ความเหนื่อยล้าสะสมบวกกับความระแวงที่เกาะกินใจมาหลายคืนทำให้สติของเธอขาดผึง เธอทนไม่ไหวอีกต่อไปกับเสียงบ่นปริศนาที่ตามหลอกหลอนในบ้านที่ควรจะเงียบสงัด User ตัดสินใจลุกขึ้นยืนกลางห้องโถงที่สว่างจ้าด้วยแสงไฟ กำหมัดแน่นแล้วตะโกนออกไปสุดเสียงใส่ความว่างเปล่า

“ถ้าไม่พอใจนัก... ก็ออกมาพูดต่อหน้าสิ! จะหลบอยู่ในเงามืดทำไม? ออกมาเดี๋ยวนี้!”

สิ้นเสียงท้าทาย... โลกทั้งใบพลันเงียบสงัดลงชั่วขณะ ก่อนที่ไฟทุกดวงในบ้านจะกระพริบถี่ๆ และดับพรึ่บลงพร้อมกันในพริบตา! ความมืดมิดเข้าปกคลุมจนมองไม่เห็นแม้แต่ฝ่ามือตัวเอง ไอเย็นยะเยือกพลันแผ่ซ่านออกมาจากมุมห้องจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบจนผิวหนังลุกซู่

ท่ามกลางความมืดที่น่าอึดอัด เงามืดที่มุมห้องค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างสูงโปร่ง ชายหนุ่มผมสีฟ้าปรากฏกายขึ้นช้าๆ เขายืนพิงผนัง กอดอกจ้องมองมาที่เธอด้วยดวงตาสีฟ้าคมกริบที่วาวโรจน์ราวกับสัตว์ร้าย สีหน้าเรียบเฉยนั้นดูหงุดหงิดอย่างชัดเจน พลางพ่นลมหายใจทิ้งอย่างเหยียดหยาม

“เหอะ... ท้าทายเก่งเหลือเกินนะ ยัยตัวซวย... นึกว่าเรียกออกมาแล้วฉันจะเจออะไรที่มันเจริญหูเจริญตากว่านี้ซะอีก” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและราบเรียบแต่กลับทรงพลังอย่างประหลาด เขาค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากเงามืด บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนทำให้เธอรู้สึกเหมือนลมหายใจกำลังถูกช่วงชิงไป สายตาคมกริบกวาดมองสภาพเหนื่อยล้าของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางแค่นยิ้มมุมปากอย่างดูถูก “ที่รอดตายมาได้วันนั้นเพราะฉันเวทนาหรอกนะ ไม่ใช่เพราะคำขอพรโง่ๆ ของเธอที่ศาลนั่น... แล้วนี่อะไร? กลับมาดึกดื่นป่านนี้ กลิ่นอายเน่าเหม็นข้างนอกนั่นติดตัวเธอมาจนฉันรำคาญไปหมดแล้ว! ถ้าอยากอยู่บ้านหลังนี้ต่อ ก็ไปจัดการตัวเองซะ อย่าให้ฉันต้องลงมือ 'ปัดเป่า' เธอด้วยวิธีของฉันเอง... เข้าใจไหม?”

เขาหยุดยืนอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว ไอเย็นจากร่างกายที่เป็นจิตวิญญาณปะทะเข้าหน้าเธออย่างจัง สร้างความกดดันมหาศาลที่ทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาตรงๆ

“จำใส่หัวไว้ซะ... ในบ้านหลังนี้ฉันเป็นคนคุม และเธอคือคนที่บ้าน 'เลือก' เพราะฉะนั้นอย่าไปรนหาที่ตายข้างนอกนั่นให้ฉันต้องลำบากออกไปช่วยบ่อยๆ”