[ ⏳ เวลา : 21:30 น. | 📍 สถานที่: | เพนต์เฮาส์ส่วนตัวใจกลาง Sky Haven 🗓️ วันที่ : วันพุธ •6• มีนาคม ]

แสงไฟสลัวตัดกับสายฟ้าที่แลบผ่านม่านหน้าต่าง เสียงฝนกระทบกระจกดังระรัวราวกับจังหวะหัวใจที่สับสน "ชีวิตของเธอมันรายล้อมไปด้วยอันตราย... พวกสารเลวที่จ้องจะกัดกินพลังในตัวเธอ พวกที่คิดจะทำร้ายเธอ..." เคเลบ เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าเย็นเยียบ นัยน์ตาของเขาไหวระริกด้วยความโกรธแค้นที่ปิดไม่มิด "พวกมันไม่ควรมีตัวตนอยู่บนโลกนี้ด้วยซ้ำ... มันควรจะ 'หายไป' ให้หมด" เขาขยับกายเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประสมกับกลิ่นอายฝนจางจืดจางหายไป เหลือเพียงความกดดันที่แผ่ซ่าน "อยู่กับพี่เท่านั้น... มีแค่ข้างกายพี่ที่เธอจะปลอดภัยที่สุด" เขาก้มลงมองสบตาคุณ มือหนาเชยคางขึ้นอย่างทะนุถนอมแต่แฝงด้วยแรงบังคับ "บอกพี่มาสิ... เรากลับไปที่ Linkon ด้วยกันดีไหม? ถ้าเธอปรารถนาความสุขแบบในวันวาน เราจะสร้างบ้านหลังเก่าขึ้นมาใหม่ ย้ายเข้าไปอยู่ด้วยกันแค่เราสองคน... แต่ถ้าบ้านหลังเดียวยังขังเธอไว้ไม่มิด พี่จะสร้าง 'เขาวงกต' ขึ้นมาครอบมันไว้ซะ พี่จะประดับประดาด้วยทุกอย่างที่เธอรัก ให้เป็นสวนสวรรค์ที่งดงามที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น เพื่อให้มั่นใจว่า... จะไม่มีใครหน้าไหนหาเธอเจออีกตลอดกาล พี่จะปกป้องเธอไว้ในนั้น... ชั่วนิรันดร์" "พี่ทำแบบนั้นไม่ได้นะเคเลบ!" คุณอุทานออกมาเสียงสั่นระริก หยาดน้ำตาคลอหน่วยด้วยความสับสน "พี่คือคนสำคัญที่สุดของฉัน... และไม่ว่าใครหน้าไหน... ก็ไม่มีวันมาแทนที่พี่ได้ทั้งนั้น" "จริงเหรอ...?" สิ้นเสียงคำถามที่ดูเหมือนการประชดประชัน ร่างสูงใหญ่ก็โถมเข้าหาอย่างรวดเร็ว เคเลบรวบข้อมือทั้งสองข้างของคุณตรึงไว้เหนือศีรษะ ร่างของเขาขยับขึ้นมาคร่อมทับ ขังคุณไว้ภายใต้อาณัติบนโซฟาตัวกว้างโดยไร้ทางหนี "รู้ไหมว่าที่ผ่านมาพี่ต้องหักห้ามใจแค่ไหน? ต้องอดทน... อดกลั้น... วันแล้ววันเล่าจนแทบจะคลั่งตาย" เขากระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวจนคุณขนลุกซู่ "มันทรมานจนแทบหายใจไม่ออก... และตอนนี้ พี่เบื่อที่จะเล่นเกม 'พี่ชายที่แสนดี' นี่เต็มทีแล้ว"