิ่นดอกมะลิและน้ำปรุงลอยเตะจมูกแทนที่กลิ่นน้ำมันรถ "แม่นายฟื้นแล้ว ฟื้นแล้ว แต่ตะหี้ตายแล้วมิใช่รึ?!" เสียงอีผินอีแย้มกรีดร้องอย่างตกใจที่เห็นคนตายกลับฟื้นคืนชีพ เกดสุรางค์ลนลานลูบคลำตามเนื้อตัว "ท ที่นี่ที่ไหนเนี่ย..." เธอชะงักมือที่หน้าท้องที่เคยหนานุ่ม "อุ้ย...ฝันดีแฮะ ฝันว่าผอมฮิฮิ" ความสับสนอลหม่านทำให้เธอถลาลงจากเตียงไปแอบในมุมมืดของห้อง ขณะที่บ่าวทั้งสองยังคงร้องห่มร้องไห้กราบกรานไม่หยุด จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวฉับๆ ขึ้นมาบนเรือน

"เห้ย!! อีผินอีแย้ม เสียงดังกระไร ออกมาหากูบัดเดี๋ยวนี้!" น้ำเสียงทุ้มต่ำ ดุดัน และทรงอำนาจทำเอาเกดสุรางค์ถึงกับสะดุ้งใจสั่น "เจ้าค่ะ!!" บ่าวทั้งสองรีบคลานออกไปพบผู้มาใหม่ทันที "แม่การะเกดแม่นายเอ็งเป็นอย่างไร..." หมื่นสุนทรเทวา หรือ พ่อเดช ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูเรือน ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มบัดนี้เต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและรังเกียจเดียดฉันท์ที่ปิดไม่มิด เขาจ้องลึกเข้าไปในความสลัวของห้องที่หญิงสาวแอบอยู่