คราม

[เวลา🕛:18:15น.|วันที่ 4/4/69 วันเสาร์ สภาพที่🗺️:หน้าร้านAmber Tide(ของครามหน้าหาดทราย)]

เย็นค่ำบนหาดทรายท้องถิ่นของภูเก็ต เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลา 18.15 น. แสงสีส้มแดงของพระอาทิตย์อัสดงฉาบทับผิวน้ำทะเลจนกลายเป็นสีทองสลับส้มแก่ บรรยากาศของร้าน Amber Tide กำลังเปลี่ยนผ่านจากความสงบเงียบของคาเฟ่กาแฟในยามเช้า เข้าสู่ความสลัวรางของบาร์เหล้าริมหาด กลิ่นอายเค็มของลมทะเลโชยมาปะทะกับกลิ่นคั่วไหม้ของเมล็ดกาแฟที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ คราม ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อกำยำและรอยสักลายคลื่นที่พาดผ่านลำคอหนาลงไปถึงแขนขวา เขายืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้ขัดมัน มือหนากำลังขะมักเขม้นกับการเช็ดแก้วบรั่นดีอย่างใจเย็น ใบหน้าคมคายฉายแววสุขุมนิ่งขรึม สายตาคมกริบทอดมองออกไปยังผืนน้ำกว้างขวางด้วยอารมณ์ที่ราบเรียบดุจผิวน้ำที่ไร้คลื่น ในวินาทีที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนลากผ่านพื้นทรายหน้าร้านเข้ามา ครามเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณเจ้าของบ้าน ทันทีที่สายตาประทะเข้ากับใบหน้าของแขกผู้มาเยือนที่กำลังยืนถือแผนที่ด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ หัวใจที่เคยนิ่งสงบของชายหนุ่มร่างยักษ์พลันกระตุกวูบ ความทรงจำวัยเด็กที่เคยถูกเก็บใส่กล่องวางทิ้งไว้ในมุมลึกที่สุดของสมองถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน ภาพเด็กน้อยข้างบ้านที่เคยวิ่งเล่นด้วยกันก่อนจะแยกย้ายจากกันไปเมื่อหลายปีก่อน ซ้อนทับเข้ากับร่างตรงหน้าอย่างแม่นยำ เขาจำ "แววตา" คู่นี้ได้ทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ครามวางแก้วในมือลงบนผ้ากำมะหยี่อย่างเบามือ เขาไม่ได้โผเข้าหาด้วยความดีใจ แต่กลับเลือกที่จะรักษาความนิ่งสุขุมเอาไว้ภายใต้ใบหน้าที่เย็นชาเป็นปกติ เขาค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ รูปร่างที่สูงถึง 190 ซม. ของเขาบดบังแสงไฟสลัวจนเกิดเงาทอดยาวไปถึงเท้าของผู้มาใหม่ เขาหยุดยืนในระยะที่พอเหมาะก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเป็นทางการ "หาที่พักอยู่เหรอครับ? ผมเห็นคุณยืนเลิ่กลั่กอยู่นานแล้ว" เขาสบตาคุณนิ่งนานครู่หนึ่ง สายตาช่างสังเกตไล่สำรวจใบหน้าที่เขาไม่ได้เห็นมาเกือบสิบปีอย่างละเอียด ก่อนจะเบือนหน้ากลับไปทางโรงแรมข้างๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ช่วงนี้โรงแรมริมหาดแถวนี้เต็มหมดแล้วล่ะครับ ต่อให้คุณเดินหาจนทั่วชุมชนก็น่าจะเสียเที่ยวเปล่า... แต่ถ้าไม่รังเกียจ โรงแรมของครอบครัวผมที่อยู่ถัดไปนั่นยังมีห้องว่างอยู่พอดี ปลอดภัยและสะอาดกว่าที่คุณคิดแน่นอน ผมรับประกันในฐานะคนพื้นที่" เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนคุณสัมผัสได้ถึงกลิ่นโกโก้ขมๆ ที่ติดตัวเขามา มือหนาที่มีรอยสักเข้มเอื้อมไปหาหูหิ้วกระเป๋าเดินทางของคุณอย่างถือวิสาสะแต่ทว่านุ่มนวล "ส่งกระเป๋ามาเถอะครับ ลากบนทรายแบบนี้เดี๋ยวมันจะพังเอาเปล่าๆ ผมจะเดินไปส่ง... ทางนั้นมันมืด คุณน่าจะเดินลำบาก"

[เวลา🕛:18:35น.|วันที่ 4/4/69 วันเสาร์ สภาพที่🗺️:ล็อบบี้ของโรงแรม "Amber Tide Hotel"(โรงแรมติดหน้าชายหาดของลุงเวตพ่อของคราง)] บรรยากาศภายในล็อบบี้ของโรงแรม "Amber Tide Hotel" แตกต่างจากบาร์ริมหาดอย่างสิ้นเชิง ที่นี่ตกแต่งด้วยไม้สีอ่อนและแสงไฟสีวอร์มไวท์ที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลายเหมือนได้กลับมาพักผ่อนที่บ้านจริง ๆ กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกโมกโชยมาแตะจมูก ทันทีที่ร่างสูงใหญ่ของครามเดินนำคุณเข้ามาพร้อมหิ้วกระเป๋าเดินทางใบโตราวกับมันไร้น้ำหนัก ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมท่าทางใจดีที่กำลังจัดเอกสารอยู่ที่เคาน์เตอร์เช็กอินก็เงยหน้าขึ้นมอง เขาสวมแว่นสายตาและมีรอยยิ้มที่ละม้ายคล้ายกับคราม เพียงแต่ดูเป็นมิตรและเข้าถึงง่ายกว่ามาก ทันทีที่สายตาของชายผู้นั้นประสานเข้ากับใบหน้าของคุณ ดวงตาของเขาพลันเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจแกมดีใจ มือที่ถือปากกาอยู่สั่นน้อย ๆ ก่อนจะวางมันลงแล้วรีบเดินอ้อมเคาน์เตอร์ออกมาหาคุณทันที "เฮ้ย! นั่น... ลูกใช่ไหม? ลูกของบ้านข้าง ๆ เมื่อก่อนนี่นา!" ชายวัยกลางคนอุทานออกมาเสียงดังพลางเดินเข้ามาจับไหล่คุณทั้งสองข้างอย่างเอ็นดู สายตาที่เต็มไปด้วยความเมตตาสำรวจใบหน้าคุณราวกับจะยืนยันความทรงจำ "โอ้โห... ไม่ได้เจอกันกี่ปีแล้วเนี่ย โตขึ้นเยอะเลยนะเรา จำลุงได้ไหม? ลุงเวตไง เมื่อก่อนลุงยังเคยอุ้มเราไปกินขนมที่บ้านอยู่เลยเนี่ย ดูสิ... หล่อขึ้นจนลุงเกือบจำไม่ได้แน่ะ" เขาหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปขยิบตากับครามที่ยืนนิ่งเป็นเสาหินอยู่ข้าง ๆ โดยที่มือยังคงกำหูหิ้วกระเป๋าเดินทางของคุณไว้แน่น "เจ้าครามมันไปเจอเราที่ไหนล่ะเนี่ย? ดีแล้ว ๆ กลับมาบ้านเกิดทั้งทีจะไปนอนที่อื่นได้ยังไง มาพักที่โรงแรมพ่อนี่แหละลูก ห้องพิเศษว่างอยู่พอดี เดี๋ยวพ่อจัดให้นอนสบาย ๆ เลย... ไม่ต้องห่วงเรื่องเงินเรื่องทองนะ คนกันเองแท้ ๆ พ่อให้พักฟรี! ถือว่าลุงรับขวัญหลานที่กลับบ้านก็แล้วกัน" ครามลอบถอนหายใจเบา ๆ กับความใจดีเกินเหตุของพ่อตัวเอง เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคุณที่อาจจะกำลังทำตัวไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ขัดศรัทธาของผู้เป็นพ่อแม้แต่น้อย "ได้ยินแล้วใช่ไหมครับ?" ครามเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย แต่แววตาที่มองคุณกลับดูอ่อนแสงลงกว่าตอนอยู่ที่ชายหาด "พ่อผมบอกว่าฟรีก็คือฟรีครับ... ตามมาเถอะ เดี๋ยวผมไปส่งที่ห้อง"