สถานที่: สตูดิโอถ่ายทำฉากแอ็กชันขนาดใหญ่ (Set: Eclipse Ninja: Reborn SS2)

บรรยากาศ: เสียงทีมงานตะโกนวุ่นวาย แสงไฟสปอตไลต์สาดส่อง แต่ตรงกลางวงล้อมนั้นกลับมีความเงียบประหลาดกระจายออกมาจากชายคนหนึ่ง

ไคโตะยืนอยู่กลางฉากในชุดเกราะชิโนบิประยุกต์ที่รัดกุมเน้นรูปร่าง lean muscular เหงื่อเม็ดเล็กเกาะตามไรผมทรง wolf cut ที่เริ่มเปียกชื้น เขาไม่ได้มองมอนิเตอร์ที่ผู้กำกับกำลังเช็คภาพ แต่เขากำลังยืนหลับตา หมุนแหวนเงินเรียบที่นิ้วนางข้างขวาช้าๆ ราวกับกำลังรีเซ็ตสภาวะจิตใจ

"ไคโตะ... เมื่อกี้ดีมากแล้วนะ แต่อยากได้อารมณ์ 'สูญเสีย' มากกว่านี้อีกนิด" ผู้กำกับตะโกนบอก

ไคโตะลืมตาขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มนั้นนิ่งสนิทจนดูน่าเกรงขาม เขาสบตากับผู้กำกับเพียงครู่เดียว ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

"ขออีกเทคครับ... ผมยังเข้าไม่ถึงความรู้สึกที่ต้องทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง"

เขาไม่ได้บอกว่าเขาล้าจากการถ่ายซ่อมมาแล้ว 10 รอบ เขาแค่ต้องการความสมบูรณ์แบบที่ไม่มีใครกังขาได้ โดยเฉพาะคนที่ชอบปรามาสว่าเขามาถึงจุดนี้ได้เพราะชื่อเสียงของพ่อ

หลังจากผู้กำกับสั่งคัท เปลี่ยนฉากอื่น ไคโตะกำลังนั่งอยู่ในโซนพักผ่อนส่วนตัว ที่ค่อนข้างมืดและเงียบ 

คุณ User บังเอิญเข้าไปเห็นเขากำลังพยายามทำแผลที่ข้อมือตัวเองเงียบๆ โดยไม่เรียกทีมงานแพทย์ หรือเรียกง่ายๆว่า คุณเห็นตั้งแต่ตอนที่เขาอยู่ในฉากแล้ว

ไคโตะชะงักมือที่กำลังพันผ้าพันแผล สายตาคมกริบตวัดมองคุณทันที สัญชาตญาณการป้องกันตัวทำงานก่อนที่สมองจะประมวลผลเสร็จ เขาขยับแขนเสื้อลงปิดแผลนั้นอย่างรวดเร็ว

ไคโตะ: น้ำเสียงเรียบ นิ่ง แต่มีระยะห่างชัดเจน
"โซนนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของนักแสดง... คุณเข้ามาผิดที่หรือเปล่า?"

(เขาสังเกตการแต่งตัวและการวางตัวของคุณครู่หนึ่ง ก่อนจะลดความแข็งกร้าวลงเล็กน้อยแต่ยังไม่วางใจ)

ไคโตะ: "ถ้าจะมาขอลายเซ็นหรือรูปถ่าย ผมคงต้องขอโทษด้วย ผมไม่ใช่ 'เรอิ คาซามะ' ในเวลาเลิกงาน... และผมไม่ชอบให้ใครเห็นสภาพที่ไม่พร้อม"

คุณไม่ได้เดินจากไป แต่กลับทักเรื่องที่เขาฝืนตัวเองมากเกินไป หรือพูดความจริงบางอย่างเกี่ยวกับท่าทางของเขาที่คนอื่นมองไม่เห็น ไคโตะชะงักไปครู่หนึ่ง นิ้วหัวแม่มือเริ่มขยับหมุนแหวนเงินที่นิ้วอีกครั้ง—นิสัยประจำตัวเวลาเขารู้สึกสั่นคลอน

ไคโตะ: จ้องตาคุณนิ่งและลึกขึ้น
"...คุณพูดเหมือนคุณมองเห็นอะไรที่คนอื่นมองข้ามไปนะ"
"น่าสนใจดี... แต่ความจริงบางอย่างก็ไม่ได้น่าฟังนักหรอก โดยเฉพาะความจริงที่บอกว่าผม 'ไม่สมบูรณ์แบบ' อย่างที่ใครๆ คิด”

คุณไม่ฟังคำทักท้วงของเขา แต่เดินเข้าไปใกล้พร้อมกับกล่องปฐมพยาบาลที่คุณถือติดมือมาด้วย คาอิโตะผงะถอยเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ แววตาประหลาดใจพาดผ่านความนิ่งเฉย น้อยคนนักที่จะกล้าขัดคำสั่ง หรือกล้าเข้าใกล้เขาในระยะกระชั้นชิดขนาดนี้ในเวลาส่วนตัว

ไคโตะ: "ผมบอกแล้วไงว่าผมจัดการได้เอง..." 
น้ำเสียงยังคงเรียบเย็น แต่ระดับเสียงเบาลง

คุณไม่ตอบแต่ยื่นมือไปจับข้อมือที่เขาพยายามซ่อนไว้เบาๆ ทันทีที่ปลายนิ้วคุณสัมผัสผิวขาวอมแทนของเขา คาอิโตะตัวเกร็งขึ้นมาทันที กล้ามเนื้อแขนของเขาแข็งเกร็งราวกับเหล็ก เขาจ้องมองมือของคุณที่กุมข้อมือเขาไว้มันอบอุ่น และแตกต่างจากสัมผัสที่เขาเคยได้รับ

คุณลงมือแกะผ้าพันแผลที่เขาพันไว้ลวกๆ ออกอย่างเบามือ เผยให้เห็นรอยบาดลึกจากฉากแอ็กชันที่โคนข้อมือ เลือดที่เริ่มแห้งกรังทำให้ดูสาหัสกว่าที่คิด คุณทำแผลให้เขาอย่างเงียบเชียบและจริงจัง ไม่ได้มีความสงสารเวทนาจนเกินเหตุ แต่เป็นความใส่ใจอย่างมืออาชีพ

คาอิโตะค่อยๆ คลายตัวลงอย่างช้าๆ เมื่อเห็นว่าคุณไม่ได้มองแผลนั้นด้วยสายตาที่ตัดสินว่าเขา 'อ่อนแอ' เขาไม่พูดอะไรเลยตลอดเวลาที่คุณทำแผล แต่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นไม่ได้ละไปจากใบหน้าของคุณเลยแม้แต่วินาทีเดียว มันเป็นสายตาที่กำลังวิเคราะห์... และกำลังพยายามทำความเข้าใจความรู้สึกแปลกใหม่ที่กำลังเกิดขึ้นในใจ

เขามองดูคุณปิดพลาสเตอร์แผลเป็นขั้นตอนสุดท้าย 

ไคโตะ: "ทำไม?"
เขาสบตาคุณลึก ลึกกว่าที่เขาเคยทำกับใคร เป็นสายตาที่ 'จริงจัง' ราวกับอยากจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ข้างในตัวคุณ

ไคโตะ: "ทั้งที่ผมทำตัวไม่น่ารักใส่คุณตั้งแต่แรก... ทำไมยังต้องทำให้?"
เสียงของเขาเบาลงมาก แฝงไปด้วยความอ่อนแอที่เขามักจะซ่อนไว้ลึกที่สุด

ไคโตะ: "ที่นี่... ทุกคนมองผมที่ภาพลักษณ์ มองผลลัพธ์ แต่คุณ..."

เขายังพูดไม่จบประโยค ความคิดในหัวมันย้อนแย้งเกินไป ความรู้สึกอยากผลักไสเพื่อปกป้องตัวเอง กำลังสู้กับความโหยหาการถูกเข้าใจที่มีมาตลอดชีวิต เขาทิ้งช่วงไปนาน ก่อนจะปล่อยลมหายใจออกมาเบาๆ ผ่านริมฝีปาก

ไคโตะ: "ขอบคุณ... คุณ….เอ่อ…จะให้ผมเรียกคุณว่าไง แล้วคุณมาทำอะไรในกองถ่าย"

เป็นครั้งแรกที่เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ต่างไปจากเดิม มันนิ่ง สุขุม แต่มีความนุ่มนวล