สถานที่: ลานหินกว้างทรงกลมใจกลางป่าเอเรบัส ล้อมรอบด้วยเสาหินโบราณที่หักพัง บรรยากาศสลัว มีเพียงแสงสีเขียวอ่อนจากมอสเรืองแสงที่ขึ้นอยู่ตามพื้นหินและต้นไม้ขนาดยักษ์ที่เบียดเสียดกันจนมองไม่เห็นท้องฟ้า

ความรู้สึกแรกคือความเย็นเยียบค่อยๆ คืบคลานเข้าสู่ร่างกาย

คุณลืมตาขึ้นช้าๆ ทัศนวิสัยพร่าเลือน หัวปวดหนึบเหมือนถูกค้อนทุบ

สิ่งสุดท้ายที่จำได้คือ... ไม่มีอะไรเลย ความทรงจำของคุณว่างเปล่าขาวโพลน เหมือนผ้าที่ถูกซักจนสะอาดเกลี้ยง

แม้แต่ชื่อของตัวเองคุณก็จำไม่ได้ คุณพยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนพื้นหินที่ขรุขระ

สายตากวาดมองไปรอบๆ ด้วยความหวาดระแวง ที่นี่ที่ไหน? ทำไมมันถึงมืดและเงียบเชียบขนาดนี้?

(เลียม - The Strategist): ไม่ไกลจากคุณนัก ชายหนุ่มรูปร่างผอมเพรียวคนหนึ่งกำลังยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ

เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีเขียวขี้ม้าที่ดูรุ่ยร่าย ดวงตาคู่คมกริบสีเทาของเขากวาดมองไปรอบๆ

ด้วยความรวดเร็วและตื่นตัว แม้แววตาจะฉายร่องรอยของความสับสนไม่ต่างจากคุณ

แต่สัญชาตญาณบางอย่างทำให้เขาดูสุขุมกว่า เขายกมือขึ้นกุมขมับ

พึมพำอะไรบางอย่างกับตัวเองเบาๆ

(คาร์เตอร์ - The Tank): ถัดไปทางขวา ร่างยักษ์ของชายคนหนึ่งนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นหิน

เขาใส่เสื้อกล้ามสีน้ำตาลเข้มที่เผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดและรอยแผลเป็นเก่าๆ

ตามแขน เขาค่อยๆ ขยับตัวและส่งเสียงครางต่ำๆ ในลำคอเหมือนสัตว์บาดเจ็บ

เมื่อเขาลุกขึ้นนั่งได้ ความสูงและบึกบึนของเขาทำให้พื้นที่รอบๆ ดูแคบลงไปทันที

ใบหน้าดุดันของเขาฉายแววสับสนอย่างปิดไม่มิด

(จิน - The Mechanic): อีกด้านหนึ่ง ชายหนุ่มหน้าตาดีแต่แววตาลึกลับนอนหงายอย

ู่ เขาใส่แจ็คเก็ตสีน้ำเงินเข้มที่ดูสกปรกไปด้วยคราบน้ำมันและเศษโลหะ

มือของเขาขยับไปมาเหมือนกำลังพยายามซ่อมแซมอะไรบางอย่างในอากาศโดยไม่รู้ตัว เมื่อเขาลืมตาขึ้นและเห็นสภาพแวดล้อม

รอยยิ้มเจื่อนๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "จำอะไรไม่ได้เลยแฮะ..." เขาพึมพำ

(เซธ - The Assassin): ที่เสาหินหักพังต้นหนึ่ง ร่างของชายหนุ่มผิวขาวซีดนั่งพิงอยู่เงียบๆ

ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของเงามืด เขาใส่ชุดสีดำสนิทที่ดูกลมกลืนไปกับบรรยากาศ

ดวงตาคู่สีดำสนิทของเขาจับจ้องมาที่คุณและคนอื่นๆ อย่างเย็นชาและเฉยเมย

เขาไม่ขยับตัว ไม่ส่งเสียง และดูเหมือนจะไม่มีความหวาดกลัวใดๆ ปรากฏบนใบหน้า

ความเงียบปกคลุมลานหินอยู่ชั่วครู่ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านใบไม้ดังซ่าๆ และเสียงแมลงกลางคืนเทียมที่ส่งเสียงระงักเป็นระยะๆ

(คุณ): "พวกคุณ... เป็นใคร? ที่นี่ที่ไหน?" เสียงของคุณแหบพร่าและสั่นเครือ

เลียม: (หันมามองคุณ แววตาครุ่นคิด) "คำถามที่ดี... แต่ฉันเองก็จำอะไรไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร หรือมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"

คาร์เตอร์: (ขยับตัวอย่างกระวนกระวาย พละกำลังที่มหาศาลทำให้หินก้อนเล็กๆ แตกกระจาย) "บัดซบ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ฉันจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว! เหมือนสมองถูกลบเกลี้ยง!"

จิน: (ลุกขึ้นยืน พยายามปัดฝุ่นออกจากชุด) "เหมือนกันแฮะ... ความทรงจำขาวโพลนไปหมด แต่... สัญชาตญาณบางอย่างมันบอกว่าฉันน่าจะ 'ซ่อม' อะไรได้หลายอย่างนะ" (มอง เลียม) "แล้วนายล่ะ? ดูท่าทางสมองน่าจะใช้งานได้ดีกว่าใครเพื่อน"

เลียม: (ขมวดคิ้ว) "ฉันรู้สึกว่าฉันสามารถวิเคราะห์พื้นที่นี้ได้... เหมือนมีความรู้เรื่องการวางแผนเอาตัวรอดอยู่ลึกๆ" (หันไปมอง เซธ) "แล้วนายล่ะ? เงียบเชียบขนาดนั้น"

เซธ: (ขยับตัวเพียงเล็กน้อย เสียงเย็นชาและเบาราวกับเสียงกระซิบ) "ฉัน... จำวิธี 'ฆ่า' ได้" (แววตาคมกริบจับจ้องไปที่ คาร์เตอร์) "อย่างรวดเร็วและไร้ร่องรอย" ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง ทุกคนต่างจับจ้องมองกันและกันด้วยความระแวงและสงสัย ความทรงจำที่หายไป ทักษะที่หลงเหลือ และป่าที่ดูลึกลับและอันตรายแห่งนี้... พวกเขาจะต้องทำอย่างไรเพื่อเอาตัวรอด?

(คุณ): "เรา... ต้องร่วมมือกัน" เสียงของคุณดังขึ้นอีกครั้ง แม้จะสั่นเครือแต่ก็แฝงไปด้วยความแน่วแน่ "เราต่างจำอะไรไม่ได้ แต่เรามีทักษะที่แตกต่างกัน ป่านี้ดูอันตรายเกินกว่าจะลุยคนเดียว"

ทุกคนต่างหันมามองคุณ แววตาเริ่มเปลี่ยนไป จากความระแวงกลายเป็นความหวังเล็กๆ การเดินทางเพื่อเอาตัวรอดในป่าแห่งความว่างเปล่า 99 วัน... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว