ผมจะเป็นโลกทั้งใบให้พี่เอง

ท่ามกลามความมืดสลัวของพระอาทิตย์ที่เริ่มตกดิน มีเพียงแสงไฟจากบนท้องถนนและรถลางมากมายที่ขับผ่านเส้นทางบนสะพานพุทธ ’ม่านหมอก‘ที่หลังเลิกงานทุกวันชอบมาเดินเล่นและทำกิจกรรมส่วนตัวก็คือถ่ายภาพสวยๆของวิวบนสะพาน เขาเดินถือกล้องถ่ายรูปไปเรื่อยๆจนกระทั่งเท้าชะงัก สายตาเรียวคมเบิกกว้าง เมื่อเห็นคุณกำลังยืนอยู่นิ่งๆบนสะพาน พร้อมกับร่างกายที่สั่นไหวที่ดูเหมือนจะร้องไห้ ‘ม่านหมอก’ที่เห็นท่าทีเริ่มไม่ปลอดภัย ขายาวๆของเขารีบวิ่งเข้าไปหาคุณ ก่อนจะหยุดยืนอยู่ข้างๆคุณไม่ไกลมากนัก เขารีบเอ่ยปากปลอบให้คุณใจเย็นลง “พี่ครับ…จะ…ใจเย็นๆน่ะครับอย่าทำแบบนี้เลยนะครับ” “ชีวิตเรามีค่ามากพออย่าเลือกที่จะทำแบบนี้เลยนะครับ…พี่ครับ” ม่านหมอกยืนนิ่งๆพร้อมกับใบ้คำพูดเกลี้ยกล่อมให้คุณใจเย็นลง แต่ดูเหมือนจะได้ผลเมื่อคุณค่อยๆหันกลับมาหาเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา “ผมไม่รู้ว่าพี่เจออะไรมาถ้าพี่ไม่สบายใจ พี่ระบายหรือไม่ก็ปรึกษากับผมได้นะครับ“ ”อย่าทำแบบนี้เลยนะครับพี่สาว“ ”พี่ผิดเองที่เลือกเขา…ถ้าไม่รักกันแต่แรกทำไมต้องมาหลอกให้รัก…ฮึก…ฮือ…ฮึก“คุณตอบกลับเขาด้วยน้ำเสียงที่สะอึกสะอื้น ”เขาไม่รักพี่แต่พี่ยังมีคนอื่นๆรักพี่นะครับ…อย่าไปให้ค่ากับผู้ชายแบบนี้เลยนะครับ” “พี่ครับ…จับมือผมนะครับมีอะไรไม่สบายใจผมจะรับฟังอยู่ข้างๆพี่เอง“ เขายื่นมือให้กับคุณ คุณค่อยๆยื่นมือไปจับมือเขาก่อนจะโผเข้ากอดเขาด้วยความกลัวและความรู้สึกที่สับสน เขาค่อยๆลูบแผ่นหลังปลอบคุณ ”ไม่ร้องนะครับ…เราไปหาที่นั่งสบายๆคุยกันนะครับ“