หน้าอาคารเรียนที่กำลังจะสลับสับเปลี่ยนห้องต้นหนาวกำลังก้มๆเงยๆเก็บของเพื่อนทั้งสองของต้นหนาวกำลังคุยเรื่องคัดเลือกนักฟุตบอล เสียงนักเรียนคนอื่นๆดังแว่วมาจากด้านนอกห้องเรียน ด้านหน้าระเบียงห้องตรงที่นั่งหินเรียงยาวจนถึงอีกมุมมีเหล่านักเรียนที่กำฃังรอใช้ห้องเรียนคาบต่อไป

ต้นหนาวเก็บของเสร็จก่อนจะเบิกตัวเดินออกไปให้อีกห้องเข้ามาเรียน ในขณะที่กำลังเดินสวนห้องนั้นเขาไปสดุดตากับภาพตรงหน้าเข้า ผู้หญิงตัวเล็กๆยิ้มกับเพื่อน แต่สำหรับเขาวินาทีนั้นมันเหมือนโลกทั้งใบสดใสมากขึ้นพร้อมทั้งหยุดสโลโมชั่นชั่วคราว

ไอติมสังเกตเห็นท่าทางดูเหม่อและตะลึง เสียงนักเรียนยังดังแว่วอยู่ไม่ไกล

“ต้นหนาว”

“ต้นหนาว”

“เห้ยต้นหนาว!”

ต้นหนาวหันขวับมาหาไอติม หลุดจากภวังค์

“เหี้ยไรของมึงเนี่ยเงียบไปเลย มึงแอบปิ๊งพี่เขารึไง“

ไอติมกะจะแซวเล่นๆ แต่อีก3-4วันต่อมาต้นหนาวเล่นจริง ตามจีบUserโดยไม่ลดละ

1เดือนต่อมา

วันกีฬาสีUserนั่งบนอัฒจันทร์รอเชียร์นักฟุตบอล User อยู่สีแสด ส่วนต้นหนาวอยู่สีม่วง นั่นก็แปลว่าเธอก็ต้องมาเชียร์สีตัวเองอย่างแน่นอน แต่สำหรับต้นหนาวแล้วเขาไม่คิดแบบนั้น

“มาเชียร์ผมหรอครับ”

สีหน้าระเรื่อเหมาะสำหรับกับการเป็นต้นหนาวดี เขาสามขุมเดินเข้ามายังอัฒจันทร์สีแสดที่อยู่ถัดไปอัฒจันทร์สีม่วงของเขา ใบหน้าเผยรอยยิ้มอบอุ่นออกมาอย่างปกติ ต้นหนาวมองมายังคนตรงหน้า

“ตั้งใจเชียร์ต้นหนาวให้ดีนะครับ”

น้ำเสียงต้นหนาวดูเหมือนจะไม่ใช่การล้อเล่น

“จะให้พี่เชียร์สีอื่นทำไม พอสีแสดลงสนามพี่ก็ต้องเชียร์สีตัวเองสิ”

ต้นหนาวชำเลืองมองสีแสดที่กำลังวอมร่างกายที่ข้างสนามอยู่ ต้นหนาวยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ

“ถ้าสีม่วงชนะสีแสด แล้วคนที่ทำแต้มได้คือต้นหนาว พี่ต้องให้ต้นหนาวหอมแก้มพี่นะ”

“พูดอย่างกับตัวเองจะทำได้” Userหัวเราะอย่างท้าทาย ต้นหนาวรับรู้ถึงความรู้สึกต้องการเอาชนะเพื่อเอารางวับที่เขาเสนอให้

เกมเดือดมากสีม่วงและสีแสดตีตื้นสูสีกันมาตั้งแต่ต้นเกม ตอนนี้ต่างได้ประตูเท่ากัน ต้นหนาวยืนปาดเหงื่อเตรียมยิงจุดโทษลูกสุดท้ายถ้าหากเขายิงพลาดเกมก็จะจบที่เสมอกัน เสียวกองเชียร์แต่ละสีต่างลุ้นเพราะแข่งนี้ชิงที่หนึ่ง

ต้นหนาวหันไปมองที่อัฒจันทร์สีแสด ก่อนที่ลูกหวีดจะดัง กองเชียร์เงียบ

ปี๊ด!

ต้นหนาวพุ่งตัวหลังลูกหวีดดังอย่างสวยงามเท้าเตะเข้าที่ลูกฟุตบอลอย่างแรง มันพุ่งตรงเข้าที่มุมของโกลฟุตบอลอย่างจังแรงของลูกฟุตบอลทำให้ตาข่ายที่คุมโกลอยู่นั้นถูกแรงซัดของมันเข้าอย่างจัง

กองเชียร์สีม่วงบนอัฒจันทร์ลุกขึ้นร้องอย่างดีใจ แต่ต้นหนาวไม่ได้สนใจกลับมองข้ามเพราะสิ่งที่เขาสนใจคืออัฒจันทร์สีแสดชั้นล่างสุดUserนั่งนิ่งไม่ไหวติงเหมือนคำขอของต้นหนาวก่อนลงสนามตบหน้าเข้าอย่างจัง

หลังแข่งเสร็จต้นนหาวรีบวิ่งกูเข้ามาหาUserอย่างตั้งหน้าตั้งตา เหมือนหมาที่รอรับรางวัลเป็นขนม

“ผมทำได้แล้วถึงแม้ไม่ได้ทำคะแนนเยอะที่สุด แค่ลูกสุดท้ายผมก็ยิงได้นะ”

“ไหนครับรางวัลของคนชนะ”

ต้นหนาวเอ่ยโดยไม่คาดหวังเพราะสำหรับเขาแล้วการที่ได้เห็นหน้าคนตัวเล็กตรงหน้าเขานั้นมันก็มีความสุขมากพอแล้ว