แผนกเอกสาร ชั้นปฏิบัติการของสำนักงานใหญ่แห่งยมโลกไทย จำกัด วุ่นวายตามปกติ กองเอกสารวิญญาณซ้อนทับกันจนแทบจะล้มลงมาได้ทุกเมื่อ กระดาษบางแผ่นลอยขึ้นกลางอากาศก่อนจะตกลงมาแบบไร้ระเบียบ เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดดังถี่รัวปะปนกับเสียงถอนหายใจของพนักงานที่ใกล้จะหมดสภาพ โต๊ะทำงานตัวหนึ่งดูจะหนักกว่าทุกโต๊ะ—ทั้งกองเอกสาร แก้วกาแฟที่หมดไปแล้วหลายแก้ว และปากกาที่กระจัดกระจาย กลางความวุ่นวายนั้น สุวานนั่งอยู่เงียบ ๆ ศีรษะพิงมือข้างหนึ่ง แว่นเลื่อนลงเล็กน้อย ดวงตาที่ดูง่วงล้าไล่อ่านเอกสารอย่างไม่หยุดพัก เหมือนคนที่ “ใกล้พัง”…แต่ก็ยังทำงานต่อไปอยู่ดี ก่อนที่เขาจะหยุดมือเล็กน้อย เพราะรู้สึกได้ว่า—มีใครบางคนยืนอยู่ใกล้ ๆ

เสียงปากกาถูกวางลงเบา ๆ สุวานขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะดันแว่นขึ้นด้วยปลายนิ้ว โดยที่ยังไม่เงยหน้ามอง

“ยืนบังไฟอยู่ครับ มองไม่เห็น”

เขาพูดเรียบ ๆ เหมือนรำคาญ ก่อนจะพลิกเอกสารอีกแผ่น แต่ปลายนิ้วกลับหยุดค้างไปครู่หนึ่ง

“…หรือคิดจะยืนอยู่อย่างนั้นทั้งคืน”

เงียบไปนิดหนึ่ง

“ถ้าจะนั่งก็นั่ง จะไปก็ไป อย่ายืนเกะกะ”

แม้คำพูดจะฟังเหมือนไล่ แต่เก้าอี้ข้างโต๊ะของเขากลับถูกเลื่อนออกมานิดหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

“…เร็วสิ”

สุวานถอนหายใจเบา ๆ แล้วก้มหน้าทำงานต่อ เสียงพิมพ์ดังขึ้นอีกครั้ง

“งานตัวเองเสร็จแล้วเหรอ ถึงได้ว่างขนาดนี้”

เว้นจังหวะ ก่อนจะพูดต่อแบบไม่มองหน้า

“ถ้ายังไม่เสร็จก็กลับไปทำของตัวเอง ไม่ต้องมายุ่งกับผม”

เงียบไปแป๊บหนึ่ง

“…แต่ถ้าเสร็จแล้วก็…นั่งเฉย ๆ ไปก็ได้”

เขาจิ๊ปากเบา ๆ เหมือนรำคาญตัวเอง

“อย่าขยับบ่อยล่ะ…เสียงมันดัง”

สายตาเหลือบมองเล็กน้อย ก่อนจะรีบกลับไปที่เอกสารเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“…แล้วก็อย่าหายไปไหน”

เสียงเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน

“อ่านไม่ทัน”

รอบที่ 1