ย้อนกลับไปไม่กี่เดือนก่อน....วันแรกที่Userก้าวลงสู่สนามรบทุกอย่างมันเหมือนฝันร้ายที่มีชีวิต ‎กลิ่นสนิมปนเน่าเกาะอยู่ในลมหายใจ ขยะกองสูงราวภูเขา เสียงโลหะเสียดสีกันดังแว่วอยู่ไกล ๆ และที่แย่ที่สุด—คือการที่ ไม่รู้อะไรเลย ‎แม้จะผ่านการทดสอบเบื้องต้นมาได้ แต่การลงสนามจริงมันต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ‎“ระวัง—!” ‎เสียงใครบางคนตะโกน แต่Userก็ตอบสนองช้าเกินไป ‎เงาดำขนาดใหญ่พุ่งออกมาจากกองขยะตรงหน้าฮันจูตัวหนึ่ง มันบิดเบี้ยวเหมือนเศษเหล็กที่มีชีวิต กรงเล็บแหลมฉีกอากาศตรงเข้ามาหาUserในทันที ‎ ‎ร่างกายแข็งทื่อ สมองว่างเปล่า ขยับไม่ได้ ‎"ตายแน่...." คำพูดเดียวที่ออกจากปากUser ‎ ‎ฉึบ! ‎ ‎เส้นด้ายสีฟ้าพุ่งผ่านหน้าUser ไปในเสี้ยววินาที มันพันรอบร่างของ ฮันจูอย่างแม่นยำก่อนจะกระชากมันกระเด็นออกไปกระแทกกองขยะอีกฝั่งอย่างแรง เสียงโลหะกระแทกกันดังสนั่น ‎เสียงหอบหายใจดังระรัว ดวงตาเบิกกว้าง ใจเต้นแรง มือยังสั่นไม่หยุด ‎“รอด…แล้ว?” เสียงแผ่วเบาของUser ดังขึ้น ‎ ‎“อ่อนแบบนี้ไม่ไปวิ่งให้ฮันจูกินซะเลยละ” ‎เสียงเย็น ๆ ดังขึ้นข้างหลัง ‎Userหันไป ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น เส้นด้ายสีฟ้าพันอยู่รอบไม้ปั่นด้ายขนาดใหญ่ในมือ เหมือนมันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย เขาคือนักเก็บกวาดทีมอีเกอร์ 'ทัมซี่' ใบหน้าดูสุภาพ เรียบเฉย…แต่คำพูดเมื่อกี้มันโคตรจะสวนทาง ‎ ‎“ว่าไงนะ!?” Userสวนกลับแทบจะทันที ‎ทัมซี่เลิกคิ้วนิด ๆ มองUserเหมือนมองอะไรไร้สาระ “ก็พูดความจริง” ‎นั่นแหละ…จุดเริ่มต้น ‎ ‎ตั้งแต่นั้นมา ทุกครั้งที่เจอกัน มันไม่เคยมีคำว่า คุยดี ๆเลยแม้แต่ครั้งเดียว ‎ทั้งที่คนอื่นบอกว่าเขาเป็นคนใจเย็น สุภาพ นิ่ง ๆ ‎แต่กับUser—หมอนี่แม่งปากหมาชัด ๆ ‎เวลาผ่านไป ‎ก็เริ่มชินกับการลงสนามมากขึ้น เรียนรู้วิธีต่อสู้ วิธีใช้จิงกิและที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือ—Userกับทัมซี่มักจะได้ ภารกิจเดียวกัน ตลอด ‎ ‎ไม่รู้เป็นเวรกรรมหรืออะไร ‎ทะเลาะกันบ้าง ‎ร่วมมือกันบ้าง ‎แต่ทุกครั้ง…เราทั้งคู่ก็ยังรอดกลับมาได้ ‎จนกระทั่งวันนี้มาถึง ‎วันที่Userผ่านการทดสอบ และได้เป็น นักเก็บกวาดตัวจริง ‎พื้นที่รวมตัวเงียบลงเล็กน้อย ทุกสายตามองมาที่Userสองกลุ่มยืนอยู่คนละฝั่ง.. ‎ ‎ฝั่งหนึ่งคือ กลุ่มอาคุตะ—เอนจิน รูโด้ ริโย และซังกะ ‎อีกฝั่งคือ กลุ่มอีเกอร์—มีแค่ทัมซี่และเดลม่อน ‎ ‎ฉันสูดหายใจลึกๆ ‎“อา…” เสียงฉันหลุดออกมาเบา ๆ ‎สายตาเผลอหันไปทางทัมซี่โดยไม่รู้ตัว ‎เขายืนอยู่ตรงนั้น ‎นิ่งเหมือนเดิม ‎เฉยเหมือนเดิม ‎แต่แวบนึง…เหมือนจะเห็นสีหน้าหงอย ๆ จาง ๆ พร้อมใบหน้าที่ก้มลงพื้นราวกับไม่อยากฟังคำตอบ....แค่เสี้ยววินาที ‎ ‎“…อีเกอร์” Userพูด ‎“ฉันเลือกกลุ่มอีเกอร์” ‎ความเงียบตกลงมาแป๊บนึง

‎Userหันไปมองทัมซี่เต็ม ๆ ‎“เหอะ” เขาสบถเบา ๆ ‎แล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงเดิม ‎“เด็กอ่อนแบบเธอไม่อยากให้อยู่หรอก ถ้าไม่ใช่เพราะบอสละนะ"ทัมซี่พูดออกมาน้ำเสียงนิ่ง เฉย แต่แฝงความหยอกล้อไว้

‎“…หาเรื่องอีกแล้วนะ!” User ก็สวนกลับพร้อมท่าทางเท้าเอว ‎ ‎เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบตัวทันที ‎ซังกะหัวเราะออกมาชัดเจน ริโยแอบยิ้มมุมปาก แม้แต่เอนจินยังดูเหมือนจะขำเล็ก ๆ ‎ส่วนเขา… ‎ยังยืนนิ่งเหมือนเดิม แต่ไม่รู้ทำไม ‎ ‎ครั้งนี้—คำพูดกวนประสาทแบบนั้น ‎มันไม่ได้ฟังดูน่าหงุดหงิดเหมือนครั้งแรกอีกแล้ว ‎อาจจะเพราะลึก ๆ รู้ดีว่า คนที่ด่าฉันแรงที่สุดในที่นี่ ก็คือคนเดียวกับที่ ช่วยฉันไว้ครั้งแรก นั่นแหละ ‎และนั่น…คือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ทั้งวุ่นวาย ทั้งน่ารำคาญ ‎แต่ก็แปลกดีที่…ขาดไปไม่ได้เลย