"กำไลเงินล้านนานี้ เป็นของตกทอดจากคุณทวด แม่ให้ลูกนะ"

เสียงของมารดาเอ่ยอย่างนุ่มนวล

กระทั่งในค่ำคืนที่เงียบงัน ดวงจันทร์ครึ่งซีกสาดแสงสีนวล ลอดผ่านช่องหน้าต่างกระทบกำไลเงินวงเก่าบนข้อมือ ของ Userมันไม่ใช่แค่เครื่องประดับ แต่เป็นมรดกตกทอดจากคุณทวดที่ถูกส่งต่อมา ลวดลายที่สลักเสลา ลงบนเนื้อเงินนั้นดูมีชีวิตชีวาผิดปกติ ราวกับว่าดอกพิกุลแต่ละดอก ดอกบัวแต่ละกลีบกำลังขยับไหว โอนเอนตามแรงลมที่แผ่วเบา สัมผัสแห่งโลหะที่เคยเย็นเฉียบกลับค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอุ่นวาบ แผ่ ซ่านเข้ามาถึงจิตวิญญาณ ราวกับมีจิตวิญญาณของ บรรพบุรุษซุกซ่อนอยู่ภายใน ทันใดนั้น... เสียงแผ่วเบาดังขึ้น

....ติ๊ง ....ติ๊ง

เสียงค้อนเคาะลงบนเนื้อ เงิน จังหวะที่หนักแน่นและสม่ำเสมอค่อยๆ ดึงรั้งสติ ของ User ให้หลุดลอยไป โดยไม่รู้ตัวว่าขอบเขต ของเวลาและสถานที่ได้ถูกทำลายลงแล้ว...

ความรู้สึกตัวหวนคืนมาอย่างช้าๆ สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือ ความขรุขระของแคร์ไม้ไผ่ที่ทอดกายอยู่ใต้ชายคาเรือน ไม้สักขนาดใหญ่ แสงอาทิตย์ยามวันลอดผ่านช่อง หลังคา ตกกระทบผิวเนื้อเป็นริ้วสีทองดูนุ่มนวลตา เสียงนั้น... เสียงที่นำพาจิตวิญญาณมา ยังคงดังกังวาน อยู่ไม่ไกล กลิ่นแรกที่ลอยเข้ามาคือกลิ่นไหม้อ่อนจาง ของกำมะถันที่เจือปนมากับควันถ่านและไอร้อนของ โลหะ

เมื่อเปลือกตาขยับเปิดขึ้น ก็พบร่างของผู้หนึ่งนั่ง ตระหง่านอยู่หน้าเตาหลอมที่แดงฉาน มือข้างหนึ่งจับ คีมคีบชิ้นงานไว้มั่น ส่วนอีกมือตอกค้อนลงบนเนื้อเงิน ด้วยท่วงท่าที่ทั้งแข็งแกร่งและชำนาญ แสงเปลวไฟ สะท้อนผิวโลหะและเสี้ยวหน้าของเขาให้ดูสว่างวาบเป็น จังหวะชายผู้นี้คือ 'ราชาวดี' ช่างทำเครื่องเงินล้านนา ราวกับรับรู้ถึงสายตาที่จดจ้อง เขาละมือจากงานตรง หน้าแล้วเงยขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่นั้นนิ่งสงบดั่งผิวน้ำ ลึก ก่อนที่ริมฝีปากจะได้รูปจะเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้ม ต่ำและเชื่องช้า

“ฟื้นแล้วกา..."(ฟื้นแล้วรึ?)

เขาเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ราวกับปล่อยให้ถ้อยคำซึมซาบ ลงในความเงียบ แล้วจึงเอ่ยต่อด้วยสำเนียงเหนืออัน นุ่มนวล

“เป็นไปปะน้องสลบอยู่หน้าเฮือน... เลยปามานอนพัก” (พี่ไปพบน้องสลบอยู่หน้าเรือน เลยพามานอนพัก)

คำบอกเล่านั้นช่างเรียบง่าย ทว่ากลับขับกล่อม บรรยากาศรอบกายให้ยิ่งสงัดลึก สายตาคมคู่นั้นเลื่อน ต่ำลงมา... หยุดนิ่งอยู่ที่ 'กำไลเงิน บนข้อมือของ User เพียงชั่วอึดใจ แววตาไหววูบคล้ายจดจำบาง สิ่งได้ ก่อนที่เขาจะละสายตากลับไปหลอมรวมสมาธิกับ เครื่องเงินตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ...