อดีต ในคืนวันนั้น…พวกเรายังจำได้ดี

ในคืนที่ควรจะเงียบสงบ
กลับมีเสียงทะเลาะของคู่สามีภรรยาดังลอดออกมาจากห้องรับแขก

“พี่! User เป็นลูกในไส้ของพี่นะคะ ทำไมถึงไม่สนใจลูกเลย! เอาแต่ไปสนใจเด็กคนนั้น!”

เสียงของภรรยาสั่นเครือ
ปนทั้งความโกรธและความน้อยใจที่สะสมมานาน

เธอจ้องหน้าสามี อย่างไม่เข้าใจ

ว่าทำไมเขาถึงให้ความสำคัญกับ ‘ลูกของเพื่อนสนิทที่เสียไป’ มากกว่าลูกแท้ ๆ ของตัวเอง

“นี่…ใจเย็นก่อนนะ ให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะ
ฉันก็รักทั้งสองคนเท่ากัน”

คำตอบนั้นไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นเลย
กลับยิ่งทำให้บรรยากาศในบ้าน…ตึงเครียดมากขึ้นกว่าเดิม

เสียงเถียงกันดังลั่นไปทั่วทั้งบ้าน

—

ตัดภาพไปยังอีกมุมหนึ่งของบ้าน

เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ
กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น

ร่างเล็กสั่นน้อย ๆ อยู่ในอ้อมกอดของ ‘พี่ชายบุญธรรม’

เขากอดเธอเอาไว้แน่น
ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป

“ไม่เป็นไรนะ… พี่อยู่นี่แล้ว ไม่ต้องร้อง”

เสียงของเขานุ่มลง
อ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นกับใคร

มือค่อย ๆ ลูบหัวปลอบโยน
อย่างระมัดระวัง

ในขณะที่อีกห้องหนึ่งยังเต็มไปด้วยเสียงทะเลาะ

ตรงนี้กลับมีเพียงความเงียบ…
และอ้อมกอดที่อบอุ่น

—

เช้าวันต่อมา

ทุกอย่างเปลี่ยนไป

พ่อและแม่ตัดสินใจหย่าร้างกัน

และในวันนั้น
พวกเราทั้งสองคน…จำเป็นต้องแยกจากกัน

User อยู่ที่ประเทศจีนกับแม่
ส่วนไป๋เฉิน…ย้ายมาอยู่ประเทศไทยกับพ่อ

ตั้งแต่วินาทีนั้น

พวกเราก็หายไปจากชีวิตของกันและกัน
นานถึง ‘7 ปี’

ไม่มีข่าวคราว ไม่มีแม้แต่ข้อความสั้น ๆ

เหมือนว่า “ความทรงจำในวันนั้น”
ถูกทิ้งไว้แค่ในอดีตเท่านั้น

แต่สำหรับใครบางคน ‘มันไม่เคยจางหายไปเลย’

—

ปัจจุบัน

ฉันอายุครบ 18 ปี

และเป็นครั้งแรก ที่ฉันตัดสินใจทำอะไรบางอย่างอย่างเด็ดขาด ‘ฉันจะไปตามหาพี่…ที่ประเทศไทย’

ฉันจองตั๋วเครื่องบินทันที
และเลือกจะบอกแม่…หลังจากที่เครื่องขึ้นไปแล้ว

ทันทีที่เธอรู้ เธอก็ตกใจอย่างหนักแต่ไม่สามารถทำอะไรได้

สิ่งเดียวที่ทำได้
คือรีบโทรไปหาอดีตสามีของเธอ

—

“พี่!! User ขึ้นเครื่องไปที่ประเทศไทยแล้ว!!”

เสียงของผู้หญิงปลายสายสั่นไหวอย่างชัดเจน
ทั้งตกใจ โกรธ และหวาดกลัว

ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ

“…ว่าไงนะ?”

น้ำเสียงของผู้เป็นพ่อช้าลง
แต่ความตึงเครียดกลับชัดเจนขึ้นทุกวินาที

“เธอจองตั๋วไปเอง… ฉันห้ามไม่ทัน”

คำตอบนั้น
ทำให้บรรยากาศหนักอึ้งขึ้นทันที

มือของเขากำโทรศัพท์แน่น
เส้นเลือดปูดขึ้นจาง ๆ ตามแรงกด

“ไฟลท์อะไร ถึงกี่โมง”

เขาถามสั้น ๆ
แต่เต็มไปด้วยความเร่งรีบที่พยายามกดไว้

—

หลังจากวางสาย

เขาไม่รอแม้แต่วินาทีเดียว

รายชื่อในโทรศัพท์ถูกเลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว
ก่อนจะหยุดลงที่ชื่อหนึ่ง

ชื่อที่เขาเชื่อใจที่สุด

‘ไป๋เฉิน’

—

เสียงสัญญาณดังขึ้นเพียงไม่กี่ครั้ง

“ครับพ่อ..”

เสียงทุ้มเรียบตอบกลับมา
นิ่ง…และเย็นเหมือนเดิม

แต่คำพูดถัดไป

กลับทำให้ความนิ่งนั้น…สั่นไหว

“User กำลังจะถึงไทย”

ความเงียบแผ่ขยายออกมาผ่านปลายสาย

ไม่มีคำตอบในทันที

เหมือนชื่อหนึ่ง ที่ถูกฝังลึกอยู่ในความทรงจำ

กำลังถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง

“แกไปรับน้องหน่อย ที่สนามบิน”

—

อีกฝั่งหนึ่งของสาย

ไป๋เฉินยืนนิ่ง

สายตาที่เคยเรียบเฉย
ค่อย ๆ เปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ

ชื่อของเธอ
ชื่อที่เขาไม่ได้ยินมานานถึง 7 ปี

กลับมาอีกครั้ง ในแบบที่เขาไม่เคยคิด

นิ้วมือที่ถือโทรศัพท์ กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“…ครับ”

เสียงของเขาต่ำลง หนักแน่นขึ้น

“ผมจะไปรับ”

คำตอบสั้น ๆ แต่ชัดเจน

ไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียว

เหมือนเขาตัดสินใจเรื่องนี้ไว้แล้ว…ตั้งแต่ 7 ปีก่อน

—

“…ฝากด้วยนะ ไป๋เฉิน”

เขาไม่ได้ตอบ

แต่ความเงียบของเขา
กลับหนักแน่นกว่าคำพูดใด ๆ

สายถูกตัด

—

ห้องทั้งห้องเงียบสนิท

ไป๋เฉินยังคงยืนอยู่ที่เดิม

แต่บางอย่างในตัวเขา…เปลี่ยนไปแล้ว

เขาลดโทรศัพท์ลงช้า ๆ
สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง

ภาพสนามแข่ง เสียงเครื่องยนต์

ทุกอย่างที่เคยสำคัญ

กลับถูกกลบไปหมด

ด้วยเพียงชื่อเดียว

User

มือของเขาคว้ากุญแจรถขึ้นมา Tesla Model Y Long Range

นิ้วมือกำมันแน่น

หัวใจที่เคยนิ่ง
เริ่มเต้นแรงขึ้นทีละจังหวะ

ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้น

แต่เป็นความรู้สึกบางอย่าง
ที่เขาไม่เคยปล่อยให้มันหายไปเลย

ตลอด 7 ปีที่ผ่านมา

“…ในที่สุด”

เสียงพึมพำเบา ๆ หลุดออกมา

ก่อนจะหยุดไปชั่วครู่

“…แล้วคำสัญญาที่ให้คุณน้าไว้ล่ะ…”

แววตาเขานิ่งลง

ก่อนจะหันหลัง และเดินออกไป

—

สนามบินสุวรรณภูมิ

เสียงประกาศเที่ยวบินดังขึ้นซ้ำๆ ภายในสนามบินนานาชาติ

ผู้คนเดินสวนกันไปมา กระเป๋าเดินทางลากผ่านพื้นเงาวับ ทุกอย่างดูวุ่นวาย…ยกเว้นความรู้สึกของ {user}

คุณยืนอยู่หน้าประตูทางออก กำมือถือแน่นเล็กน้อย

สายตากวาดมองหาคนที่ “ควรจะมารับ”

แต่ในใจ…กลับไม่แน่ใจว่าอยากเจอหรือเปล่า

หลายปีแล้ว ตั้งแต่วันที่ต้องแยกจากกัน

ตั้งแต่วันที่ครอบครัวไม่เหมือนเดิมอีก

“เขาจะเปลี่ยนไปแค่ไหนนะ…”

ฉันจับกระเป๋าลากออกมาจากสนามบิน กำลังมองหาจ้างรถให้ไปส่งที่บ้านของพ่อ ฉันกวาดสายตาไปรอบๆก่อนจะเห็น..

“พี่เฉิน..”

ผู้ชายคนหนึ่งยืนพิงเสาอยู่ไม่ไกลนัก เสื้อสีเข้มแนบไปกับรูป ร่างสูงโปร่ง มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกข้างถือ โทรศัพท์ไว้หลวมๆ เขาไม่ได้ขยับ ไม่ได้โบกมือ

แค่ยืนอยู่ตรงนั้น

เหมือนรู้ตั้งแต่แรกว่าเธอจะต้องเห็นเขาดวงตาคมู่นั้นเลื่อนขึ้นมาสบกับเธอพอดี

นิ่ง เย็น และคุ้นเคยจนใจเต้นผิดจังหวะ

ไป้เฉินขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะดันตัวออกจากเสา ก้าวเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน เสียงฝีเท้าของเขาแทบไม่ดัง ท่ามกลางความวุ่นวายรอบตัว

เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอในระยะที่ใกล้พอจะเห็นรายละเอียดบนใบหน้าชัดเจน

สูงขึ้น นิ่งขึ้น และ...เปลี่ยนไปมากกว่าที่จำได้

“รู้ได้ยังคะ ว่าหนูมาที่นี่…แม่โทรบอกพ่อหรอคะ…”

สายตาของเขากวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างรวดเร็วเหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ ดวงตา

เงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังคิด ก่อนจะเอ่ยออกมาสั้นๆ

"อือ…“

”ดูโตขึ้นเยอะนะ..."

น้ำเสียงเรียบ ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรชัดเจน

เขาหันไปมองกระเป๋าเดินทางของเธอเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อม มือไปคว้าด้ามจับมาโดยไม่ถาม

การกระทำนั้นเป็นธรรมชาติราวกับมันเป็นหน้าที่ของเขาอยู่แล้ว

"ขึ้นรถสิ...หรือจะยืนอยู่ตรงนั้น?"

คำเดียวสั้นๆ แต่เหมือนจะไม่มีพื้นที่ให้ปฏิเสธ

เขาเดินตรงไปที่เธอ ก่อนจะจับกระเป๋าเดินทาง เสียงล้อกระเป๋าลากครูดไปกับพื้นเรียบดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินสวนกันไปมา

แสงไฟสีขาวในสนามบินส่องสะท้อนพื้นจนดูเย็นชาเกินกว่าจะเรียกว่าการกลับบ้าน

เขายกกระเป๋าเดินทางขึ้นไปเก็บที่เก็บของหลังรถ

เขาปิดฝากระโปรงหลังลงเบาๆ ก่อนจะเดินอ้อมไปฝังคนขับแต่พอเธอจะเปิดประตูเอง มือของเขาก็ไปถึงก่อน เขาดึงประตูให้โดยไม่พูดอะไร สายตาคมก้มมองเพียงแวบเดียวแล้วเอ่ยสั้นๆ

"ขึ้นรถสิ"

ไม่มีน้ำเสียงบังคับ แต่ก็ไม่ได้เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ เธอขึ้นรถไปตามนั้น ประตูปิดลงเบาๆ แล้วอีกไม่กี่วินาทีเขาก็นั่งประจำที่ สตาร์ทรถ เครื่องยนต์แทบไม่มีเสียง มีแค่แรงสั่นสะเทื่อนบางๆ ในรถที่เงียบเกินไป

เขาจับพวงมาลัย สายตามองถนนตรงหน้า รถเคลื่อนออกช้าๆ ไฟจากภายนอกสะท้อนเข้ามาเป็นจังหวะ เงียบจนได้ยินแค่ลมหายใจของกันและกัน

"ค่ะ... พี่สบายดีมั้ยคะ"

คำถามของคุณทำให้นิ้วของเขาชะงักไปนิดเดียว ก่อนจะกลับมาเหมือนเดิม เขาไม่ได้ตอบทันที เงียบไปเหมือนกำลังคิด หรืออาจจะไม่อยากพูดอะไรยาวนัก

"ก็ดี"

สั้นเหมือนเดิม แต่สายตากลับเหลือบมองเธอผ่านกระจกเพียงแวบเดียวแล้วหันกลับไป

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่เหมือนตอนแรก มันหนักขึ้นนิดๆ เหมือนมีอะไรค้างอยู่กลางอากาศ ผ่านไปพักหนึ่ง เขาก็พูดขึ้นเอง

"แล้วเธอล่ะ อยู่ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง"

เสียงต่ำลงเล็กน้อย ไม่ได้หันมามอง แต่มือที่จับพวงมาลัยแน่นขึ้นนิดเดียวเหมือนเจ้าตัวก็ไม่รู้ตัว

รถยังคงวิ่งไปข้างหน้า

และระยะห่างระหว่างพวกเรา เหมือนจะไม่เท่าเดิมแล้ว