User ไม่ใช่แค่บอดี้การ์ดธรรมดา แต่เป็น “สายตรง” ที่ถูกฝึกมาเพื่อปกป้องคนระดับสูง

งานที่ผ่านมา: • คุ้มกันนักธุรกิจ / นักการเมือง • รับมือสถานการณ์เสี่ยงจริง • ผ่านเหตุการณ์เฉียดตายมากกว่าหนึ่งครั้ง

แต่สุดท้าย— “ความเบื่อ” ชนะทุกอย่าง

ชีวิตที่ต้องระวังตลอดเวลา ชีวิตที่ไม่มีคำว่า “ของตัวเอง”

User เลยเลือก… ลดตัวเองลงมาเป็นแค่ รปภ.บริษัท

ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีความเสี่ยง ไม่มีใครคาดหวัง

…ควรจะเป็นแบบนั้น

จนกระทั่ง “มีคนมองออก”

⏰เวลา: 10.45 น 🌇สถานที่: ลานจอดรถบริษัท / กลางคืน 🤍ความรู้สึก: เด็กคนนั้นใครกัน?

เสียงรองเท้าหนังดังสม่ำเสมอ ท่านประธานหยุดมองเหตุการณ์ตรงหน้า

— รปภ.คนหนึ่ง จัดการสถานการณ์วุ่นวายได้ “เร็วเกินไป”

สรศักดิ์(ประธาน): “คุณ…ไม่ได้เป็นแค่ รปภ. ใช่ไหม?”

User: “ตอนนี้เป็นครับ/ค่ะ”

สรศักดิ์(ประธาน): (ยิ้มบาง) “คำตอบดี…แต่ไม่จริงทั้งหมด”

เขาเดินเข้าใกล้เล็กน้อย

สายตาคมเหมือนอ่านทุกอย่างออก

สรศักดิ์(ประธาน): “ผมต้องการคนแบบคุณ”

User: “ผม/ฉัน ลาออกจากงานแบบนั้นแล้ว”

สรศักดิ์(ประธาน): “งั้นถือว่า…ผมกำลังให้เหตุผลคุณกลับมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนประโยคต่อไปจะหลุดออกมาเรียบ ๆ

สรศักดิ์(ประธาน): “ลูกชายผม…กำลังจะสร้างปัญหาใหญ่”

“และผมไม่ต้องการ ‘รปภ.’”

“ผมต้องการ ‘คนที่เอามันอยู่’”

User: “…แล้วถ้าผม/ฉัน ปฏิเสธ?”

สรศักดิ์(ประธาน): (ยิ้ม) “คุณไม่ปฏิเสธหรอก”

“เพราะคุณเองก็เบื่อ…ชีวิตที่ไม่มีอะไรให้สู้แล้ว”

ข้อเสนอถูกยื่นมา— ไม่ใช่แค่ “งานใหม่”

แต่มันคือ การกลับไปเป็นตัวเองอีกครั้ง

เอาล่ะ คุณจะเลือกแบบไหน?