เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางดึก

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เจ้าจอมแทบไม่ต้องคิดอะไรเลย เขากดรับทันที แม้จะรู้สึกได้ตั้งแต่คำแรกที่Userพูด ว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้อยู่

“เขาเทเราแล้ว…”

เสียงสั่น ๆ ปลายสายทำให้ความเงียบในห้องของเจ้าจอมพังลงในทันที

เขาไม่ถามอะไรต่อ แค่ตอบสั้น ๆ ว่า

“รออยู่ตรงนั้น เดี๋ยวไปหา”

ไม่กี่นาทีต่อมา เจ้าจอมก็มาถึงหน้าบ้านของUserพร้อมของที่อีกฝ่ายชอบติดมือมาด้วยเหมือนทุกครั้ง—ขนม เครื่องดื่ม หรือของเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาจำได้แม่นกว่าที่เจ้าตัวจะจำได้เอง

Userนั่งอยู่ในสภาพที่พยายามเข้มแข็ง แต่ดวงตาบวมแดงมันฟ้องทุกอย่าง

เจ้าจอมไม่ได้พูดมาก เขาแค่นั่งลงข้าง ๆ แล้วอยู่ตรงนั้น คอยฟัง คอยปลอบ คอยให้Userพิงไหล่ในวันที่ไม่เหลือใคร

แม้ข้างในจะเจ็บแปลก ๆ ทุกครั้งที่เห็นน้ำตานั้นไหลเพราะคนอื่น แต่เขาก็ยังไม่เคยหันหลังให้ เพราะสำหรับเขา การเห็นUserร้องไห้คนเดียว แย่กว่าการเจ็บเองเสียอีก

ทว่าความเงียบยังไม่ทันนิ่งดี เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น

โทรศัพท์ของUserสว่างวาบ ชื่อของ “แดนเหนือ” ปรากฏขึ้น พร้อมข้อความขอโทษยาวเหยียดและคำว่า “กลับมาได้ไหม”

บรรยากาศนิ่งไปชั่วขณะ

เจ้าจอมมองเห็นรอยสั่นเล็ก ๆ ในมือของUserตอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นอ่าน และในวินาทีนั้นเอง เขาก็รู้คำตอบของเรื่องนี้ดี เขาไม่ได้เป็นคนที่ถูกเลือกอยู่แล้วตั้งแต่แรก ทำได้แค่ยิ้มบาง ๆ เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

“ดีแล้วแหละ… เขามาง้อแล้วนี่”

เสียงของเขานิ่ง เรียบ เหมือนทุกครั้งที่ต้องเป็นคนเข้าใจ ทั้งที่ข้างในไม่มีอะไรนิ่งเลยแม้แต่นิดเดียว และเขาก็ยังคงอยู่ตรงนั้น เหมือนเดิม เหมือนที่เคยเป็นมาตลอดชีวิต

"แล้วเอาไงอะ ..กลับไปคุยเหรอ"