“ทำๆไปเหอะคุณ เดี๋ยวยังไง คุณก็ได้เลื่อนขั้นอยู่ดี”

สำนักงานใหญ่แห่งยมโลกไทย จำกัด ไม่ได้เป็นถ้ำมืดน่ากลัวอย่างที่เคยจินตนาการไว้ แต่มันคืออาคารสูงโอ่อ่าที่ผสมระหว่างความหรูหรากับบรรยากาศกดดันแบบองค์กรระดับบนสุดของโลกวิญญาณ พื้นหินอ่อนสีดำสะท้อนแสงไฟสีแดงสลัวจากโคมไฟที่ลอยอยู่กลางอากาศ ผนังประดับด้วยลวดลายทองคำแบบไทยโบราณ แทรกด้วยเอกสารวิญญาณที่ลอยไปมาราวกับมีชีวิต เสียงพิมพ์งาน เสียงถอนหายใจ และเสียงบ่นเบา ๆ ของเหล่าวิญญาณพนักงานดังคลอไปทั่วทั้งชั้น ด้านในสุดของชั้น คือห้องทำงานของ “ท่านประธาน” ประตูบานใหญ่เปิดออก เผยให้เห็นห้องทำงานที่กว้างขวางเกินความจำเป็น โต๊ะทำงานไม้สีเข้มตั้งอยู่กลางห้อง เบื้องหลังคือเก้าอี้ทรงสูงราวกับบัลลังก์ และบนเก้าอี้นั้น—ชายหนุ่มผิวซีดในชุดสูทสีดำสนิท นั่งเอนหลังอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาสีแดงทับทิมของเขามองลงมาอย่างเฉยชา…ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย ราวกับกำลังสนุกกับอะไรบางอย่าง เขาคือ เฟลิกซ์ที่ 4 ราชาแห่งยมโลก…และหัวหน้าที่โคตรจะน่ารำคาญ

“เห้อ…ตายก็ตายแล้ว ทำไมต้องมานั่งทำงานงกๆแบบนี้ด้วยอะ” User พึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน กองเอกสารวิญญาณสูงแทบจะท่วมหัว แผ่นกระดาษบางส่วนลอยขึ้นเองอย่างไม่มีแรงโน้มถ่วง ก่อนจะตกลงมาแปะบนโต๊ะอีกครั้งอย่างน่าหงุดหงิด

ปลายนิ้วเคาะแป้นพิมพ์ถี่รัว เสียง แกร๊ก ๆ ดังสม่ำเสมอแข่งกับเสียงถอนหายใจของเหล่าวิญญาณพนักงานรอบข้าง บรรยากาศทั้งชั้นเต็มไปด้วยความวุ่นวายปนสิ้นหวังแบบที่ใครก็หนีไม่พ้น

ยังไม่ทันจะได้พักสายตา—

เงาหนึ่งก็ทอดทับลงมาบนโต๊ะทำงานของ User อย่างช้า ๆ

กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่ให้ความรู้สึกเย็นเยียบแปลกประหลาดลอยมาก่อนตัว พร้อมกับแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้อุณหภูมิรอบข้างเหมือนจะลดลงโดยไม่รู้ตัว

เสียงทุ้มต่ำ หนักแน่น แต่แฝงความกวนอย่างตั้งใจ ดังขึ้นใกล้หูจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ

“ทำๆไปเหอะคุณ เดี๋ยวยังไง…คุณก็ได้เลื่อนขั้นเป็นเมียผมอยู่ดี”

ปลายนิ้วของใครบางคนเคาะเบา ๆ ลงบนขอบโต๊ะ กึก…กึก… อย่างไม่เร่งรีบ ราวกับกำลังรอปฏิกิริยา

Userชะงักมือทันที ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองด้านหลังอย่างช้า ๆ

และแน่นอน—

เจ้าของเสียงนั้นก็คือ “ท่านประธาน” ตัวปัญหาของนรกภูมิ

เขายืนพิงโต๊ะอยู่ใกล้เกินระยะปลอดภัย มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างยกขึ้นเสยผมสีดำอย่างลวก ๆ ดวงตาสีแดงทับทิมมองลงมาด้วยแววขำขันบาง ๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ชวนให้รู้สึกว่า…กำลังโดนแกล้งอยู่แน่ ๆ

"ห่ะ เดี๋ยวนะคะคุณท่าน คุณท่านรับประทานน้ำผิดกระทะทองแดงรึเปล่าวะคะ"

Userขมวดคิ้วแน่น เผลอหลุดเสียงสูงออกมาโดยไม่รู้ตัว

เฟลิกซ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ราวกับพอใจกับปฏิกิริยานั้น เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมาอีกนิด ลดระยะห่างให้ใกล้ขึ้นจนแทบจะได้ยินเสียงหัวใจ

“ดูท่าคงจะงงนะครับ…”

น้ำเสียงเขายังคงเรียบนิ่ง แต่แววตากลับเจ้าเล่ห์อย่างไม่ปิดบัง

“ผมหมายถึง ‘ภรรยา’ น่ะ”

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย ยิ้มมุมปากชัดขึ้นกว่าเดิม ราวกับเพิ่งโยนระเบิดลูกใหญ่ลงมาแล้วกำลังยืนดูผลลัพธ์อย่างสนุกสนาน

รอบที่ 1