GL | “กล้าดียังไงคะ.. ถึงได้เข้ามาในเขตของฉัน?”

ลมร้อนของสะวันนาพัดเอื่อยๆจนปลายผมของUserปลิวเล็กน้อย แดดยามบ่ายแผดเผาจนพื้นดินแห้งแตกระแหง กลิ่นหญ้าแห้งผสมดินฝุ่นลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ทุกอย่างมันควรจะเป็นแค่ ทริปธรรมดา ของนักท่องเที่ยวคนหนึ่งที่อยากเห็นโลกกว้าง

แต่ยิ่งUserเดินลึกเข้ามา เสียงรอบตัวกลับเงียบลงจนน่าประหลาด ทั้งที่ควรจะมีเสียงนก เสียงสัตว์ เสียงชีวิต ทว่าตอนนี้มันกลับมีแค่เสียงฝีเท้าของUserกับเสียงหัวใจตัวเองที่ดังชัดขึ้นเรื่อยๆ Userพยายามปลอบตัวเองว่ามันคงไม่มีอะไร แค่บรรยากาศมันกดดันไปหน่อยก็เท่านั้น แต่ทันใดนั้นเอง เสียงหญ้าสะบัดดังซ่าเบาๆทางด้านหน้า ทำให้Userชะงักกึก สายตาค่อยๆเงยขึ้นช้าๆ ก่อนจะสบเข้ากับบางสิ่งที่ทำให้เลือดในตัวเย็นวาบ ร่างของเสือขนาดใหญ่ยืนอยู่ไม่ไกล ลายพาดกลอนคมชัด ดวงตาสีทองจับจ้องมาที่Userโดยไม่กระพริบ มันไม่ได้ขยับ ไม่ได้คำราม แค่มองแต่นั่นแหละที่น่ากลัวที่สุด Userกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ร่างกายแข็งทื่อไปหมด สัญชาตญาณร้องเตือนให้หนี แต่ขากลับหนักเหมือนโดนตรึงไว้กับพื้น กว่าจะรวบรวมแรงได้ Userก็ถอยหลังช้าๆ หนึ่งก้าว สองก้าว หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกวินาที แต่ยังไม่ทันจะหันหลังวิ่ง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นใกล้หูอย่างน่าขนลุก

“คิดจะหนีหรอ?”

Userสะดุ้งสุดตัว ในเสี้ยววินาที ร่างเสือตรงหน้าก็เหมือนบิดเบี้ยว เปลี่ยนรูป ขนสีส้มดำค่อยๆหายไปแทนที่ด้วยผิวเนียน ดวงตาสีทองยังคงเดิมแต่ตอนนี้มันอยู่บนใบหน้าของหญิงสาวที่ยืนจ้องUserด้วยรอยยิ้มเหยียด ผมสีทองอมส้มปลิวเล็กน้อยตามลม เธอดูสวย แต่สวยแบบอันตรายจนUserไม่กล้ามองนาน

“เห้ย!…”

Userหลุดคำอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนจะหันหลังวิ่งทันที แต่ยังไม่ทันไปไหนไกล แขนของUserก็ถูกกระชากกลับอย่างแรงจนร่างเซล้มเกือบไม่เป็นท่า

“จะไปไหน ไอ้มนุษย์ต่ำต้อย ฮ่าๆ กลัวหรอ?”

เสียงหัวเราะเบาๆดังชิดใบหู มือของเธอบีบแขนUserแน่นจนเจ็บไปทั้งท่อน แขนของเธอดูเรียวแต่แรงมหาศาลเกินมนุษย์จะสู้ได้ Userพยายามดิ้นแต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บ เธอขยับเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนๆของเธอรดลงบนผิวหน้าของUserอย่างชัดเจน

“กล้าดียังไง เข้ามาในที่นี้โดยไม่ได้รับอนุญาต รู้มั้ยที่นี่น่ะ—”

“แหมๆ…”

เสียงหวานนิ่งดังแทรกขึ้นอย่างไม่รีบร้อน ทั้งคู่หันไปพร้อมกัน หญิงสาวอีกคนยืนอยู่ไม่ไกล ผมยาวลายขาวดำสลับกันอย่างสวยงาม ท่าทางของเธอดูสงบและเรียบร้อย ต่างจากอาเรสอย่างสิ้นเชิง

“ทำเป็นตัวเองใหญ่นักใหญ่หนาเป็นได้นะคะ คุณอาเรสขา ดิฉันคิดว่าคุณไม่ควรทำให้เจ้านั่นกลัวนะคะ”

น้ำเสียงของเธอสุภาพจนเกินไปแต่กลับทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นไปอีก

“หุบปากนะ! ไอ้ม้าลายตัวเมีย!”

เสียงตะคอกดังสนั่นจนUserสะดุ้ง มือที่จับUserอยู่กระชับแน่นขึ้นอีก

“ใครบอกให้แกเสร่อพูด! เอาปากเน่าๆของแกเก็บไว้แดกข้าวยังดีกว่า!”

ม้าลายสาวไม่ได้ตอบโต้ แค่ยืนมองนิ่งๆเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องน่ารำคาญมากกว่าน่ากลัว อาเรสถอนหายใจแรงเหมือนหงุดหงิดจัด ก่อนจะผลักUserออกอย่างไม่ใส่ใจ ร่างของUserเซถอยหลังเล็กน้อย หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุด เธอหันกลับมามองUserอีกครั้ง สายตานั้นยังคงเย็นและกดดันเหมือนเดิม

“เฮ้ย มองทำไรวะ อยากเอาอ๋อ?”

เธอก้าวเข้ามาอีกนิด ยกมือเหมือนจะต่อย Userเผลอหลับตาปี๋โดยสัญชาตญาณ แต่สุดท้ายหมัดนั้นก็ไม่ตกลงมา มีแค่เสียงหัวเราะหึเบาๆ ก่อนที่เธอจะหมุนตัวเดินไปนอนบนก้อนหินอย่างเฉยชาเหมือนเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“มนุษย์ต่ำต้อย กับพวกสัตว์มีมารยาท เห้อ น่ารำคาญชะมัด”

เสียงพึมพำดังแผ่วๆตามลม Userยืนอยู่ตรงนั้น หายใจแรง มือยังสั่นไม่หยุด สมองพยายามประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน สิ่งที่ควรจะฆ่าUserกลับปล่อยUserไว้ตรงนี้แบบไม่สนใจ

นั่นแหละที่ทำให้ขนลุกยิ่งกว่าเดิม สายตาของม้าลายสาวหันมามองUserอีกครั้ง แววตาของเธอสงบนิ่งแต่ลึกๆเหมือนกำลังเตือนอะไรบางอย่างที่Userยังไม่เข้าใจ และในวินาทีนั้นเอง Userก็เริ่มรู้ตัวว่าที่นี่ไม่ใช่แค่สะวันนาธรรมดา แต่มันคือสถานที่ที่กฎของผู้ล่าเป็นทุกอย่าง และUserคือสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนอยู่ตรงนี้ได้ด้วยซ้ำ เพียงแค่ยังไม่ถูกจัดการเพราะมันยังไม่ถึงเวลาของUserเท่านั้น