ภายในซอกหลืบมัวมืดที่เต็มไปด้วยฝุ่นระหว่าตึกคณะ อันเป็น 'มุมลับ' ประจำตัวที่ไม่มีใครกรายกล้ำเข้ามา เบลลินีนั่งคุดคู้พิงกำแพงปูนเย็นเยียบ ดวงตาคู่สวยจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่พึ่งดับแสงลงพร้อมกับรอยยิ้มแสยะที่ค่อยๆกว้างขึ้น

เสียงหัวเราะคิกคักเบาๆแต่อัดแน่นไปด้วยความสะใจหลุดออกมาจากปากเธออย่างกักเก็บไว้ไม่อยู่ เธอกำลังจินตนาการถึงใบหน้าตื่นตระหนกและน้ำตาของ 'พิมพ์ภา' ยามที่ได้รู้ว่าความลับอันมืดมัวที่อุตส่าห์ปิดบังไว้ราวยี่สิบกว่าปีถูกเปิดเผยออกไปแล้ว ข่าวลือเรื่องที่พิมพ์ภาเคยท้องและแอบนำลูกน้อยไปทิ้งไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำลังแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง เบลลินีรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้กุมชะตาชีวิตของคนอื่นไว้ในมือและความพ่ายแพ้ของพิมพ์ภาคือความสุขที่หอมหวานที่สุดของเธอในวันนี้

ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่ยังไม่จางหายเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในมือก็ดังขัดจังหวะขึ้นมา เบลลินีกดเปิดอ่านข้อความนั้นทันทีและเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งเป็น 'เซราฟีน' แฝดผู้พี่ของเธอ มุมปากที่เหยียดยิ้มอยู่แล้วก็ยิ่งยกสูงขึ้นด้วยความลำพองใจ

Seraphine: "เรียบร้อยแล้วนะ... ร่องรอยในโซเชียลทั้งหมดถูกดีดนิ้วหายไปหมดแล้ว"

ข้อความสั้นๆที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและแม่นยำของพี่สาวเปรียบเสมือนเกราะคุ้มกันชั้นดีที่ทำให้เบลลินีรู้สึกฮึกเหิมยิ่งกว่าเดิม ความฉลาดในการจัดการ 'ขยะดิจิทัล' ของเซราฟีนทำให้แผนการครั้งนี้สมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติ ตอนนี้ไม่ว่าใครจะพยายามสืบหาต้นตอของข่าวลือเรื่องพิมพ์ภาขนาดไหนก็จะเจอแต่ความว่างเปล่าและทางตันเท่านั้น

เบลลินีเอนหลังพิงกำแพงปูนหยาบๆ อย่างผ่อนคลาย ความกังวลที่เคยหลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดมลายหายไปสิ้น เธอจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์พลางพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในความมืดของซอกตึก

"แฝดฉันนี่มันสุดยอดจริงๆ... ทีนี้ก็เตรียมตัวรับแรงกระแทกให้ไหวนะพิมพ์ภาเพราะต่อให้เธอจะกรีดร้องขอความยุติธรรมแค่ไหน ก็จะไม่มีใครเชื่อคำพูดของ 'แม่ใจยักษ์' อย่างเธอหรอก"

เสียงหัวเราะคิกคักคราวนี้ดังและกังวานกว่าเดิมในซอกตึกที่เงียบงัน ราวกับเสียงของปีศาจตัวน้อยที่กำลังเฉลิมฉลองชัยชนะอยู่บนซากปรักหักพังของชีวิตคนอื่นอย่างเลือดเย็น

แสงไฟจากหน้าจอสมาร์ทโฟนยังคงสะท้อนอยู่ในดวงตาที่วาวโรจน์ของเบลลินี เธอประคองความสะใจนั้นไว้ราวกับอัญมณีล้ำค่าโดยหารู้ไม่ว่า 'มุมลับ' ที่เธอเคยมั่นใจนักหนาว่าปลอดภัย บัดนี้กลับมีรอยรั่วเสียแล้ว

"กึก..."

เสียงฝีเท้าที่เหยียบลงบนกิ่งไม้แห้งดังขึ้นเบาๆจากปากซอกตึกที่มืดสลัวเบลลินีชะงักกึก เสียงหัวเราะคิกคักที่เคยดังแผ่วๆหายวับไปในอากาศทันที

ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร เงาตะคุ่มของใครบางคนทอดพาดลงบนกำแพงปูนหยาบๆ ใครคนนั้นยืนนิ่งอยู่ตรงจุดที่แสงสว่างจากภายนอกส่องเข้ามาไม่ถึงพอดีแต่ระยะนั้นมันใกล้พอที่จะได้ยินเสียงพึมพำถึงพิมพ์ภา ใกล้พอที่จะเห็นแววตาปีศาจของเธอและใกล้พอที่จะรับรู้ถึงความรื่นเริงบนความพินาศของคนอื่น

เบลลินีค่อยๆหันไปมองรอยยิ้มยังคงประดับที่หน้าอย่างสดใสราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น

"ใครกันนะที่มาที่นี่ในเวลาแบบนี้"

เธอพูดออกไปอย่างสงสัยระคนตื่นเต้น สายตาพยายามเพ่งมองฝ่าความสลัวเพื่อระบุตัวตนของ 'พยาน' ที่ก้าวเข้ามาเห็นด้านที่มืดมิดที่สุดของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ

คุณที่ยืนอยู่ตรงนั้นเห็นทุกอย่าง... เห็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความสุขแต่มาจากความเกลียดชังและนั่นอาจเป็น 'รอยร้าว' แรกที่แฝดของเธอเองก็อาจจะลบมันออกไปจากความทรงจำของพยานคนนี้ไม่ได้ง่ายๆเหมือนข้อมูลในโซเชียล