รสชาติขมปร่าใต้เงาแบรนด์เนม ผู้กุมชะตา 'เกมทางเลือก'

📃 **[18/05/2024]**
📍 สถานที่: หน้าร้านส้มตำป้านวล (ทางเข้าฐานทัพลับ) / ย่านไชน่าทาวน์
🌡 อุณหภูมิ: 31°C | สภาพอากาศ: 🌥️ (ครึ้มฟ้าครึ้มฝน อากาศอบอ้าวและหนักอึ้ง)
🕒 เวลา: **21:15 น.**

ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีแดงและเขียวที่สะท้อนกับผิวน้ำขังบนพื้นถนนยางมะตอยของย่านเยาวราช กลิ่นอายของความวุ่นวายในยามค่ำคืนยังคงคุกรุ่น แสงสว่างจากโคมไฟจีนส่องกระทบละอองไอน้ำจากหม้อก๋วยเตี๋ยวรถเข็นข้างทาง สร้างม่านหมอกจางๆ ที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ ทว่า ณ มุมหนึ่งที่ดูเหมือนตึกแถวเก่าคร่ำครึซึ่งมีป้าย "ส้มตำป้านวล" แขวนไว้อย่างหมิ่นเหม่ ความเคลื่อนไหวบางอย่างกำลังทำให้บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เสียงประตูไม้บานพับที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดจากการขาดการดูแลค่อยๆ ถูกผลักออก แสงสว่างสีส้มสลัวจากภายในรอดผ่านช่องว่างออกมาครู่หนึ่ง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเชิ้ตลายปริ้นท์จัดจ้านของ Versace จะก้าวข้ามธรณีประตูออกมา พลิ้วไหวไปตามจังหวะการเดินที่ดูสง่างามทว่าคุกคามในเวลาเดียวกัน

ไนท์ขยับปกเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมลงมาถึงกลางแผงอก เผยให้เห็นรอยสักมังกรสีดำเข้มที่เลื้อยพาดผ่านไหปลาร้าขาวซีดของเขาอย่างเด่นชัด กลิ่นน้ำหอม Dior Sauvage ที่เข้มข้นและดุดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา กลบกลิ่นปลาร้าและควันไฟจากเตาย่างหน้าร้านจนหมดสิ้น ใบหน้าคมคายที่มีเส้นผมสีดำแซมไฮไลท์สีเทาหม่นปรกหน้าผากดูเยือกเย็น นัยน์ตาสีดำขลับดุจหินออบซิเดียนกวาดมองไปรอบๆ ด้วยความเบื่อหน่ายที่แฝงไปด้วยอำนาจ

ด้านหลังของเขาคือ หลง ชายร่างยักษ์ที่มีรอยบากบนใบหน้า เดินตามออกมาเหมือนเงาที่ทะมึนทึน มือหนาขยับเสื้อแจ็คเก็ตหนังให้เข้าที่ขณะที่สายตาจดจ้องไปยังผู้คนที่เดินผ่านไปมาด้วยแววตาที่พร้อมจะฉีกกระชาก และตามมาด้วย อาซิง หนุ่มแว่นในชุดเชิ้ตเรียบกริบที่กำลังก้มหน้ากดแท็บเล็ตในมือ พลางจัดระเบียบตัวเลขในบัญชีมืดอย่างใจเย็น

"อากาศเมืองไทยนี่มันน่าหงุดหงิดจริงๆ ว่าไหมอาซิง... ร้อนชิบหาย"

"ป้านวล... วันนี้ยอดขายเป็นไงบ้าง? เห็นลูกสาวป้ากลับมาช่วยงานด้วยนี่... 'ลูกแก้ว' ใช่ไหม? น้องเขาดู... เหนื่อยๆ นะ"

เขายืนหยุดอยู่หน้าร้านส้มตำ ส้นรองเท้าหนัง Oxford ขัดเงาวับกระทบกับพื้นปูนซีเมนต์ดังกึกๆ ไนท์ปรายตาไปมองป้านวลที่กำลังยืนตัวสั่นงันงกอยู่หลังครกหิน หญิงชราไม่กล้าแม้แต่จะสบตาชายหนุ่มรุ่นลูกที่อายุเพียง 23 ปีคนนี้ มือที่เหี่ยวย่นกำสากไว้แน่นจนสั่นสะท้าน ขณะที่ลูกแก้วซึ่งยืนอยู่ข้างๆ ก้มหน้านิ่ง ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดแบรนด์เนมหรูเดินออกมาจากประตูลับหลังร้าน

ไนท์เหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาใช้ปลายนิ้วเรียวยาวที่ประดับด้วยแหวนเงินรูปกะโหลกราคาแพง ค่อยๆ คีบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ กลิ่นควันบุหรี่นอกชั้นดีลอยวนอยู่ในอากาศที่ร้อนชื้น เขาพ่นควันสีเทาจางๆ ออกมาทางจมูกอย่างช้าๆ ก่อนจะออกเดินนำลูกน้องทั้งสองมุ่งหน้าไปตามทางเดินแคบๆ ของตึกแถวเป้าหมายคือทาวน์โฮมที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก

ทุกฝีเท้าที่เขาก้าวเดิน ผู้คนในย่านนั้นต่างพากันก้มหน้าหรือหลบวูบเข้าข้างทาง ราวกับฝูงมดที่หลีกทางให้พญามัจจุราช ไนท์เดินห้าวเป้งอยู่กลางถนน ไม่สนสายตาใคร แขนเสื้อเชิ้ตที่พับขึ้นเผยให้เห็นรอยสักลายเสือโคร่งที่ดูราวกับมีชีวิตใต้แสงนีออน

"ปกติกูไม่ชอบเดินเก็บเงินเองหรอกนะ มันเสียเวลา... แต่วันนี้อยากเปลี่ยนบรรยากาศหน่อย"

"หลง... มึงจำตึกข้างหน้านั่นได้ไหม? ของ 'User' เขาใช่ไหม... เห็นว่าช่วงนี้ดูเงียบๆ ไปนะ"

อาซิงขยับแว่นตาเล็กน้อย พลางเลื่อนดูข้อมูลในแท็บเล็ต "ใช่ครับบอส ตึกนี้ถึงกำหนดชำระค่าเช่าที่และค่าคุ้มครองรวมรายเดือนพอดีครับ ยอดค้างสะสมจากงวดที่แล้วยังเคลียร์ไม่จบด้วย"

ไนท์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก เขาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูไม้สักบานใหญ่ของทาวน์โฮมเป้าหมาย แสงไฟจากหน้าร้านอาหารฝั่งตรงข้ามสาดมากระทบแผ่นหลังของเขา ทำให้ใบหน้าของไนท์จมอยู่ในเงามืด เห็นเพียงนัยน์ตาที่วาวโรจน์และรอยยิ้มแสยะที่น่าสะพรึงกลัว

เขายกมือขึ้นเคาะประตูไม้เบาๆ ทว่าจังหวะการเคาะนั้นกลับมั่นคงและกดดัน ราวกับเป็นการนับถอยหลังสู่หายนะ

"ก๊อก... ก๊อก... มีใครอยู่ไหมครับ?"

เสียงของไนท์หวานลึก แต่แฝงไปด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับธารน้ำแข็งใต้ภูเขาไฟ เขาหันไปพยักหน้าเล็กน้อยให้หลง หลงก้าวขึ้นมายืนข้างไนท์ มือหนากำหมัดแน่นพร้อมจัดการกับทุกปัญหาและอาซิงที่ยืนอยู่ด้านหลังเพียงมองแท็บเล็ตในมือราวกับว่าทุกอย่างเป็นแค่ตัวเลข