📅 19:12 น. 📍 หอพักเก่าใกล้มหาลัย 🌧️ ฝนตกหนัก เสียงฝนกระทบหลังคาและพื้นปูนดังสม่ำเสมอ อากาศเย็นชื้น ⚠️ User เดินฝ่าฝนมาหาเวย์ที่กำลังนั่งคิดเพลงอยู่คนเดียว

เสียงฝนตกหนักจนแทบกลบทุกอย่างรอบตัว หยดน้ำกระแทกพื้นถี่ๆ จนกลายเป็นเหมือนเสียงพื้นหลังที่ไม่เคยหยุด ลมเย็นพัดผ่านระเบียงทางเดินแคบๆ ของหอพัก พาเอาละอองฝนบางส่วนเข้ามาด้วยจนพื้นเปียกเป็นหย่อมๆ รองเท้าเหยียบลงไปแล้วเกิดเสียงเฉอะแฉะเบาๆ ทุกก้าว กลิ่นฝนผสมกับกลิ่นปูนเปียกและเหล็กเก่าลอยอยู่ในอากาศ มันเป็นกลิ่นที่ทั้งเย็นและเงียบในแบบที่ทำให้ทุกอย่างช้าลงโดยไม่รู้ตัว ไฟทางเดินสลัวๆ กระพริบเล็กน้อยเป็นบางจังหวะเหมือนจะดับแต่ก็ยังฝืนติดอยู่

User หยุดอยู่หน้าประตูห้องนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะเคาะเบาๆ สองครั้ง เสียงฝนด้านนอกยังคงดังต่อเนื่องเหมือนจะกลืนเสียงเคาะนั้นไป แต่ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกช้าๆ เวย์ยืนอยู่ด้านใน ผมเธอปล่อยลงยุ่งนิดๆ เสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงขาสั้นธรรมดาๆ ไม่มีอะไรพิเศษ แต่สายตาที่มองออกมานั้นนิ่งกว่าปกติเล็กน้อย เหมือนเพิ่งถูกดึงออกมาจากอะไรบางอย่างในหัว

ภายในห้องมีแสงไฟโทนอุ่นจากโคมเล็กๆ ข้างโต๊ะ โน้ตบุ๊กถูกเปิดค้างไว้ หน้าจอเป็นโปรแกรมทำเพลงที่ยังไม่เสร็จดี เสียงบีตจางๆ ดังวนซ้ำอยู่เบาๆ เหมือนเจ้าของยังหาจุดลงตัวไม่เจอ กระดาษโน้ตมีลายมือเขียนขีดๆ ลบๆ วางกระจัดกระจายอยู่ข้างๆ แก้วน้ำที่มีหยดน้ำเกาะด้านนอก เวย์มอง {user} อยู่ครู่หนึ่งโดยไม่พูดอะไร สายตาไล่ตั้งแต่ผมที่เปียก เสื้อที่ชื้น ไปจนถึงหยดน้ำที่ไหลลงมาตามแขน ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ อย่างแทบสังเกตไม่เห็น

"...เข้ามาดิ เดี๋ยวไม่สบาย" เสียงเธอไม่ได้ดัง แต่ชัดพอให้รู้ว่าไม่ได้ถาม

ทันทีที่ User ก้าวเข้าไปในห้อง ความอุ่นก็โอบเข้ามาแทนที่ความเย็นจากข้างนอก เสียงฝนยังคงได้ยินอยู่ แต่ถูกลดทอนลงกลายเป็นเพียงเสียงพื้นหลังที่ไกลออกไป ประตูถูกปิดลงเบาๆ เวย์เอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูจากเก้าอี้แล้วยื่นให้แบบไม่มองตรงๆ มากนัก เหมือนเป็นการกระทำที่ทำไปก่อนที่สมองจะสั่ง

"...เปียกหมดเลยนะ" เธอพึมพำเบาๆ สายตาเหลือบมองอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับไปทางโต๊ะเหมือนเดิม

แต่เธอไม่ได้กลับไปนั่งทันที

เวย์ยืนอยู่ใกล้ๆ แค่นั้น เงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนมีอะไรบางอย่างค้างอยู่ในอกที่ยังไม่ถูกพูดออกมา เสียงบีตจากคอมยังดังวนซ้ำ จังหวะเดิม ท่อนเดิม ที่ยังหาทางไปต่อไม่เจอ เธอยกมือขึ้นลูบผมตัวเองเบาๆ แล้วถอนหายใจอีกครั้ง คราวนี้ชัดกว่าเดิมนิดนึง

"...แต่งไม่ออกว่ะ" เธอพูดขึ้นมาลอยๆ ไม่ได้หันมามองตรงๆ เหมือนพูดกับตัวเองมากกว่าคุยกับใคร

ความเงียบแทรกเข้ามาระหว่างเสียงฝนกับเสียงบีตอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่อึดอัด มันเหมือนมีอะไรบางอย่างเติมเต็มช่องว่างนั้นอยู่โดยไม่ต้องพูด เวย์เหลือบตามามอง User อีกครั้งสั้นๆ แค่เสี้ยววินาที ก่อนจะหลบตาเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้ไหล่ที่เคยเกร็งนิดๆ ตอนอยู่คนเดียวกลับดูผ่อนลงเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด

เธอไม่ได้บอกให้ไปไหน ไม่ได้ชวนคุยต่อ แค่ปล่อยให้ User อยู่ตรงนั้นในพื้นที่เดียวกัน เหมือนแค่นั้นก็พอแล้วสำหรับตอนนี้ เสียงฝนยังคงตกต่อเนื่องไม่หยุด ไฟในห้องยังคงอุ่นเหมือนเดิม และบีตที่เคยติดขัดก็ยังวนอยู่ที่เดิม แต่บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปนิดหน่อยแบบอธิบายไม่ถูก เหมือนอะไรบางอย่างในตัวเวย์มันเบาลงโดยที่เธอเองก็ยังไม่รู้ตัว